ไปเยี่ยมร้านสามัญชน คนนอนอ่านหนังสือ

เมื่อเดือนที่แล้วมีสหายหอบหนังสือพิมพ์ประเภทธุรกิจมาให้อ่านหนึ่งหอบ ในนั้นมีเรื่องราวให้อ่านมากมาย สะดุดตากับคอลัมภ์ที่แนะนำร้านสามัญชน ที่มีที่ทางให้คนอ่าน “นอน” หนังสือ ซึ่งตรงข้ามกับห้องสมุดเราที่มีที่ทางให้คน “นั่ง” อ่านหนังสือ แต่มักมีคนแบบจัดที่ทางให้ตนเองได้ “นอน” จึงสนใจเป็นพิเศษ
ตอนที่อ่านครั้งนั้นไม่เห็นว่าร้านนี้อยู่ที่ไหน เข้าใจว่าเป็นกรุงเทพฯ  แต่เจ้าตัวโตกับเจ้าตัวเล็กที่บ้านกลับรู้บอกรายละเอียดหมดว่าอยู่ที่ห้างไหน อำเภอใดของเชียงใหม่เพราะดูจากรายการโทรทัศน์ จึงกลับมาอ่านอีกครั้งก็พบว่าใช่จริงๆ อันนี้ทำให้เห็นข้อเสียของการอ่านหนังสือที่เร็วเกินไปจนหลุดสาระที่สำคัญ ทั้งที่ขณะอ่านก็ถามตัวเองว่าอยู่ไหน อยู่ไหน ก็ยังหลุดอีก  เลยโทษ (คนอื่น) ว่าหนังสือพิมพ์พิมพ์ตัวเล็กมากน่่าจะแค่ 14 pointเอง
สัปดาห์ที่แล้วมีโอกาสได้ไปสัมมนาที่เชียงใหม่ เจ้านายสองคนที่บ้านบอกว่าให้ไปถ่ายรูปให้ดูด้วยเพราะอยากไปมากกกกก…  ดังนั้น  หางดง จึงเป็นเป้าหมาย โทรศัพท์ไปบอกญาติโยมให้มาช่วยพาไปหน่อย แต่ทุกคนงงเพราะไม่รู้จัก แถมยังเพิ่งรู้ว่ามีห้างที่ว่านี้สร้างขึ้นมาใหม่
ตกเย็นพวกเราจึงตุเลงๆๆๆ ขับรถไป อืืมม…ช่างเป็นสวรรค์ของคนอ่านจริงๆคนขายก็น่ารักหนังสือก็น่าอ่านแล้วบรรยากาศในร้านก็ดี
หนังสือส่วนใหญ่เ่ป็นวรรณกรรมซึ่งคิดว่าเป็นแนวถนัดของเจ้าของที่มีสำนักพิมพ์ที่ชื่อเดียวกับชื่อร้าน หนังสือประเภทนี้เวลาหาซื้อจะยากมาก เพราะร้านหนังสือส่วนใหญ่จะไม่ชอบเก็บเอาไว้นาน จึงต้องรบกวนติดต่อให้น้องหนูคนขายช่วยส่งรายงานหนังสือให้ด้วย  ส่วนเราก็เข้าไปถ่ายรูปและคุยๆๆๆๆ  และเลือกหนังสือที่ชอบพบว่าหนังสือที่จะซื้อกลายไปอยู่ในหมวด อ่านฟรีไม่มีไว้ขาย จึงไม่ได้อุดหนุน  น้องคนขายบอกว่าเดือนหน้าก็จะมีนักเขียนมาเสวนา เฮ้อดีจัง  ทำไมนครปฐมบ้านเราไม่มีแบบนี้บ้าง หรือเราคงต้องจัดเองมั้ง…
สำหรับรายละเอียดของร้านและแนวคิดของเจ้าของคือคุณเวียง วชิระ บัวสนธ์ โปรดหาอ่านได้จากหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ฉบับวันพุธที่ 4 กุมภาพันธ์ 2552ใครไปเชียงใหม่ไปซื้อของที่บ้านถวายแล้วก็อยากให้แวะไปเป็นกำลังใจกับคนที่ขายหนังสือดีๆ ให้อยู่ได้นานๆ
ดูรูปกันดีกว่า เผื่อเป็นไอเดียสำหรับห้องสมุดเราบ้าง… เริ่มจากร้านหนังสือจะโล่ง  โปร่ง สบาย โคมไฟที่เห็นมีเชือกสำหรับกระตุกเปิด-ปิด ชั้นหนังสือเป็นชั้นเหล็กเหมือนของเราแต่พ่นสีดำ กลางร้านเป็นโตีะโชว์หนังสือและเก้าอี้กึ่งนั่งกึ่งนอนเอาไว้เอนหลังและเอนตัวลงนอน…ครอกฟี้…