โดยปกติแล้วฉันเป็นคนที่ชื่นชอบต้นไม้ค่ะ ต้นสนคือต้นไม้ประจำตัวของฉัน เรียกว่าเป็นอิโมจิประจำตัวเลยก็ว่าได้
แต่เมื่อ 4-5 ปี ก่อน ช่วงฝึกงานอยู่ที่พระราชนิเวศน์มฤคทายวัน ช่วงนั้นมีการนำหนังสือไปจัดเป็นห้องสมุดเล็ก ๆ ที่ซุ้มต้นลดาวัลย์ภายในพระราชนิเวศน์ นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันตกหลุมรักดอกไม้อย่างลดาวัลย์เข้าอย่างจังเลยค่ะ
ให้บรรยายถึงความงดงามของดอกลดาวัลย์อย่างไรก็บรรยายไม่หมด เมื่อใดที่ดอกลดาวัลย์บานสะพรั่ง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันสามารถสะกดสายตาผู้คนที่พบเห็นได้เป็นอย่างดี ดอกสีขาวเล็ก ๆ จับกลุ่มกันเป็นช่อ บานบ้างตูมบ้าง เกาะกลุ่มกันกระจายไปทั่วซุ้ม
ไม่เพียงแค่ดอกสีขาวที่สวยเท่านั้น ขนาดใบของต้นลดาวัลย์ยังเป็นใบไม้ที่สวยมาก ๆ ด้วยสีเขียวที่เข้มขับกับดอกสีขาว ช่วยส่งเสริมให้งามมากขึ้น ใบสีเขียวมันเลื่อมตอนแดดในฤดูหนาวส่องกระทบช่อใบเป็นประกายไปพร้อมกับดอกสีขาวน่ามองเหมือนต้องมนต์สะกด (ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ)
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ลดาวัลย์ก็เป็นดอกไม้โปรดของฉัน พอเริ่มเข้าฤดูหนาว ฉันก็จะเริ่มคิดถึงต้นลดาวัลย์ คงมีต้นลดาวัลย์สักที่ใดที่หนึ่ง ออกดอกโชว์ความงดงามอยู่แน่ ๆ น่าเสียดายที่เราพบเจอลดาวัลย์ได้ไม่บ่อยมัก เพราะไม่ใช่พืชที่นิยมปลูกอย่างเฟื้องฟ้าหรือทองอุไร
นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าหากฉันบังเอิญพบเจอต้นลดาวัลย์ที่ไหนก็จะรู้สึกตื่นเต้นมาก ๆ ยิ่งเจอตอนที่กำลังออกดอกเต็มที่ บอกเลยว่าใจฟู <3
100,000