ดาวกระจุย ปะทะดาวกระจาย

อาทิตย์ที่แล้วคุณพี่แมวพาพวกเราทีมดาวกระจุยไปเมืองกรุง หะแรกกะว่าจะเบี๊ยว แต่ก็เกรงใจีเกรงใจไปกัน ออกจากบ้านตั้งแต่ตีห้าไก่ยังไม่โห่ เพราะโห่ไม่เป็น ได้แต่ขัน แต่ก็ไม่ขันเพราะหนาวจับจิต ขนาดเป็นวันหยุดนะเนี่ย
งานทำแบบจิตอาสา ว่าจะเชียนให้อ่านตั้งแต่งานองค์พระฯ กับตอนที่คุณหนูใหญ่แถลงไขเรื่องเงินโอที ซึ่งบอกกับพี่น้องใกล้ตัวว่าบางครั้งคงต้องทำงานแบบจิตอาสากันบ้าง แค่มีข้าวกินก็โอเคแล้ว สมัยเรียนหนังสือไปออกค่ายเป็นเดือน แต่ก็มีคนแย้งว่ามีภาระต้องูแล ก็ใช่อีก แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดเพราะไม่ได้หมายความว่าต้องทำแบบนั้นตลอดไป  บางวาระสักวัน สองวันก็น่าจะมีจิตศรัทธา หรือบางคนก็ทำบ่อยๆ จนชินเห็นเป็นเรื่องธรรมดาก็มากมีในห้องสมุด
ส่วนตัวข้าพเจ้าและหลายๆ คนไปสุขสบายที่ศาลายากันเสียสองวันเต็มๆ แล้วจะมาเล่าให้ฟังว่าเป็นเยี่ยงไร พอเย็นวันศุกร์พบคุณพี่ๆ ก็บอกว่าเตรียมงานไว้เรียบร้อยแล้ว โดยมอบตำแหน่งเจ๊าะแจ๊ะ สะแหลนแจ๋นให้
และแล้วรวมดาวกระจุยกันแต่เช้า ถึงปลายทางเ็จ็ดโมงกว่า ภารกิจก็เริ่มขั้นตั้งแต่ยกของ ขนของ ที่เตรียมพร้อมออกศึก ตั้งแต่ยังหนังสติ๊ก จนถึงคอมพิวเตอร์ ใครอยากได้อะไรมีโหม้ด
การไปทำงานกับคนแปลกหน้าก้ดีไปอย่างทำให้เรามีประสบการณ์มากมาย มีทั้งเรื่องถูกใและไม่ถูกใจ อันนี้หมายถึงทั้งเราและเชา แต่หากใครนำบทเรียนของการทำงานแต่ละครั้งไปสอนใจ ปรับตัว ปรับใจ คนนั้นก็จะได้มากกว่า และถือเป็นกำไร เป็นต้นทุนที่ไม่ต้องลงทุน เพียงแต่อาศัยสติปัญญา การรับฟัง การไตร่ตรอง  และการฉุกคิด
แต่ก่อนมักปฏิเสธไม่ทำงานกับคนที่ศรศิลป์ไม่กินกัน แต่มีคนที่เคารพและรักมากๆ ถึงสองคนเตือนว่าหากเราใช้ชีวิตแบบนั้น จะทำให้ขาดการเรียนรู้อีกแบบหนึ่่งและเราจะได้คำตอบไม่ครบ ไม่รอบด้าน จึงเชื่อฟังมาโดยตลอด เดี๋ยวนี้ยิ่งอายุมากขึ้น ความรู้สึกเฉยๆ ไม่มีบวกหรือลบกับใครทั้งนั้น ว่ากันเป็นเรื่องๆ ดีแบบนี้ก็อาจไม่ดีอีกแบบ ไม่ดีแบบนี้แต่อาจจะดีอีกแบบ
แต่หากเราคิดว่าไม่ดีเลยในสายตาเรา  แสดงว่าเรามองเขาในด้านเีดียว และเขาก็อาจมองเราแบบนั้น หรือหากเรายืนยันคามความคิดเรา การไม่กล่าวถึงไม่ว่าจะเป็นแง่ไหน เป้นสิ่งที่เลือกใช้ ไม่รู้ว่าถูกหรือผิดที่คิดแบบนี้
ดาวกระจุย ทำงานแบบดาวกระจาย คือแบ่งแยกหน้าที่ความรับผิดชอบว่าใครทำอะไร มีการประสานงานกันตลอด จึงตอบปัญหาแทนกันได้ แต่จะไม่ก้าวก่าย เช่น ทีมกระจุย 1 มีพี่หน่อย น้องรส และน้องเขียด ทั้งสามคนก็จะมีงานย่อยๆ ของตน ซึ่่งทุกคนรู้ แต่ไม่เข้าไปก้าวก่าย แต่สามารถทำงานแทนและตอบคำถามได้ ส่วนทีมกระจุย 2 มี น้องอ้อ น้องเอ๋และน้องน้อง ซึ่่งไม่ต่างกัน ไม่ต้องรอถาม ไม่ต้องมีหนึ่งเดียวคนนั้น
