คิดว่าในยุคที่สังคมก้มหน้านี้น้อยคนนักที่จะไม่รู้จัก Line
Line เป็นแอปพลิเคชันให้บริการ Messaging รวมกับ Voice Over IP ทำให้ผู้ใช้สามารถสร้างกลุ่มแชต ส่งข้อความ ภาพ คลิปวิดีโอ หรือจะพูดคุยโทรศัพท์แบบเสียงก็ได้ โดยข้อมูลที่ถูกส่งขึ้นไปนั้นฟรีทั้งหมด
และเพราะกลุ่ม Line นี่เองที่ทำให้ดิฉันและเพื่อน ๆ สมัยเรียนชั้นมัธยมศึกษา โรงเรียนบ้านแหลมวิทยา (บ.ล.ว.) ได้กลับมารวมกลุ่มทักทายพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอีกครั้งหนึ่ง ทุกคนที่เรียนที่นี่ต่างมีความทรงจำที่ไม่รู้ลืมกับไม้เรียวของครูฉ่อง ตรงสิน อาจารย์ใหญ่ประจำโรงเรียน (พ.ศ.2503-2521) นักเรียนทุกคนต่อให้เรียนเก่งแสนเก่งแค่ไหนไม่มีใครรอดไม้เรียวครูฉ่องไปได้ หากวันใดที่มีครูประจำวิชาไม่มา ดิฉันแทบจะอยากหนีโรงเรียนเลยทีเดียว เพราะเดี๋ยวครูฉ่องจะเข้ามาสอนแทน ครูฉ่องเป็นครูที่เก่งแทบทุกวิชาไม่ว่าจะคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ ภาษาอังกฤษ ดิฉันเคยโดนตีครั้งหนึ่งจำได้ว่าร้องไห้ไปอ่านไปเพราะพอร้องไห้แล้วมันหยุดไม่ได้ คิดแล้วอายจริง ๆ ทั้งนี้ลูกศิษย์หลายคนได้ดิบได้ดีก็เพราะไม้เรียวนี่ละ
การเรียนชั้นมัธยมศึกษาสมัยนั้นเรียกว่า ม.ศ. 1-6 (เทียบเท่ากับ ม.1-6 ในปัจจุบัน) ดิฉันจบ ม.ศ.6 มาตั้งแต่ พ.ศ. 2516 จวบจนบัดนี้เป็นเวลากว่า 42 ปีแล้วที่พวกเราไม่ได้มาพบเจอกัน บางคนที่ยังอาศัยอยู่ภูมิลำเนาเดิมก็ยังได้เจอะเจอกันบ้างแต่ไม่มากมายอะไร จนกระทั่งปีนี้เพื่อน ๆ ได้นัดมาพบกันในวันเลี้ยงรุ่นศิษย์เก่าโรงเรียนบ้านแหลมวิทยาที่จัดขึ้นทุกปีแต่ดิฉันไม่เคยไปเลยสักครั้ง โดยปีนี้กำหนดจัดวันที่ 25 กรกฎาคม 2558 พี่ชายโทร.มาบอกให้กลับบ้านจะได้ไปงานเลี้ยงรุ่นบอกว่ามีเพื่อน ๆ มากันมากกว่าทุกปีและอยากพบดิฉันด้วย พอดีมีนัดไปทำบุญทอดผ้าป่าที่นครพนมช่วงนี้จึงไม่ได้เจอกัน พี่ชายให้เบอร์โทร. ดิฉันกับเพื่อน ๆ ไว้ ต่อมาท่านนายอำเภอละอุุ่น จ.ระนอง (คุณบุรี ธรรมรักษ์) ซึ่งเป็นตัวหลักของรุ่นได้ตั้งกลุ่มไลน์พวกเราขึ้นทำให้มีโอกาสเข้ามาทักทายกันตลอดเวลา และทราบว่าเพื่อน ๆ รุ่นนี้ได้ทำงานเป็นใหญ่เป็นโตกันหลายคน ที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักดีคนหนึ่งก็คือ รศ.ดร.รัชนี คงคาฉุยฉาย อาจารย์สถาบันโภชนาการ มหาวิทยาลัยมหิดล ที่เคยออกทีวีให้เห็นกันบ่อย ๆ
เกริ่นเรื่องอื่นมาตั้งนาน ขออธิบายคำที่นำมาตั้งเป็นชื่อเรื่องสักหน่อย ด้วยมีเพื่อนสาวที่สนิทมากคนหนึ่งเขาแต่งงานกับเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันสมัยมัธยม ทั้งคู่เรียนเก่งมาก ทราบว่าจบมหาวิทยาลัยก็ไปทำงานรับราชการได้สักพักหนึ่ง ต่อมาก็ลาออกมาประกอบอาชีพค้าขายกัน อาหารที่ทำขายดีมากชื่อร้าน “ซี่โครงปราณ” ขายซี่โครงหมูอบ ราดหน้า ข้าวหมูอบ อร่อยมาก อยู่ที่อำเภอปราณบุรี จ.ประจวบคีรีขันธ์ มีดาราดัง และผู้คนที่ทราบข่าวแวะเวียนไปอุดหนุน รวมทั้งนิตยสาร รายการทีวี ได้ทำรายการแนะนำกันมากมาย
ทุกวันเพื่อนคนนี้จะทักมาในไลน์กลุ่มทั้งกลุ่มใหญ่และส่วนตัว หากดิฉันตอบกลับไปช้า เพื่อนจะถามว่านกทำอะไรอยู่ มาเปลี่ยนงานกันไหมเขาอยากเป็นสาวออฟฟิศบ้าง ดิฉันตอบว่าเพื่อนอยู่แบบนี้ดีแล้วได้เลิกงานเร็วกว่าเราเสียอีกแค่ 14.00 น. ก็เลิกร้านแล้ว แถมยังมีเวลารื่นเริง เพราะเพื่อนบอกว่าเวลาเสร็จจากงานบางวัน “พ่อจะตีกลอง แม่ร้องเพลง ลูกเต้น” เพื่อน ๆ ในกลุ่มบอกว่ามองเห็นภาพเลยช่างเป็นชีวิตที่น่าอิจฉาเสียนี่กระไร และขณะนี้ลูกสาวคนโตของเขาเรียนคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เอกอังกฤษ ปี 4 แล้ว ดิฉันเพิ่งจะรู้แต่ยังไม่เคยเห็นหน้ากัน หวังว่าเมื่อวันที่ลูกรับปริญญาพ่อแม่มาด้วยจะได้แสดงความยินดีกับครอบครัวสุขสันต์นี้ด้วยอีกคน
http://guru.sanook.com/8790
https://th-th.facebook.com/RanSikrongPran
