ประสบการณ์สอนใจ

เมื่อ 2 วันที่ผ่านมา (30 เม.ย.52) หนูไปหาแม่ที่กทม. ตลอดระยะเวลาการเดินทางใจก็จดจ่ออยู่แต่การมาของแม่เลยไม่ได้คิดอะไร งานเลิกได้เวลา 16.30 น.ก็รีบไปกะจะไปให้ทันรถบัสมหาวิทยาลัย เพราะพี่เอแนะนำว่า รถมหาวิทยาลัยจะวิ่งผ่านเส้นบางแค ก็เลยขับรถไปจอดไว้ที่หน้าป้อมยาม มองเห็นท้ายรถของมหาวิทยาลัยอยู่หลัดๆ เลยรีบวิ่งไปโบกรถ แต่เค้าก็ไม่จอดคงคิดว่าเป็นคนนอกมั้ง เพราะหนูรอขึ้นหน้ามหาวิทยาลัย แถมใส่ชุดที่ดูเหมือนจะแปลกๆซักหน่อย พอดีว่าวันนั้นเป็นวันเปิดค่ายห้องสมุดสุดหรรษา เลยใส่เสื้อยืดสีไม่คุ้นตาสีฟ้าสวยเชียว………. จากนั้นเลยได้แต่ยืนคอตกรอรถเมย์สายอื่นแทนค่ะ
รถสาย ราชบุรี – กทม. มาไม่รีรอช้า รีบขึ้นรถทันทีโดยไม่ตัดสินใจต่อ และมีจุดหมายปลายทางที่มุ่งหน้าจะไป ด้วยความที่เป็นคนที่ไม่รู้จัก และไม่จำเส้นทางรถโดยสาร เพื่อนแสนดีของหนูจึงซื้อแผนที่ทางเดินรถให้ 1 ฉบับ ซึ่งเราก็คิดว่าดีนะช่วยเราได้เยอะทีเดียว นั่งบนรถไปก็เปิดแผนที่ไปนึกในใจว่าฉันไม่อายใครแล้วหล่ะ ก็เราไม่รู้เส้นทางจริงๆนี่ พร้อมกับกางแผนที่ออกเล็กๆ เพื่อมองหาเส้นทางที่เป็นจุดหมายต่อไป จุดแรกไปถึง จากการศึกษาแผนที่แล้วพบว่าไม่มีรถสายใด ไปถึงที่หมาย ตรงป้ายที่เราลงรถเลย จึงใช้แผน 2 โทรถาม 184 แต่ด้วยความที่ใจหนะอยากเจอแม่ เลยไม่ตัดสินใจไปต่อรถตามที่เจ้าหน้าที่ 184 บอก ตัดสินใจใช้แผน 3 เรียก แท็กซี่ (กะจะไปทางลัดให้เร็วขึ้น ที่ไหนได้ไกลกว่าเดิมอีก) ท่าทางคนขับรถแท็กซี่จะเมาหน่อยๆ เพราะกลิ่นเหล้าติดรถ เลยไม่กล้าที่จะพูดมากกับเค้าเดี๋ยวเค้าโกรธแล้วคิดทำอะไรไม่ดี ตัวหนูก็คิดตลอดทางนะ เพราะกลัวทุกสิ่ง (ไม่ได้เป็นคนในพื้นที่ก็งี้แหละค่ะ) พี่สาวผิดสังเกตเลยโทรถามว่าอยู่ไหนแล้ว(โชคดีที่มีพี่นะเนี๊ยะ) เลยทำให้หยั่งเล่เหลี่ยมแท็กซี่ได้บ้างไม่ให้พาเราไปวนไกลกว่านี้
1 ทุ่มกว่า มืดพอดีถึงจุดหมาย เห็นหน้าแม่เหมือนถูกรางวัล ดีใจบอกไม่ถูก ทักทายกันพอสมควรก็ชวนกันออกไปกินข้าว วิโรจน์ จิ้มจุ่ม เป็นจุดหมายแห่งการเดินทางต่อไปและส้มตำก็เป็นเมนูจานแรกที่ถูกเรียกเสิร์ฟขึ้นโต๊ะ เมื่อเรียบร้อยในเรื่องปากท้อง ก็เดินทางกลับ เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เปิดประตูลงจากรถ มองเห็นหมาตัวนึง เดินมาหน้าเศร้าๆ ยังคิดอยู่ในใจเลยว่ามันน่ารักจังนอนเฝ้าหน้าบ้านให้พี่ทุกวันเลย พอตาประสานสายตาด้วยความชื่นชม แต่เค้าคงคิดว่าเรามองเค้าไม่ดี เลยกระโจนงับมือเข้าให้ ฝากรอยแผลแทนใจมาให้จดจำ สวนตัวหนูตอนโดยกัดก็ไม่รู้สึกอะไรหรอกค่ะ รู้ตัวอีกทีก็ตอนดูฝ่ามือนั่นแหละว่าเลือดไหล