ความภาคภูมิใจของแม่

อาทิตย์นี้ ลูกสาวอยากกลับบ้าน พี่ตาก็คิดว่าเอาอีกแล้ว แล้วใครจะไปส่งหล่ะ แต่ตอนมามากับเพื่อนที่บ้านอยู่ราชบุรี อาศัยมากับเขา พ่อของเพื่อนไปรับ
พี่ตาเลยต้องหาคนอยู่เวรแทน เพื่อจะได้ไปส่งลูก ได้อานิสงน้องพนิดา ที่รับอาสาจะอยู่เวรแทนให้ ทั้ง ๆ ในวันนี้ได้เตรียมวางแผนไว้แล้วจะไปหาแม่ แต่น้องพนิดาก็เสียสละให้ เปลี่ยนเป็นหาแม่วันเสาร์ แต่พี่ตาซิ วันอาทิตย์ต้องไปส่งลูกสาว จะหาผู้ใดนั่งไปเป็นเพื่อนดีนะ ไม่มีใครว่างเลย
ผู้ที่อยากจะอาสาไปกับเรา ก็ปวดหลัง อยู่เวร (บอกว่าน่าเสียดาย อยากจะไปด้วย) แต่ทำอย่างไรได้ จะให้กลับกับเพื่อนรถของเพื่อนก็เต็ม ขามาไม่มีของ แต่ขากลับไปวิทยาลัยของเต็มรถ พี่ตาก็เลยต้องไปส่งลูกเอง
นึกถึงลูกทำให้เราภูมิใจ เมื่อลูกกลับมาบ้านพี่ตาจะซักจะถามลูกว่า เรียนเป็นอย่างไรบ้าง เรียนท่ารำถึงไหนแล้ว การบ้านทำทุกวันไหม จดท่ารำส่งอาจารย์ทุกวันไหม ลูกสาวได้ทำทุกอย่างที่แม่ถาม พี่ตาก็ถามอีกว่า ไหนเพลงที่เรียนจบแล้วมีเพลงอะไรบ้าง บอกมาซิ ลูกสาวบอกว่า แม่เอากระดาษมา จะจดให้แม่อ่าน เรียนจบ ได้ 12 เพลงแล้ว เพลงช้า เพลงเร็ว เชิด เสมอ กรุงศรีอยุธยา แม่บทใหญ่ สีนวลออกเร็วลา สีนวลออกวรเชษฐ์ ระบำไก่ ฟ้อนเงี้ยว รำวงมาตรฐาน 2 เพลง งามแสงเดือน ชาวไทย แค่นี้พี่ตาก็ภูมิใจแล้ว เพราะใคร ๆ ก็กลัวว่าจูนจะไม่เอาจริง แต่พี่ตาเชื่อในตัวลูกสาว ถึงจะลำบาก ก็ต้องอดทน
วันนี้ต้องไปส่งลูกให้จนได้ บอกลูกสาวว่า เตรียมตัว เดี๋ยวเราออกกันเวลา 12.00 น. เผื่อฝนตก แม่จะได้รีบกลับ ลูกสาวกุลีกุจอเก็บเสื้อผ้า สิ่งของใส่กระเป๋า มีสีหน้ามีความหวังขึ้นมาแล้ว ว่ามีคนไปส่งแล้ว (เพราะทุกครั้งที่พี่ตาไปส่งลูก จะหาคนนั่งไปเป็นเพื่อนทุกครั้ง เพื่อจะได้มีเพื่อนคุยกันไม่ง่วงนอน แต่ครั้งนี้ต้องไปส่งลูกคนเดียว) แต่โชคยังดีที่พี่ตาส่งลูกสาวแค่ที่บ้านเพื่อนที่อยู่สองพี่น้อง ลูกสาวยังเป็นห่วงแม่ กลัวว่าแม่จะกลับเย็น บอกว่าแม่ส่งจูนแค่บ้านเพื่อนที่สองพี่น้องนี่ก็ได้ เดี๋ยวจูนไปกับพ่อแม่เพื่อน จะไปส่งในตอน 15.30 น.
แค่นี้พี่ตาก็รู้แล้วว่าลูกยังเป็นห่วงเรา แล้วเราหล่ะยิ่งเป็นห่วงลูกกว่าที่ลูกเป็นห่วงเราหลายร้อยเท่า นี่แหละคนที่เป็นแม่…