เรื่องดีๆที่ข้างหอ

เรื่องนี้เป็นเรื่องของความรักความเมตตาที่เกิดขึ้นใกล้ตัวพวกเรา บางคนอาจจะรับทราบแล้ว แต่เชื่อว่าอีกหลายคนคงยังไม่เคยรับรู้ วันนี้จะนำเรื่องราวมาถ่ายทอดให้พวกเราได้ชมได้ฟังกัน
ระหว่างทางเดินของอาคารหอสมุดและอาคารหม่อมหลวงปิ่น จะมีสวนหย่อมเล็กๆมีโต๊ะม้านั่งสำหรับให้เราได้พักผ่อนหย่อนใจ ร่มเงาจากต้นไม้ และไอเย็นจากสระน้ำ ทำให้หลายๆคนชอบที่จะมาตรงจุดนี้
“ป้าจันทร์” ผู้ดูแลต้นไม้ใบหญ้าของหอสมุดด้วยหัวใจ หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นจากความรู้สึกรักในงานที่ป้ารับผิดชอบ ต้นไม้สวยๆ สวนงามๆ จากฝีมือตกแต่งของป้าทั้งนั้น แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่อยากถ่ายทอดให้พวกเราฟัง ใครที่เดินผ่านสระน้ำข้างๆหอสมุดคงเคยเห็นปลาหลายๆชนิดที่ว่ายไปมาอยู่ในสระ หลายปีผ่านมาปลาที่ลุงนิตย์ (คู่ชีวิตป้าจันทร์) ซื้อมาเลี้ยงตัวใหญ่ขึ้นทุกวัน ทุกๆเช้าป้าจันทร์จะมีอาหาร ขนมปังต่างๆมาเลี้ยงดูปลาที่ลุงนิตย์หามาให้ เป็นภาพที่ประทับใจ วันหนึ่งผมเดินผ่านมาพอดีในจังหวะที่ป้าจันทร์กำลังให้อาหารปลา ผมแวะเข้าไปคุยด้วย แต่ภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้า ทำให้ต้องยืนงง “เต่ากำลังกินอาหารจากมือป้าจันทร์”
ผมสอบถามป้าว่าทำยังไงเต่าถึงได้เชืองขนาดนี้ ป้าบอกว่าที่แรกป้าก็มาให้อาหารปลาทุกๆวัน เห็นเต่าตัวนี้ลอยหัวขึ้นมา ก็ลองเรียกให้มากินอาหาร ทำแบบนี้อยู่หลายวัน จนเจ้าเต่าคงเห็นความเมตตาที่ป้าจะหยิบยื่นให้ จึงว่ายน้ำเข้ามาหา ไว้วางใจในตัวป้า เข้ามากินอาหารในมือของป้าได้
เรื่องที่เกิดขึ้นบางคนอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา แต่ผมว่ามันสื่อให้เห็นถึงความรักความเมตตาของคนและสัตว์ที่มีต่อกัน ความรักความเมตตาเป็นสิ่งที่มนุษย์ควรมีให้กันและกัน เราอยากให้ใครรักก็ควรจะมอบความรักให้ก่อน หากท่านไม่เคยรักใครก็อย่าหวังว่าจะได้รักนั้นตอบแทน