เลยบอกแม่ว่า แม่ๆหมากัด ด้วยปฏิกิริยาที่สงบนิ่งมาก แม่และพี่สาวยังแปลกใจหมากัดยังไงไม่เห็นร้องโวยวาย (งงเพราะญาน่าจะร้อง) หนูก็บอกไปว่าเพิ่งรู้ตัวก็ตอนโดนกัดเลยไม่ทันร้อง สีหน้าของแม่ พี่สาว และหลานตกใจมาก คนข้างบ้านก็มายืนดู (หนูนึกในใจว่า นี่แหละคนไทยข่าวไวยิ่งกว่าโกหกอีก) กะว่ากินข้าวเสร็จแล้วจะรีบกลับมาดูหนัง ก็ดันได้ไปดูโรงหมอแทน เลยต้องขึ้นรถใหม่ไปหาหมอให้เค้าฉีดยา ทำแผล ครั้งแรกโดนไป 2 เข็ม ไหล่ซ้าย ขวา พระเจ้าช่วย หมอบอกว่ายังเหลืออีก 6 เข็ม ฉีดไม่ครบเดี๋ยวบ้า เราก็กลัวสิหมอเล่นขู่ซะขนาดนั้น ต้องทำตามทั้งๆที่กลัวเข็ม ต้องพยายามนึกในใจว่า ดีกว่ากลายเป็นหมาบ้านะ
เช้า ของวันที่ 31 มี.ค.52 มาทำงานปกติ ติดใจกับประโยคของแม่ที่โทรมาถามว่า เป็นไงบ้างไม่เป็นไรใช่มั๊ย หนูเลยตอบขำๆไปว่า ไม่เป็นไรยังไหวแม่ น้ำลายยังไม่ไหล ก็ไอคุณหมาที่กัดหน่ะมันเป็นหมาเมืองจรจัด เลยกลัวว่าเชื้อจะอันตราย ที่ลำบากและหนักใจต่อไปหลังจากเหตุการณ์นี้ก็คงหนีไม่พ้น ที่ต้องฉีดยาอีก 4 เข็มให้ครบภายใน 1 เดือน แผลห้ามโดนน้ำจนกว่าจะหาย(อดเล่นน้ำสงกรานต์เลย)และล้างแผลทุกวัน (ห้ามล้างเอง) เราเลยคิดว่าความยุ่งยากตามมาจากเหตการณ์นิดเดียวที่เราคิดว่ามันไม่น่าจะ เกิดขึ้นนะสิ
ที่นำมาเล่าให้ฟัง ก็เพื่อจะเป็นอุธาหรณ์ ว่าเราไม่ควรไว้ใจอะไรรอบตัวเกินไป หากเดินก็ควรระวังอย่าเดินอย่างเดียวให้มองรอบข้างบ้าง หรือ พบเจอสุนัขเห็นหน้าตาซื่อๆก็อย่าไว้ใจให้มันเลียมือเล่น โดยเฉพาะหมาจรจัดที่เราไม่รู้ภูมิหลังของมัน เพราะอุบัติเหตุอาจเกิดขึ้นได้เสมอค่ะ ป้องกันดีกว่าแก้ไข คำนี้น่าจะใช้ได้กับหนูญาตั้งแต่วันนี้ไปค่ะท่องไว้ๆ
2 เดือน 2 ครั้ง กับอุบัติเหตุ เดือนหน้าไม่ขอเอาแล้วค่ะ ได้เล่าสู่กันฟังกับพี่ๆที่ทำงาน พี่กาญก็บอกว่าพี่ก็เคยโดนกัด พี่ใหญ่ก็เสริมว่าพี่ก็เคยโดนหมากัดเหมือนกันและส่วนใหญ่หมาที่กัดจะเป็นหมาที่ไม่มี เจ้าของ ทำให้เรากลับมาคิดว่า เออเนอะเรื่องหมากัดถึงจะเป็นเรื่องที่ไม่ใกล้ตัวนัก แต่ก็ไม่ไกลตัวเช่นกัน ยิ่งที่มศก. สุนัขมีหลากหลาย หลายตัวก็หลายใจ เราไม่สามารถที่จะเดาใจ หรือพยายามเข้าใจหมาได้ทุกตัว ดังนั้นจึงควรดูแลตัวเองด้วยความไม่ประมาท ไม่เดินเฉียดพื้นที่ของเค้า (โดยไม่จำเป็น)
จากประสบการณ์ครั้งนี้สอนให้รู้ว่า
1. แผนที่การเดินทางช่วยเราแก้ปัญหาได้ค่ะ ทำให้เราหลงทางในเมืองหลวงน้อยลง
2. นั่งแท็กซี่ ต้องระวังเลือกคันที่คนขับรถมีสติสัมปชัญญะ เต็มร้อยนะคะ
3. อย่าไว้ใจสุนัขจรจัด เพราะมันมีอันตรายมากกว่าที่เราคิด
@”””””””””””เหมือนเล่านิทานเลย อิอิ“”””””””””@