เมื่อคืนพวกเราไปพักโรงแรมในเมืองสงขลา ไม่ใช่โรงแรมริมทะเลเนื่องที่นั่นจากราคาแพงรวมทั้งมีแต่ห้องที่มีเตียงเดียวจึงขอบาย ตอนแรกว่าจะไปนอนที่ทักษิณคดี หลายคนบอกว่าเงียบ แต่มาที่นี่ก็เงียบเข้าไปอีก แต่ช่างเถอะก็แค่นอนหนึ่งคืน เกาะหนูเกาะแมวหรือนางเืงือกที่หาดสมิหราดูในหนังสือต่อไปแล้วกัน
เราไปถึงที่หาดใหญ่ยังไม่แปดโมงครึ่ง ด้วความกลัวว่าจะไปสาย ประตูห้องสมุดยังไม่เปิด และห้องสมุดที่นี่เปลี่ยนโครงสร้างใหม่ เปลี่ยนชื่อห้องสมุดใหม่ว่า “สำนักทรัพยากรการเรียนรู้คุณหญิงหลง อรรถกระวีสุนทร” แต่ขอเรียกว่าห้องสมุดเหมือนเดิม
น้องเบ็ญหัวหน้าฝ่ายบริการกับน้องแอนบรรณารักษ์ฝ่ายบริการมาต้อนรับ และน้องแอนเป็นผู้ดูแลเราตลอดเวลาของการดูงานในครั้งนี้ ท่นาผู้อำนวยการคือรองศาสตราจารย์ปัญญรักษ์ งามศรีตระกูล มาทักทายเลยเรียนอาจารย์ว่าหลังการประเมินขอคุยกับอาจารย์ในฐานะหนึ่งในสมาชิกชมรมโอเพ่นซอร์ส …
Author: Pong
หลังจากที่ไปรับประทานอาหารแถวๆ ถนนนางงาม ไปเดินซื้อขนมตั้งใจว่าจะซื้อขนมขี้มอดและขนมโบราณมาฝากใครๆ แต่เนื่องจากบางอย่างต้องอยู่ในความเย็นคิดว่าขากลับจะแวะมา แต่ก็ได้แค่คิด จึงอดกันทั่วหน้า ผ่านพิพิธภัณฑ์จังหวัดสงขลาที่เราชอบนักหนา เพราะเคยมากับครอบครัวสมัยยอดตองยังเด็กๆ ชอบเดินแถวในตลาด แต่ตลาดตอนนี้คึกคักมีร้านขนมเพิ่มขึ้นมากมาย มีหลายเรื่องถึงแต่ขอผ่านไปก่อนดีกว่า
สถาบันทักษิณคดี ค่าเข้าชมคนละ 50 บาท ราคาช่างถูกมากมาย ยังคงความขลังของเนื้อหาและรูปแบบการจัดแสดง มีบางคนเพิ่งไปเป็นครั้งแรกจึงตื่นตาตื่นใจถ่ายรูปกลับไปอักโข โดยเฉพาะห้องเหล็กขูด หรือกระต่ายขูดมะพร้าว …
เจ็ดโมงกว่าๆ ล้อหมุนจากโรงแรม หมายความว่ามื้อเช้าคือหกโมงครึ่ง วันนี้เลยเปิดซิงอาหารเช้าของโรงแรมอาหารเช้าแบบเดิมๆ มีข้าวยำที่เราชอบนักหนา แต่ที่ไม่ชอบเลยคือทำไมต้องใส่แครอท และดูเหมือนเจ้าผักชนิดนี้จะอยู่ในทุกจานอาหารในบ้านเรา
ฝนยังตกแบบเบาๆ บางๆ หายๆ ปลายทางของเราคือสงขลาถิ่นเก่าของน้องยา แต่ต้องผ่านถิ่นใหม่ของคุณน้องอ้อเพราะเป็นเส้นทางเดียวกับทีู่ต้องเดินทางทุกปี เพื่อพาเด็กๆ กลับไปหาปู่ย่าในช่วงปิดเทอม
ผ่านวัดพะโคะที่เราอยากจะไป พี่แมวบอกให้โทรไปแจ้ง แต่ดูเหมือนใจตรงกันพอยกโทรศัพท์ขึ้นมาปลายทางโทรเขามาพอดี พขร. ไม่เคยมา ดังนั้นพอเข้าสงขลาน้องยาจึงสามารถบอกทิศทางเลี้ยวซ้ายขวาจนถึงที่หมาย…
