Category: เรื่องทั่วไป

เมื่อปลายเดือนมีนาคม ปี 2564 เดินทางกลับบ้านที่เพชรบุรีกับลูกสาว ถึงบ้านประมาณ 20.00 น. สุนัขที่บ้านเลี้ยงไว้วิ่งมาหาลูกสาวเหมือนจะบอกอะไรดูลุกลี้ลุกลนมาก สุนัขตัวนี้ตั้งท้องอยู่ ลูกสาวรู้ได้ทันทีว่าเจ็บท้องคลอด จึงหาผ้ามาปูให้คลอดนอกตัวบ้านซึ่งเป็นบริเวณบ้านมีหลังคา แต่สุนัขอยากคลอดในบ้านวิ่งเข้าออกในบ้าน คงคิดว่าในบ้านปลอดภัยกว่า ลูกจึงให้เข้ากรงซึ่งเป็นกรงใหญ่พอสมควรคลอดได้สบาย ๆ

ในช่วงการระบาดของไวรัส COVID ที่ทุกคนต้องระมัดระวังในการออกนอกบ้านไปหาซื้อกับข้าว ที่บ้านสามพรานของดิฉันก็เหมือนกัน นอกจากเนื้อสัตว์ที่พี่ชายจะซื้อมาตุนำไว้ให้แล้ว พี่น้องยังได้กลับไปมีวิถึใหม่ แต่เป็นวิถีสามัญของพวกเราแต่ดั้งเดิม คือ การปลูกพืชผัก ไว้กินเอง ทั้งบนบกและในแม่น้ำ

ผักบนบกที่พวกเราปลูกไว้ มีต้นกุยช่าย (ซึ่งกลุ่มนี้เป็นพันธุ์เก่าแก่ แม่ปลูกไว้นานแล้ว ไม่ตายเลย เวลาจะกิน เราจะตัดต้นเสมอดิน แล้วสักสองสัปดาห์มันก็จะแตกต้นใหม่ให้เราไว้ตัดกินอีก ตัดสลับกันไป ดังนั้นเราก็มีกุยช่ายกินไม่ขาด), ผักกาดหอม, ผักชี, บวบ, ถั่วฝักยาว (ซึ่งแม่มีวิธีการตัดเก็บฝักให้มีฝักออกมาเสมอ เราก็จะมีถั่วฝักยาวกินจนกว่าต้นจะหมดอายุ), ผักกะหล่ำปลี ที่หัวใหญ่ สวยงามจนไม่อยากจะตัดออกมาจากพื้นดิน

ฝาแฝดอิน-จัน เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2354 ที่บ้านเรือนแพริมน้ำ ปากคลองแม่กลอง ตำบลแหลมใหญ่ อำเภอเมืองสมุทรสงคราม ตรงกับรัชสมัยรัชกาลที่ 2 ในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีน โดยพ่อเป็นชาวจีนแต้จิ๋วอพยพแต่ครั้งรัชกาลที่ 1 ส่วนแม่ชื่อ นางนาก บันทึกของฝรั่งบอกว่า ชื่อ Nok ซึ่งอาจออกเสียงว่า นก ก็ได้ แม่มีเชื้อสายจีน-มาเลย์ ฉะนั้นแฝดคู่นี้จึงเป็นจีนถึงสามในสี่ส่วน ซึ่งแต่แรกชาวบ้านเรียกฝาแฝดว่า “แฝดจีน” ต่อมาแม่จึงตั้งชื่อว่า อินกับจัน แรกทีเดียวทั้งคู่หันหน้าเข้าหากัน แต่แม่สอนให้ต่างคนต่างผันตัวออก เพื่อให้ท่อนเนื้อที่เชื่อมต่อกันนั้นยืดออก จะช่วยให้ยืนหันข้างชนกันได้  ซึ่งฝาแฝดคู่นี้สามารถเติบโตและใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติ