พอเทศกาลเกษียณทีไรใจคอห่อเหี่ยวทุกที มันโหวงเหวงเหมือนเราถูกทอดทิ้ง และคิดถึงว่าพี่ ๆ เขาออกไปแล้ว หมดภาระหน้าที่ ไม่ต้องรับคำสั่งซ้ายหันขวาหันกันอีกต่อไป อยากไปไหนก็ได้ไปไม่ต้องมาผูกติดกับเวลาทำงานอีก เหมือนอย่างที่ท่านผู้อำนวยการ ผศ.ดร.ศักดิพันธ์ ตันวิมลรัตน์ กล่าวในวันมุทิตาจิตลุงพงศ์ (29 กันยายน 2559) ว่าเหมือนได้ส่งคืนลุงพงศ์ให้กับครอบครัว ไม่ต้องรีบตื่นแต่เช้ามาทำงานอีกแล้ว
ลุงพงศ์หรือ “อีจันทร์” ที่ป้าแมว กาญจนา สุคนธมณี, ป้าน้อย วนิดา คนียพันธุ์ มักจะชอบเรียกขานด้วยความสนิทสนมนั้น เป็นคนเรียกง่าย ใช้คล่อง มีน้ำใจชอบช่วยเหลือคนอื่นจนเพื่อนร่วมงานทุกคนต่างรู้ดี และด้วยความมีน้ำใจของลุงป้าน้อยให้ฉายาว่าเตี้ยอุ้มค่อม และประชาสงเคราะห์ประจำหมู่บ้านเพราะลุงคอยช่วยเหลือญาติพี่น้องทางบ้านขอนแก่นจนบางทีตัวเองก็เดือดร้อน
ลุงพงศ์กับดิฉันทำงานมาด้วยกันอย่างยาวนาน เริ่มแรกที่ดิฉันมาทำงานเมื่อปี พ.ศ.2521 ก็ได้อยู่หน่วยงานเดียวกันกับลุงพงศ์หรือพี่บุญจันทร์ซึ่งเป็นชื่อเดิมในอดีต โดยอยู่หน่วยวารสารซึ่งมีพี่ผาณิต โพธิดารา เป็นหัวหน้าหน่วย ถ้าพบกันพี่ผาณิตมักจะพูดว่าคิดถึงจันทร์กับนกเสมอเพราะเคยอยู่ด้วยกันมาแต่รุ่นแรก ๆ
มีเรื่องที่ดิฉันรู้สึกซาบซึ้งใจและจำได้ดีจนทุกวันนี้ ครั้งที่ไปคลอดลูกคนแรกที่โรงพยาบาลแม่และเด็ก จังหวัดราชบุรี วันแรกที่พักฟื้นอยู่โรงพยาบาลในห้องรวมเพราะห้องพิเศษไม่ว่าง เวลาประมาณ 18.30 น. ได้ยินเสียงคุ้น ๆ หูว่ามาขอเยี่ยมคุณฐิติมา กลิ่นทอง พักอยู่เตียงไหนครับ สักครู่ลุงพงศ์ก็โผล่เข้ามาทั้งภรรยา และลูกสาวซึ่งยังเด็กมาก (น้องเหมียว น่าจะประมาณ 6 ขวบ) พร้อมของเยี่ยม ดิฉันถามว่ามาอย่างไรกันนี่มืดค่ำแล้ว ลุงพงศ์บอกว่าขี่มอเตอร์ไซค์มา ดิฉันฟังแล้วตกใจเพราะเป็นห่วงทั้งคนขี่คนซ้อนแถมลูกเล็กอีกต่างหาก และหนทางยาวไกลข้ามจังหวัด โธ่ลุงหนอลุงทำให้น้องเป็นห่วงตอนขี่กลับอีก จริง ๆ แล้วค่อยไปเยี่ยมที่บ้านเมื่อกลับไปก็ได้ นี่ละน้ำใจที่ลุงพงศ์มีให้แม้หนทางไกลแค่ไหนก็ยังมีใจคิดถึง ขอบคุณนะคะลุง
