สมัยก่อนการไปอยู่ต่างประเทศสิ่งที่ทุกข์ทรมานใจคือ การสื่อสารระหว่างกันจะหาย หรือความถี่น้อยลง แต่ปัจจุบันเครื่่องมือสื่อสารมีมากมายและคุณประโยชน์ของอินเทอร์เน็ต ระยะทางไม่ว่าจะไกลแค่ไหนก็ยังติดต่อกันได้แบบเดิม ผ่านทางข้อความ เสียง รูปภาพ กระทั่งภาพเคลื่อนไหว
หากพูดถึงชีวิตการทำงาน การแค่เปลี่ยนที่อยู่ แล้วมีเครือข่ายอินเทอร์เน็ตก็สามารถทำงานได้อย่างเป็นปรกติสุขเช่นเดียวกับที่นั่งที่โต๊ะทำงานแบบประจำๆ อยู่ที่การจะเปิดใจและเต็มใจจะทำ จะคิดหรือไม่ก็แค่นั้น ส่วนเวลาที่เหลื่อมกัน อยู่ที่การบริหารจัดการทั้งสิ้น ไม่ได้อยู่ที่ระยะทาง
ดิฉันจึงใช้ออนไลน์เป็นเครื่องมือในการสื่อสารภารกิจทั้งเรื่องส่วนตัวและเรื่องงาน แม้ไม่ได้ครบถ้วน ไม่ได้รับรู้ถึงอารมณ์หรือความรู้สึกขณะที่เกิดจริง แต่ประสบการณ์ก็สามารถจะจินตนาการหรือมโนคิดไปเองได้ ส่วนจะน้อยหรือเยอะ หรือผิดเพี้ยนไปบ้างคงต้องกลับไปเรียนรู้ซ่อมแซมสิ่งที่สึกหรอ
เมื่อเช้ามี “น้อง” คนหนึ่งส่งรูปภาพมาให้ เป็นรูปภาพที่สะท้อนการทำงานของพวกเรา รวมทั้งมีข้อความที่ชื่นชมยินดีทั้งเรื่องนี้ รวมถึงเรื่องอื่นๆ ที่เจ้าของภาพบอกเล่าให้ฟัง
“น้อง” ไม่ทราบชื่อว่าเป็นท่านใดในหอสมุด ส่วนดิฉันก็ยิ่งไม่ทราบ จึงขอมอบความงดงามให้กับพวกเราทุกคน
เชื่อมั่นว่าพี่น้องผองเพื่อนในหอสมุดของเราคงมีความสุขเช่นกันเมื่ออ่านข้อความนี้
ดิฉันตอบกลับในฐานะที่ทำงานตรงนี้ ซึ่งไม่ทราบว่าปัจจุบันมีการเปลี่ยนแปลงหรือไม่อย่างไรไปว่า หลักการคือขนมแห้งๆ ถ้าไม่มีคนมา จะเอาไปแจกเด็ก เวลาออกไปทำกิจกรรม ถือเป็นการทำกุศลให้เจ้าของ 😛 ขนมสดๆ เก็บประมาณวันสองวันจนเสียนั่นแหละถึงจะอัปเปหิ 😳 ส่วนของที่ลืมๆ เก็บใส่ตู้โชว์ประกาศให้เจ้าของมารับค่ะ 😮
ในคำตอบมีข้อความระหว่างบรรทัด ขอให้ผู้เกี่ยวข้องพิจารณาต่อไปเถิดจะเกิดผล
