มะเขื่องแห่งเมืองโหวกเหวก

วานนี้…ไปหาหนังสือให้เจ้าตัวเล็กไว้อ่านเล่น ไปเจอหนังสือเล่มหนึ่ง ชื่อว่า “มะเขื่องแห่งเมืองโหวกเหวก” เขียนโดย อิทธิวัฐก์ สุริยมาตย์ เห็นที่น่าปกมีสโลแกนน้อยๆ ว่า “เสียงเล็กๆ ที่จะเปลี่ยนเมืองทั้งเมือง” เราก็สงสัยว่าเสียงเล็กๆ จะเปลี่ยนเมืองทั้งเมืองได้ยังไง แค่เริ่มอ่าน ก็เริ่มคิด…เอ๊ะ..เอ๊ะ…อ๊ะ…อ๊ะ
เมื่องนี้ชื่อ โหวกเหวก ขอรับ ชาวเมืองเต็มไปด้วยความทุกข์โศก  ด้วยเจ้าเมืองไม่เคยฟังเสียงใครเลย  เอาแต่ใจมากขอรับ  เหล่าเสนาบดีก็เอาแต่ตะโกนเสียงดัง  หวังให้คนอื่นๆ ฟังแต่เสียงดังของตัวเอง  ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก  ตึงตังด้วยเสียงก่อสร้างทั้งวัน ทั้งคืน ทั้งวัน ทั้งคืน ทั้งคืน ทั้งวัน ทั้ง….
เรื่องนี้เล่าถึงเจ้าเมืองแห่งเมืองโหวกเหวก ผู้ซึ่งสร้างปัญหาและความวุ่นวายให้กับเมืองนี้ ไม่ยอมรับฟังความคิดเห็นของคนหมู่น้อย ปัญหาต่างๆ ก็หมกเม็ดไว้ ไม่ว่าชาวเมืองจะร้ิองเรียนอย่างไร ก็ไม่เคยได้รับการดูแลเอาใจใส่ ในขณะที่เจ้าเมืองไม่เคยสนใจปัญหา แต่ลูกชายของเจ้าเมืองพยายามหาหนทางแก้ไขปัญหาให้เมืองโหวกเหวกกลับคืนสู่ความร่มเย็น โดยเข้าไปหาความสงบในป่านอกเมือง จนได้พบกับคนเล็ก ๆ รู้จักต้นกล้าเล็กๆ ที่เมื่อหยั่งรากลึกลงไปใดิน ก็ค่อยๆ เติบโต ทำให้เมืองกลับสู่สมดุลอีกครั้ง จากนั้นชาวเมืองก็เริ่มฟังกันและกันมากขึ้น แม้จะเป็นเสียงเล็กๆ จากคนตัวเล็กๆ ก็ตาม  (สนใจไปหาติดตามอ่านกันได้นะจ๊ะ)

เมื่ออ่านตั้งแต่ต้นจนจบ จะพบว่า หากทุกคนเงียบเสียงลง  หัดฟังเสียงหรือความคิดเห็นของผู้อื่นบ้าง การรู้จักรับฟังซึ่งกันและกัน ให้เกียรติ เคารพ มีเมตตา จะทำให้เราเห็นคุณค่าของผู้อื่น แม้เป็นเสียงเล็กๆ ของคนตัวเล็กๆ ก็จะก่อให้เกิดสันติสุข…ถ้าเราเปรียบห้องสมุดของเราเป็นเมืองโหวกเหวก แล้วทำกันอย่างนี้บ้าง เมืองน้อยๆ ของเราจะเป็นอย่างไร…บ้างนะเนี่ย… 😛