เมื่อพูดถึงน้ำเต้าหู้คงนึกถึงเครื่องที่ใส่ ไม่ว่าจะเป็นลูกเดือย สาคู วุ้น แมงลัก ถั่วต่าง ๆ เฉาก๊วย เป็นต้น
ด้วยความที่ลูกสาวชอบทานน้ำเต้าหู้ใส่วุ้นมากกกก และร้านที่ซื้อประจำมักจะหมดเร็ว ถึงน้ำเต้าหู้ไม่หมดก็ไม่เคยจะได้เครื่อง (วุ้น) สักที ความที่เป็นอาชีพเก่าของแม่ไอเราก็เลือดแม่ค้า อยากจะหวลวิชาที่เคยทำให้แม่ขาย จึงไม่ลังเลที่จะซื้อผงวุ้นมาทำเลย และอยากทำให้ลูกเห็นด้วยว่าทำอย่างไร … แต่ลูกไม่ดูค่ะ 😅😅
วัตถุดิบ อุปกรณ์
ผงวุ้น + น้ำดื่ม+หม้อ+เตา+ภาชนะที่ใส่ หรือแม่พิมพ์
เมื่อ 10 กว่าปีก่อน เมื่อมีเพื่อน ๆ ชักชวนให้รับประทานอาหารญี่ปุ่น ดิฉันมักจะปฏิเสธเสมอ เพราะในความเข้าใจ เมื่อพูดถึงอาหารญี่ปุ่น ส่วนใหญ่ที่นิยมรับประทานกันมักจะเป็นปลาดิบ ปลาแซลมอน ปลาไหล ซูชิ ของดิบ ๆ วาซาบิ กิมจิ เป็นต้น เนื่องจากดิฉันไม่รับประทานปลา ไม่รับประทานเนื้อสัตว์แปลก ๆ เนื้อสัตว์ดิบ ๆ จนกระทั่งวันหนึ่งได้รับข้อมูลใหม่ ๆ จากสามีว่า ตัวสามีเองก็เป็นคนที่ไม่ชอบรับประทานอาหารดิบ ๆ แต่รับประทานอาหารญี่ปุ่นในภัตตาคารแห่งนี้ได้ เขากล่าวว่าอาหารญี่ปุ่นไม่ได้มีแต่ของดิบ ๆ เสมอไปนะ ยังมีเมนูอื่น ๆ ที่เป็นอาหารสุก น่ารับประทานและรสชาติอร่อยไม่แพ้อาหารไทยเลยทีเดียว รับประทานแล้วสบายท้อง รสชาติอาหารกลาง ๆ ไม่จัดจ้านแสบท้องจนเกินไป ดิฉันจึงได้เปิดใจลองไปรับประทานอาหารญี่ปุ่นในภัตตาคารที่ได้รับการแนะนำแห่งนี้ ตามเมนูที่ได้รับการแนะนำ เช่น ยำสลัดหมูย่าง ยำสลัดปูอัด กุ้งทอดเทมปุระ เบนโตะ เกี๊ยวซ่า ราเมง เป็นต้น รู้สึกว่าดีใจที่เรารับประทานอาหารญี่ปุ่นได้ ดีใจที่มีอาหารญี่ปุ่นอร่อย ๆ แบบนี้ทำให้เราได้มีโอกาสรับประทาน นอกจากนี้ อาหารญี่ปุ่นยังทำให้ดิฉันได้รู้จักกับคำว่า “กิมจิ” อร่อย จากประสบการณ์ที่เคยเดินทางไปประเทศเกาหลี ซึ่งเรามักจะได้รับประทานที่มีกิมจิในมื้ออาหารแทบทุกมื้อ ดิฉันไม่เคยมีความรู้สึกว่ากิมจิของประเทศเกาหลีเอร็ดอร่อยตามที่เขาเล่าลือกันนั้น อร่อยอย่างไร จนกระทั่งได้รู้จักและได้ลองรับประทาน “กิมจิ” ของประเทศญี่ปุ่น ต้องยอมรับว่า “กิมจิ” อร่อยที่เขาว่ากัน เป็นแบบนี้นี่เอง
