มีหมาดำตัวหนึ่งที่เคยเป็นเพียงเงาผ่านสายตา อยู่แถวประตูคณะมัณฑนศิลป์ ภาควิชาเครื่องเคลือบดินเผา ท่าทีแรกของเขาดูดุ เงียบ และเย่อหยิ่งราวกับไม่ไว้ใจใคร ดิฉันเริ่มรู้จักเขาจากการให้อาหารเป็นครั้งคราว และตั้งชื่อเล่นเท่ๆ ให้ว่า “อดัม” เข้าใจในตอนแรกว่าเขาเป็นหมาของคนงานก่อสร้างที่ตั้งแคมป์อยู่บริเวณนั้น แต่เมื่อได้สอบถามจึงทราบว่าเขาไม่ใช่ของใครเลย เป็นเพียงหมาจรที่เลือกจะอาศัยอยู่ร่วมกับผู้คนในพื้นที่มหาวิทยาลัยอย่างเงียบๆ กระทั่งวันที่แคมป์ก่อสร้างย้ายออกไป อดัมก็ยังคงอยู่ เหมือนกับว่าพื้นที่แห่งนี้ได้กลายเป็นบ้านของเขาไปแล้วโดยไม่ต้องมีเจ้าของ
วันหนึ่งขณะยืนอยู่ด้านหลังหอสมุด ดิฉันเห็นหมาดำตัวนี้เดินผ่านมา ไม่แน่ใจว่าใช่หรือไม่ จึงได้ลองตะโกนเรียกชื่อ “อดัม” อย่างไม่คาดหวังอะไร แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ตกใจในทันที จากหมาดำที่เคยดูดุและห่างเหิน เขาวิ่งตรงเข้ามาหาอย่างถาโถม ราวกับจำกันได้เหมือนเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันนานแสนนาน แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับเต็มไปด้วยความสนิทสนมคุ้นเคย ตั้งแต่นั้นมาอดัมก็เริ่มปรากฏตัวอยู่แถวหอสมุดเสมอ บางวันนอนเฝ้าหน้าตึก บางวันเดินเล่นด้านข้าง หรือบางครั้งก็แอบมานั่ง/มานอนเงียบๆ ด้านหลังราวกับเป็นสมาชิกอีกคนของหอสมุดแห่งนี้
กาลเวลาค่อยๆ เปลี่ยนภาพลักษณ์ของหมาดุให้กลายเป็นหมาอินดี้ขวัญใจผู้คนโดยไม่รู้ตัว เขามีหลายชื่อ หลายตัวตน ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนเรียกเขา นักศึกษาคณะมัณฑนศิลป์เรียกเขาว่า “โอเลี้ยง” เพราะสีดำเข้มเหมือนกาแฟเย็น แม่ๆ ชาวหอสมุดเรียกด้วยความเอ็นดูความหล่อว่า “อดัม” ส่วนนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ฯ ก็เรียกเขาว่า “โซดา” อย่างเป็นกันเอง แม้ชื่อจะต่างกัน แต่ความรู้สึกที่มีต่อเขากลับเหมือนกัน คือ ความรักความผูกพัน จากหมาที่ไม่มีใครรู้จักและไม่เคยแตะต้องตัวได้มาก่อน เขากลายเป็นหมาตัวโปรดของหลายคน
หมาดำตัวนั้นอาจเริ่มต้นจากการเป็นเพียงหมาจรที่ดูดุและเข้าถึงยาก แต่ความจริงแล้วเขาเป็นหมาที่ปรับตัวเก่งอย่างน่าประหลาด จากที่เคยเดินเดียวดายและระวังตัวกับผู้คน เขาค่อยๆ เรียนรู้ผู้คนจนกลายเป็นหมาที่ใช้ชีวิตอย่างอินดี้ เลือกมุมโปรดของตัวเองในแต่ละวัน บางครั้งก็นอนเฝ้าหน้าหอสมุด บางครั้งก็เดินตามตรวจตราตามทางเดินเหมือนเจ้าถิ่นที่รู้จักพื้นที่ทุกซอกมุมในมหาวิทยาลัยแห่งนี้
สิ่งที่ทำให้หลายคนตกหลุมรักเขาไม่ใช่เพียงสีดำขลับหรือท่าทางนิ่งเท่ แต่คือบุคลิกที่คาดเดาไม่ได้แต่เป็นมิตรในแบบของตัวเอง เขาไม่ประจบ ไม่ออดอ้อนเกินไป แต่จะค่อยๆ เข้าใกล้เมื่อรู้สึกปลอดภัย และเมื่อคุ้นเคยแล้วก็จะแสดงความดีใจอย่างจริงใจ จนหลายคนโดยเฉพาะสาวๆ มักหยุดทักทาย ลูบหัว หรือแอบนำขนมมาให้ด้วยความเอ็นดู กลายเป็นภาพชินตา ที่มีหมาดำเดินเคียงข้างรอยยิ้มของผู้คน
จากหมาที่เคยถูกมองว่า “ดุ” ในวันนั้น วันนี้เขากลับกลายเป็นหมาขวัญใจที่ทุกคนรู้จักในหลายชื่อ ความสามารถในการปรับตัวของเขาไม่ได้เป็นเพียงการเอาตัวรอด หากแต่เป็นการสร้างความสัมพันธ์กับผู้คนอย่างเงียบๆ จนท้ายที่สุด หมาดำตัวหนึ่งที่เคยไร้เจ้าของ ก็กลายเป็น “หมาอินดี้ของหลายคน”