ระหว่างการทำงาน ตรงไหนติดขัดก็บอกกัน เสียงดัง เบา ดุ ชม ได้ยืนประปราย แต่งานก็งาน และทุกอย่างต้องมีการปรับแก้ตามสถานการณ์ เพราะเราเริ่มจาการนับหนึ่งไปพร้อมกัน จนถึงเก้า  ที่ให้งานเราก้าวหน้าไปด้วยดี จนลงตัวและถือว่าเป็นกรรมวิธีที่ดีที่สุด ซึ่งหมายความว่าทุกคนรู้ ตอบได้ ทำงานแทนกันได้ จนถึงช่วยกันแก้ปัญหาได้
ส่วนหน้าที่ของข้าพจ้าต้องทำงานกับอารมณ์ของผู้ใช้บริการล้วนๆ ซึ่งทุกคนอยู่ในสภาพ “ไม่รู้” หรือ “เข้าใจผิด” รวมทั้งต้องการความช่วยเหลือ ตลอดเวลา ซึ่งก็เหมือนกับนางงามที่ต้องขึ้นเวที มีหลายเรื่องที่ชวนหงุดหงิดมากมาย เพราะแค่เขาทำไม่ถูกใจเรา  แค่เขามีท่าทีที่เราไม่ชอบ ฯลฯ แต่กับผู้ใช้บริการไม่ได้ พวกเราต้องฟังเขา ปัญหานานาล้วนมี แต่ที่มีล้วนมีทางออก  และบางครั้งทางออกนั้นก็ไม่ใช่อำนาจของเรา หากพบแบบนี้คุณพี่แมวรับไป
บทเรียนที่ได้คืองานนี้มีการแบ่งงานออกไป แบบดาวกระจาย แต่ตัวเราเองรู้สึกว่าฟ้าคงจะกว้างไป เลยกระจายไปทั่ว ไม่มีกลุ่มดาวที่เมื่่่อมองแล้วชวนฝันหา ไม่มีจุดศูนย์รวมของจักรวาล มีแต่ดวงอาทิตย์ที่ร้อนแรงที่นับรวมถึงพวกเราด้วย
ส่วนตัวมีโอกาสได้พบกับผู้ใหญ่ใจดีหลายท่าน เนื่่องจากมีสายสัมพันธ์ุที่ดีไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง สายใยเล็กๆ แบบนี้เป็นสะสมจากงาน หรือการพูดคุยที่ล้วนเชื่อมโยงกับงานในห้องสมุด กับความคิดที่เรามี กับการขอข้อชี้แนะ ฯลฯ  ซึ่งเกิดจากเพื่อน เพื่อนของพื่อน เพื่อนของอาจารย์  อาจารย์ของเพื่อน จนถึงในโลกของออนไลน์ และทุกครั้งก้ไม่ผิดหวัง
น้องๆ ที่ไปถือคนในยุคต่อไป ลองมาเทียบเคียงกับการทำงานในห้องสมุดเราสิว่า จะเลือกมุมตรงไหนมาใช้กับชีวิตปัจจุบัน และกับอนาคตข้างหน้า
การมีสายสัมพันธุ์มีความจำเป็นมากในการใช้ชีวิต  อย่าปิดตัวเอง อย่าสกัดกั้นความอยากรู้อยากเห็นของตัวเอง ด้วยการคิดไปเอง เพราะจะทำให้วนเวียนอยู่ในโลกเดิมๆ การให้และสร้างโอกาสให้กับตัวเอง โดยไม่ต้องใช้เพื่่อนเป็นบันไดทุกคนทำได้ ส่วนตัวแล้วเอาใจช่วยและยินดีแบ่งปัน ที่เหลือก้คงคำเดิม  ตัวเราทั้งนั้นที่ต้องขยันและอดทน
สองวันได้ประสบการ์ที่มากมายและล้นเหลือเล่าสามวันสามคืนก็ไม่จบ แต่งานนี้จบแล้ว ทีมดาวกระจุยก็ต้องขีดเส้นใต้จบพร้อมกัน ไม่อยากรับซาลาเปาเพิ่ม เพราะพอแล้ว อิ่มแล้ว
ขอบคุณค่ะพี่แมว …แต่คงพอแล้ว
ที่เขียนน่ะความจริงจะชมว่าหวกเราน่ะมืออาชีพ  ไหงกลายเป็นบ่นอะไรก็ไม่รู้ ทนอ่านหน่อยแล้วกัน ส่วนท่านใดจะเม้นท์อย่าได้เผลอไปเขียนนะว่าไปงานไหนมา  และไปแค่สองวันยังมีคนซ้อขนมมาฝากบอกว่าขอบตุณที่เข้าใจและช่วยเหลือ แหม….เล่นเอาปลื้มซะ