สำนึก

มนุษย์ทุกคนรับรู้ข้อมูลต่างๆ ผ่านประสาทสัมผัสทั้ง 5 ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องมีสติอยู่กับตัว เพื่อให้การรับรู้ดังกล่าวเป็นไปด้วยดี และมีการใช้จิตสำนึกร่วมด้วย แต่ไม่ว่าเราจะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัว เราจะเก็บบันทึกข้อมูลทั้งหมดของชีวิตไว้ในจิตใต้สำนึก ถ้าถามว่า เราทำอะไร ในวันที่ 4 มีนาคม เวลา 14.00 น. ขณะที่เราอายุ 3 ขวบ เราจำไม่ได้ แต่จิตใต้สำนึกตอบได้
ดังนั้นหากต้องการค้นหาอดีตของใคร เราจะต้องถามจากจิตใต้สำนึกของเขา แต่ในภาวะปกติ จิตใต้สำนึกจะถูกจิตสำนึกกันไว้ ดังนั้นจึงต้องใช้การสะกดจิตเข้าช่วย
เราอาจจะเคยได้รู้เรื่องที่จิตแพทย์ชาวต่างประเทศสะกดจิต เพื่อหาคำตอบให้กับพฤติกรรมและภาวะสุขภาพที่มีปัญหาของบุคคลต่างๆ แล้วพบว่าผู้ที่ถูกสะกดจิตสามารถย้อนเวลากลับไปค้นหาอดีตของตัวเองได้ตั้งแต่อยู่ในท้องของมารดา และย้อนไปได้เป็นร้อยปี พันปี ไปได้เรื่อยๆ ดังนั้นในยุคนี้ที่เราไปได้ไกลกว่ามนุษย์ยุคก่อนๆ เพราะเราสะสมประสบการณ์ความรู้ไว้ในจิตใต้สำนึกตลอดนั่นเอง
มนุษย์จำเป็นต้องใช้ประสบการณ์เพื่อเรียนรู้ที่จะละเลิกกิเลส เพราะนอกจากเราจะมีจิตสำนึก จิตใต้สำนึกแล้ว เรายังมีจิตเหนือสำนึก หรือ จิตบริสุทธ์ ที่แฝงเร้นอยู่ในตัวเองทุกคน เพียงแต่เราไม่รับรู้เท่านั้น ถ้าเราไม่ฝึกให้รู้จักจิตบริสุทธิ์ ไม่ใช้ประสบการณ์ที่ผ่านมา หาทางออกให้กับปัญหาต่างๆ อย่างถูกต้อง คิดแต่จะเบียดเบียน ไม่เอื้อเฟื้อต่อกัน ไม่ละวาง เราก็จะวนเวียนเกิดตายอยู่เรื่อยไป : <
# เรียบเรียง ตัดต่อ (ไม่ใช่ตัดปะ) จากหนังสือของ ดร. อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา @
**การภาวนามันไม่ใช่การทำอะไรที่ยุ่งยากวุ่นวายผิดปกติผิดธรรมดามากนะ
การปฏิบัติธรรมจริงๆ การภาวนาจริงๆ คือการเรียนรู้ตัวเราเอง**
พระอาจารย์ปราโมทย์ ปาโมชฺโช