ลุงพงศ์เป็นคนรักครอบครัวที่นับได้ว่าเป็นตัวอย่างที่ดี เมื่อตอนลูก ๆ ยังเล็กช่วงปิดเทอมลุงมักจะพาลูกมาที่ทำงานด้วย เจ้าคนเล็ก (น้องมิน) มาที่ทำงานพ่อตั้งแต่เล็กจนโตตอนนี้ก็จบการศึกษาระดับปริญญาตรีแล้ว ตอนเด็ก ๆ น้องมินจะซื้อของกินเก่งมาก ลุงก็ให้เงินไปเลือกซื้อเอาตามสะดวก เวลาที่น้องมินซื้อของมาน้านกกับน้าดวงชอบไปแอบดูเสมอ เห็นซื้อมาเยอะแยะ เรียกว่าใช้เงินเก่งมาก ยังนึกและพูดกับลุงว่าตามใจลูกจัง ลุงก็บอกว่าจะชดเชยให้เขา เพราะน้องมินเกิดมาตัวเล็กมาก น้ำหนักแรกเกิดแค่ 9 ขีดพ่อยังนึกว่าจะเลี้ยงไม่รอดซะแล้ว แต่ด้วยความรักลูกและดูแลเอาใจใส่อย่างดีน้องมินจึงเติบโตมาแข็งแรง เรียนเก่ง ทำให้พ่อแม่ภาคภูมิใจ ส่วนคนโตน้องเหมียวก็เป็นกำลังสำคัญสำหรับพ่อแม่ เรียกว่าลุงพงศ์มีลูกดี น่าภาคภูมิใจทั้งสองคน
ลุงพงศ์เป็นคนที่ใฝ่เรียนใฝ่รู้ เมื่อตอนที่ลุงมาทำงานใหม่ ๆ ต้องจัดชั้น เรียงวารสารเข้าชั้น ตัวอักษรเป็นภาษาอังกฤษ ลุงบอกเกิดมาไม่รู้จักสักตัว แทบจะอยากลาออกจากงานแต่พี่ชายไม่ให้ออก จึงได้ไปเรียนศึกษาผู้ใหญ่เพิ่มเติม ทำให้มีความรู้ภาษาอังกฤษสามารถนำมาใช้ในการทำงานจัดชั้นได้จนเกษียณ
ในเรื่องการทำงาน ลุงจะมีความคิดไอเดียดี ๆ ในการทำงาน ขวนขวายหาสิ่งของให้ใช้ทำงานได้สะดวกสบายขึ้นทั้งแก่ตนเองและคนรุ่นหลังต่อไปอย่างเช่นรถเข็นเล็กสำหรับวางถังน้ำที่เทจากเครื่องดูดความชื้น ลุงบอกว่าถ้านาน ๆ ทำครั้งยกไปเททิ้งพอไหวแต่ทำทุกวันไม่ไหวแน่ หากมีรถเข็นสามารถนำถังวางได้หลายถังไม่ต้องเดินไกลหลายเที่ยว ช่วยผ่อนแรงด้วย
ส่วนเรื่องการจัดชั้นและขยายชั้น ลุงกับคนทำงานจัดชั้นด้วยกันจะเก่งในการวางแผนว่าจะจัดการชั้นอย่างไร พร้อมอุปกรณ์ประจำตัวในการย้ายชั้น ลุงและเพื่อนร่วมทีมจะวางแผนนำหนังสือไปวางชั้นใหม่แบบไหนจึงจะถูกต้องรวดเร็ว ซึ่งคนไม่มีประสบการณ์และเคยทำมาก่อนจะทำไม่ได้ว่องไวขนาดนี้
ต่อไปนี้ลุงไม่ต้องเขียนรายงานประจำวันถึงเที่ยงคืนตีหนึ่งอีกแล้ว ลุงเล่าว่าน้องมินเห็นพ่อนั่งเขียนรายงานประจำวันดึก ๆ จะบอกว่าทีหลังพ่อก็เขียนทุกวันสิ
ลุงเป็นคนขี้งอน หากพูดอะไรผิดหู ลุงจะวิบง่าย แต่ผ่านไปสักพักลุงจะรู้สึกตัวว่าทำไม่ดี และคิดว่าเออนะต่อไปจะพยายามใจเย็นลงไม่โกรธง่าย ๆ อีก
ความสำเร็จสูงสุดในการทำงานของลุงพงศ์คือ การได้รับคัดเลือกเป็นข้าราชการพลเรือนดีเด่น ประจำปี 2557 โดยไปรับเกียรติบัตรเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2558
ท้ายนี้ขอให้ลุงพงศ์มีสุขภาพแข็งแรง อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ครอบครัวไปนาน ๆ มีเงินทองใช้ รวย ๆ นะคะ
