โลกของคน

คนเรามีโลกเป็นของตัวเอง โลกในที่นี้หมายถึงสังคม การแสดงสถานะตัวตนของคน การประพฤติปฏิบัติ การกระทำและการแสดงออกของคน หน้าที่

โลกของที่ทำงาน ที่มีสังคมคือ คนที่ทำงานเดียวกัน  สถานะของคนคือการทำงาน การอยู่ร่วมกันกับเพื่อนร่วมงาน ผู้บังคับบัญชา การต้องพบปะกับผู้คนที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของเรา หน้าที่ที่ต้องทำตามงานที่รับผิดชอบ

โลกของที่บ้าน ที่มีสังคมคือ พ่อแม่ลูก และเครือญาติ สถานะของคนคือ การเป็นพ่อแม่ เป็นลูกเป็นหลาน เป็นพี่น้อง มีความสัมพันธ์สนิทสนมกัน แบ่งปันทุกข์สุข มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบตามสถานะการเป็นพ่อแม่ เป็นลูกหลาน

โลกของผองเพื่อน ที่มีสังคมคือ เพื่อนที่ทำงาน หรือเพื่อนฝูงที่เป็นก๊วนเดียวกัน ประมาณว่าชอบอะไรที่เหมือนกัน ไปไหนไปนั่น เฮไหนเฮนั่น

โลกส่วนตัวที่มีแต่ตัวเรา โลกที่เป็นของเราคนเดียว ใครมิบังอาจล่วงล้ำเข้ามาได้
โลกเหล่านี้เหลื่อมซ้อนกัน เพียงแต่ว่าเราจะต้องแบ่งแยก และแสดงสถานะได้ถูกที่ถูกเวลาหรือไม่เท่านั้น หากไม่สามารถรู้ตัวตนของตัวเอง รู้สถานะ แสดงตัวตนและสถานะผิดที่ผิดเวลา ก็ก่อนให้เกิดปัญหาตามมาทั้งของตัวเองและคนรอบข้าง
ฉะนั้นต้องทบทวน และดูแลตัวของตัวเอง (แอบขอยืมคำ พี่ปองมาใช้ คงไม่ว่ากัน ) ว่าตอนนี้ เราอยู่ในโลกไหน สถานะใด ต้องประพฤติตัวอย่างไร แบ่งแยกแบ่งเวลาให้ถูกต้อง