อย่างไรถึงเรียกว่าสร้างสรรค์

ช่วงนี้เป็นเทศกาลของการรับน้องตามสถาบันการศึกษาต่างๆ มีทั้งข่าวดีและข่าวไม่ดี บ้างก็รณรงค์ให้รับน้องแบบสร้างสรรค์ เคยถามพี่ปองว่า ที่เมืองนอกเค้ามีรับน้องกันบ้างไหม พี่ปองบอกว่า มีแต่ไ่ม่ค่อยเหมือนบ้านเรา (แม้ลืมถามคุณสมเกียรติ นักเรียนนอก ลืมคนใกล้ตัวไปได้) สำหรับตนเองสมัยเป็นนักศึกษา ขอบอกตามตรงว่า ไม่เคยผ่านกระบวนการการรับน้องเลยตลอดนับแรมเดือน มีแค่ครั้งเดียวก็ตอนที่รับน้องรวมทุกคณะ สาเหตุหนึ่งที่ไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมรับน้องก็เพราะว่า นิวาสสถานหรือบ้านของตนเองนั้นอยู่ชานเมือง หรือบ้านนอกนั่นเอง รถโดยสารประจำทางวิ่งแค่ 6 โมงครึ่งตอนเย็น หมายถึงว่าต้องออกจากตัวตลาด ตอน 5 โมงครึ่ง หากพลาดก็ต้องหาทางไปดักรอรถที่ปากทางเข้าบ้านเนื่องจากรถจะไปจอดรออยู่ที่นั้นถึง 6 โมงครึ่ง ดังนั้นกิจกรรมหรือการเรียนที่เกินจาก 5 โมงเย็นไปแล้วจะกระทำมิได้ เหตุผลที่สองคือ โดยส่วนตัวไม่ชอบกิจกรรมประเภทนี้เป็นทุนอยู่แล้ว
เขียนมาตั้งนานเข้าเรื่องกันเสียที วันนี้ (20 มิถุนายน ) ตรวจข่าวพบบทความในหนังสือพิมพ์มติชน ฉบับวันที่ 18 มิถุนายน 2552 หน้าที่ 21 คอลัมภ์โลกสองวัย ผู้เขียนคือ บางกอกเกี้ยน เรื่อง “สร้างสรรค์อย่างไร” เขียนถึงเรื่อง การรับน้อง ที่เรียกเต็มๆ ว่า”ต้อนรับน้องใหม่” ซึ่งเป็นปะเพณีที่มีมานาน เข้าใจว่าเกิดจากการที่นักเรียนไทยไปเรียนต่อต่างประเทศ และรับเอาวัฒนธรรมประเพณีของมหาวิทยาลัยในต่างประเทศมาใช้กับนิสิตนักศึกษาในเมืองไทยซึ่งมหาวิทยาลัยแห่งแรกของไทยก็คือ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อายุอานามก็93-94ปี  ต่อมาก็คือ มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง หรือ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์นั่นเอง และมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งเกิดใกล้เคียงกับมหาวิทยาลัยศิลปากร การต้อนรับน้องใหม่เมื่อก่อน จะเข้มข้นในเรื่องของการเคารพรุ่นพี่ หากมีใครฝ่าฝืนไม่ทำตาม ก็ต้องถูกลงโทษ กฎข้อห้ามต่างสำหรับน้องๆ การรับน้องก็มีหลากหลายประเภท เช่น รับน้องคณะ รับน้องชาวหอ รับน้องเฉพาะวิชา คณะไหนมีนักศึกษาชายมากก็รับน้องกันค่อนข้างโหดหน่อย เช่น คณะวนศาสตร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์
ทุกวันนี้ คณะวิชามีมากมาย ผู้เรียนก็มีผสมปนเปกันไป  และนอกจากการรับน้องไม่จำเป็นต้องเฉพาะในสถาบันการศึกษาเท่านั้น แม้แต่การอบรมหลักสูตรที่ผู้เข้าอบรมมาจากต่างสถาบัน ต่างหน่วยงาน ก็ีมีการรับบน้อง โดยเป็นการรับน้อง และปฐมนิเทศ เชิงละลายพฤติกรรม
สรุปด้วยความคิดของตัวเองว่า การรับน้องในปัจจุบันนี้ เป็นอะไรที่ไม่จำกัดอยู่เฉพาะวัยนักเรียน นักศึกษาเท่านั้น หากแพร่หลายออกไป ก็แล้วแต่ว่า ใครจะเรียกว่า อะไร คิดสร้างสรรค์วิธีการกันไป แล้วก็ย้อนกลับมาที่คำถามซึ่งเป็นคำเดียวกับชื่อว่า “สร้างสรรค์อย่างไร” ซึ่งก็แล้วแต่มุมมองกันไป ผู้ใหญ่บอกว่า อย่างนี้สิสร้างสรรค์ นักศึกษาบอกว่า ต้องอย่างนี้สิถึงจะสร้างสรรค์ แต่ถึงอย่างไรประเพณีนี้ก็คงต้องอยู่กับวงการการศึกษาของไทยไปจนชั่วลูกชั่วหลาน คงต้องช่วยๆกันสอดส่องและดูแลกันไป