หนังสือเด็ก

ในห้องสมุดของเรามี collection หนึ่งที่เรียกว่า เยาวชน เป็น collection ที่รวบรวมหนังสือเกี่ยวกับเด็ก แต่ละเล่มใช้กระดาษอาบมันอย่างดี ภาพสีสวย ใช้คำพูดที่เรียบง่าย แต่สื่อสารได้ตรงจุด เคยสงสัยอยู่เหมือนกันว่าผู้เขียนหนังสือสำหรับเด็ก เขามีวิธีการ/เทคนิคการเขียนอย่างไร จึงสื่อสารกับเด็กได้ดีขนาดนี้ จนได้มีโอกาสฟัง อ. ชีวัน วิสาสะ เล่าประสบการณ์การทำหนังสือเด็กให้ฟังว่า อ. ใช้ประสบการณ์หลายๆด้าน นึกถึงตอนที่ตนเป็นเด็กมีความรู้สึกอย่างไร แล้วถ่ายทอดเรื่องราวออกมาเป็นภาพและตัวอักษร ในช่วงแรกๆที่ทำเป็นตัวเล่มจะนำไปทดลองให้เด็กๆอ่าน สังเกตปฏิกิริยาของเด็กว่ารู้สึกอย่างไร สื่อสารแล้วเด็กรู้เรื่องหรือไม่ ถ้ายังมีจุดบกพร่องก็นำกลับไปปรับแก้ไขจนกว่าจะได้ตัวเล่มที่สมบูรณ์ นอกจากนี้การแกล้งเด็กก็เป็นอีกเทคนิคหนึ่งที่ อ. นำมาใช้ แกล้งเด็กในที่นี้ ไม่ใช่การแกล้งให้เด็กร้องไห้ หรือกลัว แต่เป็นการกระตุ้นให้เด็กมีปฏิกิริยาโต้ตอบกับเรา เช่น อ. ไปร้านหนังสือแห่งหนึ่งเห็นเด็กคนหนึ่งไม่ไปโรงเรียน อ. จึงถามเด็กว่า ทำไมหนูไม่ไปโรงเรียน เด็กคนนั้นตอบว่า ปอดไม่ดี อ.จึงไปถามผู้ปกครองของเด็กว่าจริงหรือไม่ ผู้ปกครองของเด็กบอกกับ อ. ว่าเด็กสุขภาพไม่แข็งแรง จึงไม่ไปโรงเรียน อ.จึงกลับไปถามเด็กอีกว่าแล้วตับดีไหม ไตดีไหม สมองดีไหม เด็กตอบว่าดี อ. บอกกับเด็กว่า แค่ปอดอย่างเดียว อวัยวะอย่างอื่นดีหมด สามารถไปโรงเรียนได้ แบบนี้คือการแกล้งเด็กของ อ. นั่นเอง เพื่อกระตุ้นให้เด็กเกิดการโต้ตอบและเรียนรู้กับเรา จึงทำให้เราได้เห็นหนังสือเด็กที่ อ. เขียนไว้มากมาย
ไม่เพียงหนังสือเด็กสำหรับเด็กปกติแล้ว อ. ยังได้ทำหนังสือสำหรับเด็กพิการทางสายตาด้วย เช่น เรื่อง ดึ๋งๆ โดยใช้เบลร่อน ซึ่งเป็นพลาสติกชนิดหนึ่ง ทำให้ภาพนูนขึ้นมาโดยใช้สีเดียวกันทั้งเล่ม เด็กจะใช้มือสัมผัสในการอ่านเรื่องราวของหนังสือเล่มนั้น อ. ยังได้ทำหนังสือสำหรับเด็กที่มีสายตาเลือนราง เด็กกลุ่มนี้จะมองเห็นแต่เห็นแบบเลือนรางไม่ชัดเท่าคนสายตาปกติ เทคนิคการทำตัวเล่มสำหรับเด็กกลุ่มนี้คือ การทำให้พื้นตัดกับสีตัวอักษรและภาพ
ได้ฟัง อ.พูดแล้ว การเขียนเรื่องได้ วาดภาพได้ ยังไม่เพียงพอสิ่งสำคัญที่จะทำให้เกิดหนังสือเด็กขึ้นได้คือ แง่มุมในการสื่อสาร พยายามเปิดช่องให้เด็กได้มีส่วนร่วมด้วย