Author: Rungtiwa Fridee

น้ำนับว่าเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวันของทุกคนที่ต้องใช้น้ำสำหรับดื่มหรือใช้ปรุงอาหารจะต้องเป็นน้ำที่สะอาดปลอดภัย ซึ่งคนส่วนมากก็จะเลือกซื้อน้ำที่บรรจุขวดเพราะสะดวกสามารถพกพาได้ เมื่อดื่มน้ำหมดแล้วทุกคนก็จะนำขวดไปทิ้ง หรือบางคน บางครอบครัวก็จะเก็บสะสมเอาไว้เพื่อขาย หรืออาจจะเก็บไว้ทำสิ่งประดิษฐ์ที่มาจากขวดพลาสติกก็ได้ และฝาที่ปิดขวดสามารถนำไป DIY เพื่อนำกลับมาใช้ประโยชน์ได้ เช่น นำมาทำเป็นกระถางสำหรับใส่ต้นไม้สวย ๆ วางประดับไว้ริมหน้าต่างที่ทำงาน หรือตั้งประดับไว้หน้าบ้านตัวเอง ได้เห็นกระถางต้นไม้ที่ DIY เองสีสันสดใส ดอกไม้สีสวย ๆ แล้วรู้สึกสดชื่น นอกจากจะทำเป็นกระถางใส่ต้นไม้ได้แล้ว หรือนำไป DIY เป็นที่ใส่ขยะก็ได้ แล้วแต่จินตนาการของแต่ละคนเพื่อนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ และคุ้มค่า ดังนั้นสิ่งของทุกอย่างที่เราใช้ในชีวิตประจำวัน ถ้าเราสามารถนำมัน กลับมาใช้ซ้ำได้ก็จะทำให้ลดค้าใช้จ่าย หรืออาจสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับเราได้เหมือนกัน

ครั้งนี้ก็เป็นโอกาสทองครั้งที่ 2 ที่ได้รับโอกาสให้ไปเข้าร่วมโครงการประชุมวิชาการระดับชาติ PULINET ครั้งที่ 15 ณ มหาวิทยาลัยมหาสารคราม ซึ่งเป็นเจ้าภาพจัดประชุมในครั้งนี้ ได้รับโอกาสดี ๆ จากหัวหน้าหอสมุดฯคนปัจจุบัน (คุณจันทร์เพ็ญ กล่อมใจขาว) นับว่าเป็นโอกาสและได้ไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ใหม่ ๆ ได้เข้าไปฟังการนำเสนอผลงานของบุคลากรห้องสมุดของมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ทั้งแบบนำเสนอด้วยวาจา และโปสเตอร์ ซึ่งผลงานส่วนใหญ่จะใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วย ในการขับเคลื่อนห้องสมุดให้ทันยุคสมัยปัจจุบัน และอีกอย่างคือได้เพื่อน ได้น้องร่วมเครือข่ายเดียวกัน น่ารักน่าประทับใจมาก ได้ฟังความเป็นมาในการนำผลงานไปนำเสนอบางคนก็ท้อในการทำและการแก้ไขของผลงาน แต่เชื่อหรือไม่ว่ามีห้องสมุดหนึ่งแก้ไขจนวินาที่สุดท้ายจริง ๆ และเขาก็ทำได้ในวินาทีสุดทัาย ในการที่จะนำผลงานของตัวเองไปนำเสนอ และทางมหาวิทยาลัยที่เป็นเจ้าภาพมีรางวัลสำหรับผลนำเสนออันดับสุดท้ายให้ด้วย และมีอีกห้องสมุดหนึ่งพี่เขาไปคนเดียวแต่นั่งรถเข้าที่พักคันเดียวกันเขาพูดคุยกันว่าเขาอยากจะมานำเสนอผลงานแต่ผู้บังคับบัญขาไม่เห็นขอบ เขาพูดว่าเขาลาก็ได้และเสียค่าใช้เองเพื่อจะนำเสนอผลงานเและในที่สุดห้องสมุดก็ต้องยอมให้พี่เขามาสมความตั้งใจ และในครั้งต่อไปมหาวิทยาลัยพะเยาว์ เป็นเจ้าภาพในการจัดการประชุม น้องๆ ห้องสมุดเราเตรียมทำผลงานกันไว้ได้เลยดูจากวีดีทัศน์แนะนำสถานที่จัดประชุมบรรยากาศ น่าไปมาก ๆๆ