กลับไปใต้กันต่อนะ…กว่าจะออกจากศูนย์บรรณสารและสื่อการศึกษา มหาวิทยาลัยวลักษณ์ก็เกือบห้าโมงเย็น ฝนตกหนักตลอดทางเล่นเอาพวกเราซึม เพราะตั้งใจจะไปร้านหนังสือ นาคร-บวรรัตน์” ซึ่งใกล้กันมีร้านขนมจีนพื้นเมืองแบบหรอยๆ และมีร้านเช้าหนังสือที่ตัวเองชอบไปเช่าวารสารแล้วหอบกลับไปที่โรงแรมเวลาไปประชุมที่โน่น และไปไหว้พระธาตุที่หลายคนเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก… ผลคือไม่ได้อย่างที่ตั้งใจไว้… กว่าจะถึงโรงแรมก็เกือบหกโมงเย็นแถมฝนยังตกจั๊กๆ ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
ก่อนออกจากห้องสมุดถามน้องๆ ว่าฝนตกแบบนี้พี่ควรจะไปที่ไหน ได้รับคำแนะนำว่าให้ไปที่ CLP เพราะใกล้กันกำลังมีสินค้า OTOP ขาย ก็เลยยกโขยงไปที่นั่นกันท่ามกลางสายฝน และไปตามเส้นทางที่พนักงานโรงแรมแนะนำ …
หายไปใต้มาห้าวันเต็มๆ ไม่มีเน็ตให้ทำงาน (เล่น) เนื่องจากดูงานแบบหามรุ่งหามค่ำ จนเจ้าภาพงงๆ เพราะทุกที่จะพูดกันว่าจะมาดูอะไร ไม่มีอะไรให้ดูหรอก แต่ที่ไม่มีอะไรกลับมีอะไรมากมาย ทั้งนี้เนื่องจากความชินจึงเห็นว่ารอบตัวๆ เป็นเรื่องธรรมดา กว่าจะกลับถึงที่พักก็ทำเอาหมดแรง การให้บริการเน็ตที่โรงแรมมีทั้งฟรี เสียเงินและไม่มี กลับมาจึงต้องอ่านทั้งอีเมล blog ต่างๆ และ Twitter จนเกิดอาการตาแฉะ เหตุที่ต้องรีบเพราะหากตุนเอาไว้นานๆ …
ขบวนการศึกษาดูงานภาคใต้ล้อหมุนในเวลา 04.00 น. นั้นหมายความว่าน้องอ้อผู้มีสารถีไปส่งต้องออกจากบ้านตอนตีสาม มารับเราตีสามสิบห้า และไปรับน้องเอ๋เวลาตีสามครึ่ง เพื่อให้มาทันเวลาตามที่กำหนด ดังนั้นเราจึงเลือกที่ไม่นอน เพราะกว่าจะกลับจากงานจุมลาเดย์ ที่มาถึงนครปฐมเกือบหนึ่งทุ่มแต่ก็ต้องไปทำภารกิจจ่ายค่าบริการต่างๆ เพราะใกล้สิ้นเดือนให้เรียบร้อยก่อน กว่าจะถึงบ้านเกือบสี่ทุ่ม ซึ่งเช้าคือวันจันทร์ที่เาต้องเตรียมเรื่องราวและการงานต่างๆ ขอลูกน้อยกลอยใจให้เรียบร้อยการการเดินทาง
การไปครั้งนี้มีตัวชี้วัดเช่นเดียวกับท่านๆ ที่ไปยี่สารคือ รายงานผลการไปศึกษาดูงาน และ รายงานแผนการพัฒนาที่ได้จากการไปศึกษาดูงาน ซึ่งผู้อำนวยการยกหูโทรศัพท์แจ้งมาทั้งสองรายการว่าให้รวบรวมและทำเป็นรูปเล่ม …
วันเสาร์ก่อนโน้นก็ไป LibCamp เสาร์ที่แล้วไป Rally แต่ ฺblog หายไปสามเรื่องทำเอาหมดแรง ก็คงต้องทิ้งไปไม่สามารถบิ้วท์ขึ้นมาเขียนใหม่ได้ ค้องมอบมรดกให้คนอื่นๆ น่าจะดีกว่่า ส่วนทั้งเสาร์-อาทิตย์นี้ Joomla! Day in Thailand ครั้งนี้เป็นการรรวมพลคนใช้จุมลาในประเทศไทย ครั้งที่ 3 จัดที่มหาวิทยาลัยศรีปทุม งานยื่งใหญ่ทีเดียว…