มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ ตั้งอยู่ในพื้นที่ลุ่มต่ำ มีสระน้ำ,คูคลองและแนวป่าละเมาะอยู่ทั่วบริเวณ มีอาคารสำนักงานอยู่ไม่กี่หลัง เป็นอาคารขนาดเล็ก ผู้คนใช้จักรยานสัญจรไปมาภายในมหาวิทยาลัย สภาพแวดล้อมทั่วไป ร่มรื่น ต้นไม้ขึ้นหนาแน่น เป็นที่อาศัยของสัตว์เลื้อยคลานจำนวนมาก (มากจริงๆ) จำพวก ตะกวด และงู โดยเฉพาะงูเหลือมซึ่งมีขนาดใหญ่มาก จำนวนน่าจะมีมากกว่าผู้คนที่เข้ามาอยู่อาศัยในพื้นที่เสียอีก คนและสัตว์อาศัยอยู่ร่วมกัน ต่างคนต่างอยู่มีพื้นที่ของตัวเอง แต่นั้นคือสภาพแวดล้อมในอดีต เมื่อ 30 ปีที่แล้ว
ปัจจุบันสภาพแวดล้อมค่อยๆเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ต้นไม้ถูกโค่นล้ม พื้นที่ป่าเปลี่ยนเป็นอาคารสูงหลายชั้น แหล่งน้ำถูกแทนที่ด้วยสนามกีฬา สภาพแวดล้อมในปัจจุบันต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ที่อยู่อาศัยของสัตว์เลื้อยคลานถูกทำลายลงอย่างมาก แทบจะไม่มีที่อยู่ มีเหลือให้พออาศัยได้ตามใต้ถุนอาคารบางแห่ง ทั้งยังขาดแหล่งอาหารตามธรรมชาติที่ควรจะเป็น และที่น่าเป็นห่วงที่สุดก็คือมักจะถูกทำร้ายจากผู้คนที่เข้ามาอาศัยร่วมแผ่นดินเดียวกัน จำนวนประชากรของตะกวดและงู ลดลงมาก และยังคงลดจำนวนลงไปเรื่อยๆ คงจะไม่มีคำตอบหรือทางออกสำหรับเรื่องนี้
พื้นที่และสภาพแวดล้อมของหอสมุดพระราชวังสนามจันทร์ก็เช่นกัน เดิมเป็นเพียงอาคาร 2 ชั้นหลังเล็กๆ ตอนนี้เป็นอาคารขนาดใหญ่ 2 หลังมีพื้นที่ให้บริการกว่า 13,000 ตารางเมตร สภาพแวดล้อมโดยรอบเปลี่ยนไปเรื่อยๆตามกาลเวลา แหล่งน้ำ ต้นไม้ หดหายและลดลง ทำให้กับพบเจอเหตุการณ์แย่งชิงพื้นที่ระหว่างผู้อาศัยอยู่เป็นประจำ วันนี้ก็เป็นอีกครั้งหนึ่ง แต่มาที่นี่ไม่เป็นไร เราไม่ได้เป็นศัตรูกัน แบ่งๆกันอยู่ ทุกชีวิตมีคุณค่าเหมือนกัน เดี๋ยวพาไปอยู่ที่ใหม่นะ
