เด็กหญิงสู้เฟิน กับบางหลวง

เด็กหญิงสู้เฟินเป็นหนังสือเล่มเล็กๆ น่ารักตั้งแต่รูปเล่มปกและเนื้อหา หยิบเรื่องนี้มาอ่านด้วยความน่ารัก เล่าให้น้องอ้อฟังน้องอ้อบอกว่าอ๋อ…เพราะเป็นคน Cat. กับมือ ฝ่ายพี่แมวบอกว่าคนเขียนนำมาบริจาคกับมือ ก็เลยยิ่งทวีความน่ารัก เสียดายที่ไม่พบตัว หากพบตัวคงจะได้เจรจาพาที อ่านคำนำสำนักพิมพ์บอกว่าเป็นเรื่องของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เรียนในโรงเรียนภาษาจีนในแบบกินนอน ที่ปัจจุบันเกือบจะล้มหายตายจากไปหมด มีแต่โรงเรียนแบบสองภาษา กับโรงเรียนนานาชาติ ที่เน้นภาษาัอังกฤษ
เอ๊ะ…เรื่องและอารมณ์แบบนี้ เคยฟังที่ไหนหว่า… จึงรีบเปิดดูสารบาญ เฮ้…มีเรื่องนครปฐมด้วยแฮะ … เปิดไปดู ไม่มีรายละเอียดว่าคือที่ไหนของนครปฐม เป็นเพียงชื่ือตอน จึงอ่านรวดเดียวจบเพราะเป็นหนังสือเล่มเล็กๆ  อิอิ…เป็นไปตามความคาดหมาย เพราะผู้เขียนเล่าว่า เป็นโรงเรียนกินนอนในจังหวัดนครปฐม เป็นโรงเรียนจีนที่พอเคยเรียนมาก่อน โรงเรียนไม่อยู่ในตัวเมือง แต่อยู่ในตำบลที่ห่างไกลออกไป ถึงจะไม่บอกชื่อโรเงรียนแต่ก็มั่นใจว่าต้องเป็นบางหลวง และโรงเรียนที่ว่าน่าจะเป็นโรงเรียนเจี้ยนหัวเพราะปัจจุบันก็ยังมีการเรียนการสอนอยู่ และเป้นโรงเรียนที่ใหญ่มาก จนงงและทึ่งว่ามีโรงเรียนจีนขนาดใหญ่อยู่ในตำบลเล็กๆ ได้อย่างไร ยังเคยบอกให้หนูเอ๋ส่งน้องโอ๊ตไปเรียน
ตลาดบางหลวงเป็นชุมชนเก่า เริ่มก่อตั้งประมาณ ร.ศ.122 ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน ตัวตลาดเป็นสถาปัตยกรรมสมัยรัชกาลที่ 5 คือ เป็นห้องแถวไม้สองชั้นหันหน้าเข้าหากัน ส่วนยาวที่สุดของตลาดห้องแถวไม้สองชั้น นับจากท่ารถโดยสารประจำทางลึกเข้าไปถึงแพริมน้ำ มีห้องจำนวน 130 ห้อง ปัจจุบันสภาพตลาดยังคงความงดงามและบรรยากาศตลาดเก่าไว้อย่างสมบูรณ์ รวมทั้งรูปแบบวิถีชีวิตที่เรียบง่ายของผู้คนชนบท ตลอดจนประเพณีและวัฒนธรรมท้องถิ่นที่ผสมกลมกลืนระหว่างวัฒนธรรมไทย-จีน ที่สืบทอดตลอดมา
ที่บางหลวงมีอาหารอร่อย ความที่ผู้คนมีอัธยาศัยไมตรี ทำให้ตัวเอง ครอบครัวและมิตรสหายไปกันบ่อยมาแทบทุกเดือนจนผูกพัน จนรู้จักและเคารพผู้ใหญ่ใจดีทั้งหลายที่นั่น เมื่อเดือนที่แล้วไปพบว่ามีท่านหนึ่งเสียชีวิตในคืนที่เราจะไป จนถึงมะม่วงที่ตั้งใจไปฝากแทบหล่น ส่วนยอดตองกับน้องเต็มตั้งท่าจะร้องไห้ เป็นเหตุให้ทำใจไม่ได้จนถึงปัจจุบัน วันนั้นอาซิ่มแถวนั้นบอกว่าต่อไปให้มาหาและมานั่งที่บ้านแทนแล้วกัน…
จากไปการไปเที่ยวสนุกๆ  จึงได้งานพกติดตัวมาด้วย ทั้งงานที่ตั้งใจว่าจะทำให้พี่น้องที่นั่นและงานของศูนย์ข้อมูลภาคตะวันตก เมื่อน้องอ้อได้เข้าวงการ ศต. จึงชักชวนไปและเราก็ทั้งกิน ทั้งหอบ และทั้งหิ้วสารพัดอาหารและงานกลับมา
ตอนตรุษจีนมีโอกาสได้ไปอยู่ กิน นอนแถวนั้น หากใครไม่ได้ใส่เสื้อสีแดงคุณจะรู้สึกว่าแปลกแยก จนทนไม่ไหวที่จะต้องซื้อเื้สื้อแดงๆ มาใส่ และกรุณาเตรียมท้องได้เลย วันเสาร์-อาทิตย์ว่างๆ ลองไปเที่ยวกันดู ไม่ไกล