ได้อ่านเรื่องที่พี่ติ๋วเล่า “สภาพหนังสือ … สภาพจิตใจ” ทำให้นึกถึงเมื่อช่วงเดือนตุลาคมปีที่แล้ว (2558) ที่นักเรียนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศิลปากร (ม.1) จะมาทำกิจกรรมสาธารณประโยชน์ที่หอสมุดฯ พี่สมปอง (หัวหน้าหอสมุดฯ) บอกว่าถ้าจะมาทำ อยากให้มาทำความสะอาดหนังสือที่มีผู้ใช้ขีดเขียนลงในเล่ม และอยากให้มากันเยอะๆ แต่น่าเสียดายที่เด็กๆ มากันแค่ 2 คน
พี่สมปองได้ตั้งชื่อกลุ่มให้เด็กว่า กลุ่ม Library Ranger จะได้ดูเข้ากับวัยของเด็ก …
งานนี้พี่ติ๋วได้ให้น้องสัมฤทธิ์เตรียมหนังสือที่อยู่ในสภาพดังที่เล่าไว้ในสภาพหนังสือ … สภาพจิตใจ จะต่างกันก็ตรงที่หนังสือถูกขีดเขียนด้วยดินสอ สามารถลบได้ ส่วนหนังสือที่พี่ติ๋วเล่า มันเกินกว่าจะเยียวยา ไม่รู้จะไปลยยังไง
แต่ใครจะรู้บ้างว่า แม้จะขีดเขียนด้วยดินสอ ก็ทำให้หนังสือสกปรกและไม่น่าอ่าน … คนที่ลบก็ต้องเสียเวลา เสียแรง เสียยางลบไปเท่าไหร่ …
นอกจากนี้น้องสัมฤทธิ์ยังเป็นพี่เลี้ยงชั้นยอดให้เด็กๆ ในการสอนให้ลบ สอนให้ใจเย็นๆ กับการลบ ไม่อย่างงั้นหนังสือก็อาจจะยับหรือขาดได้ เพราะน้องสัมฤทธิ์บอกว่า ผมจัดชั้นเจอหนังสือที่ถูกขีดเขียนเยอะมาก ผมเอามาลบไปเยอะแล้ว
ภาพการลบที่ได้เห็น ไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่ขีดเขียนลงไปในหนังสือที่ไม่ใช่หนังสือของตนเองมีความรู้สึกอย่างไรกันบ้าง … แต่ที่น่าดีใจคือ เจ้าโอ๊ตมาบอกว่าปิดเทอมนี้จะมาทำอีก แล้วจะชวนเพื่อนมาเยอะๆ ไม่มาแค่ 2 คนเหมือนคราวที่แล้ว
ในความดีใจก็มีสิ่งที่คิดขึ้นมาว่า ถ้าไม่มีใครไปขีดเขียน ก็ไม่ต้องให้เด็กหรือเจ้าหน้าที่ลำบากมาลบ…น่าจะดีกว่ากันเยอะเลย แล้วหนังสือก็จะน่าอ่านเป็นปกติของหนังสือ
