บ้านตุ๊กตากระดาษเป็นหนังสือรวบรวมบทกวีสั้น ๆ แนวฮีลใจ พูดถึงชีวิต ความฝัน ความรัก ความกลัว และการเติบโตของคนธรรมดา บางบทในหนังสือไม่ได้สอนอะไรใหม่ แต่พาเรากลับมาฟังหัวใจตัวเองอีกครั้ง
ฉันชอบบทนึงในหนังสือที่บอกว่า
“ฉันเคยเป็นเด็ก
มีคำถามมากมาย
ต่อโลกใบนี้
แววตาเป็นประกาย
เมื่อคำถามผุดขึ้น
กลางใจ
บ้านน่ารัก
เมื่อมีคำถาม
เป็นเรื่องง่าย
บ้านเริ่มส่ายหน้า
เมื่อคำตอบ
ไม่มีอยู่จริง
ฉันเติบโต
ด้วยการฝึก
กลืนคำถาม
กัดกินถ้อยคำ
ก่อนจะเผลอ
หลุดออกจากปาก
คำถาม
คืออาหารหลัก
กินวันละสามมื้อ
เมื่อฉันแก่
คงไร้คำถาม
ดวงตาฝ้าฟาง
ทรงจำเลอะเลือน
บ้านคงเช่นกัน
เงียบงันครอบครอง”
(หน้า 100-101)
บท “คำถาม” ใน บ้านตุ๊กตากระดาษเป็นเหมือนการนั่งคุยกับตัวเองเงียบ ๆ ท่ามกลางคำถามง่าย ๆ ที่กลับทำให้เราได้คิดถึงความฝัน เส้นทาง และความรู้สึกแท้จริงของตัวเอง
อ่านแล้วรู้สึกเหมือนมีใครสักคนบอกเบา ๆ ว่า “ไม่เป็นไรนะ…ถ้าเรายังไม่รู้คำตอบของชีวิต”
เมื่อเราเติบโตขึ้นเราจะเข้าใจว่าเพราะบางคำถาม แค่กล้ายอมรับว่ามันยังไม่มีคำตอบก็เพียงพอแล้ว 🤍
บรรณานุกรม
สุพัตรา เกริกสกุล. (2568). บ้านตุ๊กตากระดาษ. P.S.
สำหรับนักศึกษาและบุคคลากรมหาวิทยาลัยศิลปากร สามารถหาอ่านได้ที่ https://172.27.107.111:443/record=b1476459