ทุกคนคงจะเคยประสบช่วงเวลาที่จมอยู่กับความคิดของตัวเอง ความคิดที่เต็มไปด้วยความกังวล หวาดระแวง สงสัย เศร้า ไม่สบายใจ ฉันเองก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น ครั้งหนึ่งเคยประสบกับเรื่องแย่ ๆ จนทำให้กลายเป็นคนที่คิดมากและวิตกกังวล ขนาดที่กระทบกับการใช้ชีวิตขั้นสุด วันหยุดก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร วันๆเอาแต่นั่งกังวล กลัวว่าเรื่องไม่ดีจะเกิด กลัวอย่างนู้นกลัวอย่างนี้ ทั้งที่ความจริงแล้วทุกอย่างก็ยังดำเนินไปตามปกติของมันอย่างที่ควรจะเป็น ที่เป็นแบบนั้นเพราะว่าหัวใจของเราไม่เคยปล่อยวางอย่างแท้จริงเลย
‘ปล่อยวาง’ เป็นคำที่ฉันคอยพูดกับคนอื่นเสมอ แต่พอถึงคราวของตัวเองก็ทำไม่ได้ง่าย ๆ พอบอกตัวเองว่าให้ปล่อยวางมันลงไป กลับกลายเป็นเอาเรื่องนั้นมาถือให้มันหนักกว่าเดิมซะอย่างนั้น
Read more
