ถ้าจำไม่ผิดนี่คือการดู love, rosie ครั้งที่ 4 ของแสน จำได้ว่าครั้งแรกที่ดูหนังเรื่องนี้อายุราว ๆ 15-16 ปี ตอนนั้นชอบเส้นเรื่องความรักระหว่างคนสองคนที่ติดอยู่ในเฟรนด์โซนเป็นอย่างมาก
เมื่อกลางดึกของคืนวันศุกร์ที่ผ่านมาหลังจากนอนฟังเพลงมาตลอดทั้งคืน ก็ได้บังเอิญสุ่มไปเจอเพลง littlest things ซึ่งเป็นเพลงประกอบหนังเรื่องนี้ ซึ่งตัวแสนเองไม่ได้ฟังเพลงนี้มาร่วม 2 ปีเห็นจะได้ ลืมเพลงนี้ไปแล้วจากชีวิต เป็นเรื่องปกติที่เราจะหลงลืมบางบทเพลงไปบ้างตามกาลเวลา แต่ทันทีที่แสนกลับมาจำได้ถึงการมีอยู่ของเพลงเพลงนี้ แสนตัดสินใจเปิด love, rosie ดูทันที แม้ตอนนั้นจะเป็นเวลาตีสองแล้วก็ตาม
ระหว่างดูสัมผัสได้เลยว่าความรู้สึกของแสนกับหนังเรื่องเปลี่ยนไป อาจเป็นเพราะโตขึ้น มีเมสเสจให้ตกตะกอนมากขึ้น หนังสามารถทำความรู้สึกกับแสนได้เป็นอย่างมาก
ตอนเด็ก ๆ มันเคยเป็นแค่หนังรักโรแมนติกปนดราม่า เป็นหนังเรื่องหนึ่งที่แสนชื่นชมเสมอว่ามีการเล่าเรื่องที่ดี มีการเรียงไทม์ไลน์การเล่าเรื่องได้น่าติดตาม เพราะชื่นชอบมาก ๆ จึงดูซ้ำ ๆ ตอนช่วงวัยอายุสิบปลาย ๆ และเพิ่งกลับดูซ้ำอีกครั้งก็ตอนอายุ 26
จำได้ว่าตอนอายุเท่านั้น แสนร้องไห้ให้กับเนื้อเรื่องความรักของตัวเองทั้งสองอย่างเอาเป็นเอาตาย เป็นเรื่องหัวเราะได้สุด และร้องไห้ได้สุดเช่นเดียวกัน
แต่แสนกลับร้องไห้หนักกว่าเดิมในวัย 26 ปี ตั้งแต่ต้นจนจบ ขนตาแสนชุ่มไปด้วยน้ำตาตลอดเวลา แสนได้โฟกัสเส้นเรื่องรัก ๆ ภายในเรื่องเลย แสนโตขึ้น ผ่านเรื่องราวมามากขึ้น จึงเพิ่งเข้าใจในสิ่งที่โรซี่ได้เจอ
ฉากแรกที่แสนร้องไห้คือฉากที่นางเอกคลอดลูก แสนไม่เข้าใจหรอก ความรู้สึกของการเป็นแม่คน แต่การรับชมฉากนี้ทำให้แสนคิดถึงแม่ของแสน แม่คงดีใจแบบนั้นในวันที่มีแสน พ่อของโรซี่ก็ใจดีเหมือนพ่อของแสน ไม่ว่าจะพบเจอปัญหาใด เจอเรื่องหนัก ๆ แค่ไหน คุณพ่อไม่เคยซ้ำเดิม มีแต่คำว่าไม่เป็นไร และอยู่ข้างกันเสมอมา
แสนเพิ่งรู้ตัวว่าแสนพลาดไปแล้วที่มาดูหนังเรื่องนี้โดยการลืมเนื้อหาสำคัญไป แสนลืมไปว่าพ่อของโรซี่ตาย แสนร้องไห้แทบขาดใจเลย ทั้ง ๆ ที่พ่อของโรซี่เพิ่งขายบ้านเพื่อที่จะเริ่มต้นออกเที่ยวรอบโลกแท้ ๆ ทำไมต้องมาตายด้วยก็ไม่รู้ ตอนดูหนังเรื่องนี้ตอนเด็ก แสนไม่ได้รู้สึกกับฉากนี้มากขนาดนี้ แต่เพราะว่าตอนนี้ เป็นแสนเองที่ก็เสียคุณพ่อไปแล้วเช่น คงเพราะแบบนั้นละมั้งถึงทำให้แสนรู้สึกกับการจากไปของพ่อโรซี่มากขนาดนี้
ฉากหน้าหลุมศพคุณพ่อของโรซี่มันน่าปวดใจมาก ถ้าตอนนั้นคนที่อยู่ข้าง ๆ โรซี่คืออเล็กซ์โรซี่คงได้รับการปลอบประโลมที่ดีกว่านี้ อุ่นใจกว่านี้ มันสำคัญมากนะ การที่เราเสียคนที่รักไปแต่กลับไม่ได้รับการปลอบโยนจากคนที่เราสบายใจที่สุด หนังเรื่องนี้ใจร้ายจนถึงที่สุด แต่แสนก็คงต้องโทษตัวเองด้วยที่ลืมไปเลยว่าจะมีฉากการจากไปของพ่อของโรซี่ที่มันอาจมีผลกระทบต่อความรู้สึกเราได้
แต่ถึงอยากนั้นแสนก็ดีใจที่ได้กลับมาดูหนังเรื่องนี้อีกครั้ง ทำให้รู้ว่าในแต่ละช่วงวัย เมสเสจจากหนังแต่ละเรื่องก็ส่งมาถึงเราแตกต่างกันไป และทำงานกับความรู้สึกของเราไม่เท่ากัน
แสนนาน.
Love, Rosie (2014)