เป็นที่ทราบกันอยู่แล้วว่า RFID Tag เป็นการรับและส่งสัญญาณด้วยคลื่นความถี่วิทยุ เพื่อใช้ตรวจสอบการยืม-คืนทรัพยากรสารสนเทศของห้องสมุดได้ด้วยตนเองเทคโนโลยี RFID ได้นำความสะดวกสบาย มาให้ผู้ใช้บริการในการยืม-คืนหนังสือในห้องสมุดได้อย่างรวมเร็ว แต่จะมีหนังสืออีกไม่น้อยในห้องสมุดที่ติด RFID Tag แล้วไม่สามารถรับส่งสัญญาณด้วยคลื่นความถี่วิทยุได้ คือหนังสือที่มีวัสดุที่สามารถป้องกันสัญญาณ RFID ได้ เช่นอลูมิเนียมฟอยล์ ซึ่งหนังสือบางเล่มที่หอสมุดฯ ได้จัดซื้อ หรือได้รับบริจาคเข้ามาจะมีตัวเล่มของหนังสือที่ห่อหุ้มด้วยอลูมิเนียมฟอยล์ เมื่อติด RFID Tag ไม่สามารถรับส่งสัญญาณได้ ตัวผู้ปฏิบัติงานต้องคิดหาวิธีในการทำให้หนังสือสามารถนำออกบริการยืม-คืนหนังสือด้วยตนเองได้ ทดลองทำหลากหลายวิธี จนได้ข้อสรุปวิธีที่ดีที่สุด คือการเอาสิ่งที่ห่อหุ้มด้วยอลูมิเนียมฟอยล์ออกแล้วนำไปถ่ายเอกสารสีให้เหมือนต้นฉบับมากที่สุด เช่น ปกหนังสือแล้วนำไปเข้าเล่มใหม่ให้เหมือนกับตัวเล่มเดิมมากที่สุด สิ่งที่สำคัญคือเราจะต้องเก็บต้นฉบับของปกหนังสือหรืออื่น ๆ ที่เรานำไปทำ Copy เพื่อจะได้ไว้ใช้ในกรณีที่หนังสือเล่มดังกล่าวเกิดการชำรุด ต้องนำกลับมาซ่อมใหม่ อาจต้องนำต้นฉบับที่เราเก็บไว้กลับมาใช้อีก

          ถ้าพูดถึงเกลือ แม่บ้านคนึกถึงผงปรุงอาหารขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในครัว หรือเกลือเม็ดถุงละไม่กี่บาท หรือบางคนอาจนึงถึงดินเค็มละลายน้ำที่ชาวอีสานนำมาต้มแล้วตากจนได้ผงสีขาวมีรสเค็ม แต่ถ้าเป็นนักวิทยาศาสตร์ก็คงคิดไปถึงสารประกอบทางเคมีที่เกิดจากการรวมตัวกันของธาตุ 25 ชนิด คือโซเดียม และคลอรีน จะได้เป็นสารประกอบโซเดียมคลอไรด์ซึ่งเป็นสารตั้งต้นที่มีประโยชน์หลายอย่างในภาคอุตสาหกรรม คนทุกคนจะขาดเกลือไม่ได้ ใน 1 วันร่างกายมนุษย์ต้องการเกลือ 220 มิลลิกรัมหรือ 1/10 ของ 1 ช้อนชา เกลือไทยแบ่งออกเป็น 2 ชนิด คือ เกลือสมุทร และเกลือสินเธาว์

          ข้าวของเครื่องใช้ อาหาร เครื่องดื่ม หรือแม้กระทั่งของเล่น ล้วนเป็นสิ่งมีค่าสำหรับเราเสมอ จนกระทั่งถึงวันที่สิ่งต่าง ๆ เหล่านั้น ทรุดโทรม หมดสภาพ น่าเบื่อ ไร้ค่า บางคนอาจพยามยามเยียวยารักษา ซื้อเวลาของสิ่งเหล่านั้นไว้ แต่มีหลาย ๆ คน ก็เลือกที่จะกำจัด ด้วยการเอาไปทิ้งถังขยะ และทันทีที่สิ่งของเหล่านั้น ได้ที่อยู่ใหม่เป็นซอกมุมใดมุมหนึ่งในถังขยะเหม็น ๆ คุณค่าและราคาที่เคยมีไม่ว่าจะมากมหาศาลสักเท่าไหร่ บัดนี้เหลือเพียงศูนย์หรือต่ำกว่า เพราะกลายเป็นสิ่งของเน่าเหม็นที่ผู้คนรังเกียจ กลายเป็นภาระของสังคม สิ่งแวดล้อม และโลก ที่จะต้องทำลาย สิ่งของเหล่านั้นถูกเรียกว่า “ขยะ”