อัตลักษณ์ความเป็นไทย นอกจากภาษาไทย การแต่งกาย อีกหนึ่งวัฒนธรรมไทยซึ่งเป็นที่ยอมรับกันทั่วโลก คือ อาหารไทย มรดกภูมิปัญญาส่งต่อจากบรรพบุรุษ เมื่อไม่นานมานี้ก็เป็นที่สนใจเมื่อข้าวเหนียวมะม่วงถูกนำขึ้นเป็นส่วนหนึ่ง ในการแสดงของนักร้องสาวไทยชื่อดังบนเวทีดนตรีระดับโลก เกิดเป็นกระแสให้สังคมกล่าวถึงในแง่ของการเป็น soft power กว้างขวาง
อาหารไทยนั้นนับเป็นเครื่องสะท้อนให้เห็นถึงภูมิปัญญาบรรพบุรุษ ในมิติสุขภาพและโภชนาการที่ส่วนมากอุดมไปด้วยสมุนไพรพืชผักพื้นบ้าน ในแนว plant based โดยเน้นปลาเป็นองค์ประกอบ ดังคำ ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว นอกจากรสชาติกลมกล่อม มีคุณค่าทางโภชนาการครบ 5 หมู่ เกือบทุกเมนูเป็นอาหารที่เกิดจากธรรมชาติ เคารพธรรมชาติ กินตามฤดูกาล มีความเป็นอัตลักษณ์เฉพาะถิ่นนั้น ๆ ประเด็นสำคัญ คือ เราจะทำให้คำกล่าวว่า อาหารไทยเป็นได้มากกว่าอาหารนั้น สามารถขยายแนวคิดให้เกิดประโยชน์ต่อการพัฒนาประเทศได้อย่างไร
Read more
เชื่อว่าใครหลาย ๆ คนคงจะมีทั้งของที่ชอบ และไม่ชอบกินประจำตัวกันอยู่แล้ว เช่น บางคนไม่ชอบ ทุเรียน บ้าง ไม่ชอบกินผักที่มีกลิ่นฉุน หรือไม่ชอบผักไปเลย จาเองก็มีสิ่งหนึ่งที่ไม่ชอบเหมือนกัน ซึ่งนั่นก็คือ มะเชือเทศสดทุกชนิดค่ะ อยากพยายามลองกินมาตลอด แต่ก็ไม่ได้จริง ๆ ขนลุกไปหมด เนื่องด้วยมะเขือเทศมีกลิ่นที่เฉพาะตัวมาก ๆ (อันที่จริงผักอื่น ๆ ก็มีนะคะ 555555) จาเลยรู้สึกว่า มันไม่ได้จริง ๆ ไม่น่าหยิบเข้าปากแม้แต่นิด แต่เวลาเห็นมะเขือเทศสีแดงสดก็รู้สึกว่ามันน่ากินมากเลย แต่พยายามยังไงก็แล้ว แต่ก็กลืนไม่ลงสักที
หลายคนอาจจะเคยได้ยินคำว่า “เทมเป้” แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร หรือทานอย่างไร ต้องขอบอกก่อนเลยว่าโดยส่วนตัวแล้วเป็นคนที่ชอบทานเทมเป้มาก หากมีโอกาสก็จะซื้อมาเก็บไว้ทำอาหารทานอยู่บ่อย ๆ จะเหมาะมากเป็นพิเศษคือวันที่ต้องทานมังสวิรัต ก็จะใช้เทมเป้ปรุงอาหารแทนเนื้อสัตว์ในวันนั้น หรือจะทานสด ๆ ก็ได้เช่นกัน แต่ในวันที่เร่งรีบ เมนูง่าย ๆ อย่างเทมเป้ทอดหม้อ หรือเทมเป้อบ แล้วจิ้มซอสที่ชอบก็อร่อยเหมือนกันค่ะ
