เมื่อวันที่ 26 เมษายน 2561 หลังเลิกงาน ดิฉันเดินทางกลับบ้านโดยรถรับ-ส่ง ของมหาวิทยาลัยฯ ตามปกติ รถเดินทางมาถึงทางแยกสามพรานประมาณเวลา 17.30 น. ในขณะเดินข้ามสะพานลอย มองลงไปที่ศาลาป้ายรถเมล์ก็พบกับคุณลุงนั่งบนรถสามล้อ ภายในรถมีแต่เศษขยะที่จัดเก็บมาเพื่อนำไปขาย เมื่อดิฉันลงจากสะพานลอยก็ยืนแอบมองและพิจารณาดูคุณลุง มีความรู้สึกว่าคุณลุงอายุค่อนข้างเยอะ ดูจากสภาพหน้าตาที่เศร้าหมอง ดูน่าสงสารเป็นอย่างมาก แต่ดิฉันก็ไม่กล้าเข้าไปทักทาย ทันใดนั้นคุณลุงลงจากรถสามล้อและเดินไปในทิศทางที่ดิฉันต้องเดินไปขึ้นรถมอเตอร์ไซด์รับจ้าง คุณลุงเดินช้าๆ เหมือนสภาพร่างกายไม่แข็งแรงนัก ดิฉันจึงตัดสินใจเดินตามไปอย่าช้าๆ คุณลุงไปซื้อของที่ร้านโชห่วยร้านหนึ่ง ดิฉันจึงหยุดสอบถามแม่ค้าร้านก๋วยเตี๋ยวใกล้ๆ ว่า เห็นคุณลุงคนนี้มาแถวนี้นานหรือยัง น้องตอบว่า เพิ่งเห็นไม่กี่วันนี้เอง ประมาณ 4-5 วัน แต่น้องไม่ทราบรายละเอียดเกี่ยวกับคุณลุง แต่สังเกตเห็นว่ามีคนมีน้ำใจให้ความช่วยเหลือประจำ คุณลุงมานั่งกินก๋วยเตี๋ยวร้านตนเอง ก็ให้ทานฟรี บางวันลูกค้าเห็นก็สงสารจ่ายให้ลุง หลังจากที่ดิฉันได้ข้อมูลจากแม่ค้ารายนี้แล้ว จึงตัดสินใจหยิบเงินจำนวนหนึ่ง นำไปมอบให้ลุงที่ร้านโชห่วยข้างๆ คุณลุงยกมือไหว้ขอบคุณ ดิฉันรีบยกมือไหว้กลับทันที หลังจากนี้ จึงสอบถามข้อมูลคุณลุงมากมาย ดังนี้
ดิฉัน : คุณลุงมาทำอะไรแถวนี้คะ
ลุง : มาทำงาน
ดิฉัน : ทำงานอะไรคะ
ลุง : เก็บเศษขยะขาย
ดิฉัน : แล้วบ้านอยู่ที่ไหน
ลุง : ไม่มีบ้าน
ดิฉัน : แล้วพักที่ไหน
ลุง : พักที่ศาลาริมน้ำในวัดสรรเพ็ชญ์
ดิฉัน : แล้วไม่มีลูกเหรอคะ ไปไหนกันหมด
ลุง : ไม่มีใครแล้ว ภรรยาตายไปได้ 5 ปีแล้ว ลูกๆ ก็ต่างมีครอบครัว ต่างหายกันไปหมด
ดิฉัน : ไม่มีใครดูแลคุณลุงเลยเหรอคะ
ลุงตอบ : ไม่มี เค้าต่างไปทำงาน ไปทำมาหากินแยกย้ายกันไปมีครอบครัว ไม่เคยเห็นมา ลุงก็อยู่ตามลำพังคนเดียว
ดิฉันถาม : คุณลุงอายุเท่าไรแล้วคะ
ลุงตอบ : ลุงเกิดปี เถาะ ใกล้จะ 80 ปีแล้วหล่ะ
ดิฉัน : แล้วมาทำอะไรที่นี่คะ
ลุง : มาทำงาน
ดิฉัน : ทำงานอะไร ที่ไหนคะ
ลุง : เก็บขยะขาย
ดิฉัน : แล้วได้เบี้ยยังชีพคนชราไหมคะ
ลุง : ไม่มี ไม่เคยได้ ต้องทำอย่างไรเหรอ
ดิฉัน : ลุงเป็นคนไทยใช่ไหมคะ มีบัตรประชาชนไหม หรือสำเนาทะเบียนบ้าน
ลุง : ลุงเป็นคนไทย แต่ไม่มีบัตรอะไรเลย หายไปหมดแล้ว เมื่อหลายปีก่อน
ดิฉัน : นั้นหนูจะพาลุงไปลงทะเบียนรับเบี้ยคนชรา แต่เราต้องไปแจ้งบัตรประชาชนหาย ทะเบียนบ้านหาย เพื่อทำเอกสารให้เรียบร้อยก่อน นั้นพรุ่งนี้เจอกันที่ป้ายรถเมล์นะคะ ประมาณ 17.30 น. หนูเดินทางมาถึง
ลุง : ได้ ถ้าหนูช่วยได้ลุงก็ขอบใจนะ ลุงจะมารอหนูตรงป้ายรถเมล์นะ
ดิฉัน : ช่วยได้ค่ะ หนูเคยช่วยสำเร็จมาแล้ว 1 รายนะคะ ไม่ยากค่ะ แต่คุณลุงต้องให้ความร่วมมือนะคะ แล้วหนูจะพาไปเปิดบัญชีธนาคารไว้ก่อนด้วย เพื่อในเดือน พฤศจิกายน ในระหว่างวันที่ 1-30 จะมีการเปิดให้ลงทะเบียนรับเบี้ยยังชีพคนชราได้ เพราะจะต้องใช้เอกสารเพื่อให้เค้าโอนเงินเข้าบัญชีจะสะดวกกว่า ไม่ต้องไปรับด้วยตนเอง
ลุง : ขอบใจนะหนูที่ช่วยลุง ลุงน้ำตาคลอ ลุงเคยคิดฆ่าตัวตายมาแล้ว แต่มันไม่ตาย ไม่อยากมีชีวิตอยู่ มันสมเพศตัวเอง ในชีิวิตนี้ไม่เหลือใครแล้ว
ดิฉัน : ปลอบลุง
ลุง : ลุงเล่าให้ฟังว่า เคยมีทหารหญิง เค้าเจอลุง จอดรถถามว่าลุงต้องการอะไรมากที่สุดเพื่อดำรงชีพ ลุงตอบว่ารถเข็นสำหรับใส่ขยะ เค้าให้ลุงรอตรงนี้ แล้วเค้าก็พูดจริง ทำจริง ช่วยจริงๆ เค้าซื้อรถเข็นมาให้ลุง ราคาแพงมาก ต้อง 12,000 บาท แล้วก็มีคนเอาขยะมาใส่ในรถให้ เอาเงินมาให้ บางรายก็ช่วยจ่ายค่าอาหารให้
ดิฉัน : อย่าท้อนะคะ สู้ๆ คนไทยไม่แล้งน้ำใจนะคะ พวกเค้าไม่ใช่ญาติ ไม่เคยรู้จักยังช่วยลุงเลย ลุงอย่าคิดฆ่าตัวตายอีกนะคะ
ลุง : ยิ้มเศร้าๆ แววตาเศร้ามากๆ
ดิฉัน : นั้น วันนี้ หนูขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ พรุ่งนี้ เจอกันนะคะ
