ลุงพงศ์ เป็นหนุ่มใหญ่จากอิสาน ที่มีความหล่อมากขึ้นๆ ตามอายุ ที่เรียกราศีจับคงเป็นแบบนี้นี่เอง
ลุงพงศ์ สมัยก่อนชื่อบุญจันทร์ นามสกุล บุรีรักษา ตอนนั้นเรียกว่า พี่บุญจันทร์ ส่วนพี่จันทร์ ใช้เรียกพี่จันทร์ทอน
พอเปลี่ยนชื่อ ดิฉันก็เลยเหลี่ยนสรรพนามจากพี่ เป็นลุง
สรรพนามแบบนี้จะเป็นที่ฮิตในหมู่แม่ๆ ที่เรียก นำ ลูกๆ หลานๆ ใครสักคนในห้องสมุดสอนไว้ เข้าใจว่าเป็นพี่นกและพี่ติ๋ว
พี่แมวสอนไว้นักหนาว่าใครเปลี่ยนชื่อ ให้เรียกชื่อใหม่ อย่าไปเรียกชื่อเก่า หมายงั้นเค้าจะเปลี่ยนทำไมหื้อ #จริง
ลุงพงศ์เป็นนักเลี้ยงปลากัดตั้งแต่สมัยอยู่หมู่บ้านกรุ้งกริ๊ง เรือนพักเกษตรที่เป็นที่ๆ ดิฉันไปแค่ครั้งเดียวในตอนที่เรือนดังกล่าวไม่ได้อยู่ในมหาวิทยาศิลปากรแล้ว รู้สึกพลาดอย่างแรง!! เป็นบทเรียนอีกครั้งที่อย่าแค่ “คิด” โดยไม่ลงมือทำ
ด้วยความสามารถในการเลี้ยงปลากัดของลุง ดิฉันจึงได้เชิญลุงมาเป็นวิทยากรในกิจกรรม โลกของหนู ในครั้งแรกๆ จำได้ว่ามีลูกหลานชาวห้องสมุดที่บัดนี้เป็นสาวน้อยมาเข้าร่วมกิจกรรมด้วย
ดิฉันเล่าให้สาวน้อยฟัง มีเสียงกระซิบกระซาบว่าน้าปองอย่าให้ใครดูรูปเชียว!! 😆
เมื่อครั้งที่อบรมเขียนบล๊อก ลุงบอกว่าเขียนอะไรดี ก็เลยบอกว่าเขียนเรื่องปลากัดสิ และลุงก็เขียนประสาลุง
บล๊อกของลุงนับจนถึงวันนี้มีตั้งสองหมื่นกว่าครั้งที่ใครๆในโลกออนไลน์คลิกเข้ามาดู
ลุงเขียนจากองค์ความรู้ของตัวเอง ไม่ต้องมีการประดิษฐ์คำสวยหรู เขียนตามประสาลุง เข้าใจว่าคุณเอ๋ช่วยลุงพิมพ์ ใครอ่านก็สัมผัสได้ว่ามาจากใจ
ลุงจึงเป็นแบบอย่างที่สมัยก่อนดิฉันมักยกให้เป็นตัวอย่างเสมอๆ เช่นเดียวกับบล๊อกของพี่มนตรีที่ฝากไว้ 4 เรื่อง #ชวนนะลุงมน
การเขียนบล๊อกคนเก่าๆ ทำกันมาหลายปี ความชำนาญและความเข้าใจต้องมีมากขึ้นตามอายุของการทำงานและการเขียน
ส่วนคนใหม่ๆ ต้องทำความเข้าใจและฝึกฝน และเข้าสู่ร่องประโยคที่บอกว่า ความชำนาญและความเข้าใจต้องมีมากขึ้นตามอายุของการทำงานและการเขียน
เมื่อยังไม่มีประโยคสุดท้ายก็ต้องเข้าร่อง ไปฝึกกันดีกว่า หรือ ถูกเคี่ยวเข็ญ ส่วนจะคิดแบบไหนเอาที่สบายใจ เพราะจิตใจเป็นเรื่องยากแท้หยั่งถึง 😛
อ่านบล๊อกของลุงพงศ์แล้วมีความสุข จนอยากจะชักชวนพี่น้องอีกกลุ่มหนึ่งที่ยังไม่ได้มาเขียนมาร่วมวงด้วย ปีละเรื่องก็ยังดีว่ามั๊ย 😆
ขอบคุณลุงพงศ์ที่มอบร่องรอยไว้ที่บล๊อกแห่งนี้
รักลุงน๊า