เมื่อคืนวันอาทิตย์เรื่อยมาจนถึงเช้าวันจันทร์ที่ผ่านมา สาววัยสี่สิบเจ็ดปีอย่าง Susan Boyle ได้จองพื้นที่สื่อทั้งไทยและต่างประเทศไปพอสมควร Susan เป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ Britain’s Got Talent 2009 ในฝั่งอังกฤษ โดยให้โอกาสผู้สมัครมาแสดงความสามารถด้านบันเทิงต่างๆ จากการที่อ่านและฟังพอสรุปได้ว่าตลอดอายุของเธอความฝันคือการเป็นนักร้อง แต่เนื่องจากไม่ “สวย” ฝันจึงไม่เป็นจริง แต่เธอก็สร้างโอกาสให้กับตัวเอง ด้วยการเข้าแข่งขันตามหาความฝันของตัวเอง จนทำให้่ในปีนี้ Britain’s Got Talent เกิดอาการฮอตและฮิตระดับโลกรวมทั้งเมืองไทย ในโลกของออนไลน์มีคนกล่าวถึงเรื่องนี้ และถามไถ่ถึงการหาคลิปวิดีโอย้อนหลังรวมทั้งการถ่ายทอดสด เนื่องจากต้องการพิสูจน์พลังเสียงและความสามารถของเธอ จึงเธอจะได้ตำแหน่งรองแต่เธอกลับชนะใจคนดูทั่วประเทศ
เรื่องลุ้นๆแต่โดนใจแบบนี้… จะให้เร็วและแรงแบบชั่วข้ามคืนคงไม่พ้นผ่านกระแสของผู้ชมใน YouTube เช่นเดียวกับ Charice Pempengco สาวน้อยจากฟิลิปปินส์ที่ทั่วโลกรู้จักเธอด้วยวิธีนี้เช่นกัน
ครั้งนั้นและครั้งนี้ YouTube เป็นเครื่องมือที่ให้โอกาส ทั้ง Charice รวมทั้งแฟนคลับของเธอ ได้สร้างโอกาสให้กับเธอได้แสดงความสามารถและชั่วโลกก็รู้จักเธอในชั่วข้ามคืน
สำหรับตัวเองมองว่านอกจากเป็นเรื่องของความสามารถล้วนๆ แล้ว เรื่องของการให้โอกาส ที่เราอยากได้จากใครๆ แล้ว เราก็คงต้องรู้จักสร้างโอกาสไปพร้อมๆ กัน ถามว่าเริ่มจากไหน ก็คงไม่พ้นตัวเราเอง และก็ไม่รู้ว่าคิดแบบนี้จะอยู่ในขั้นไหนของมาสโลว์นะ (พลาดพิง blog น้องหยี)
รูปทั้งสองรูปนี้นำมาจากเว็บไซต์ข้างล่าง ส่วนใครจะฟังเสียงของเธอทั้งสองให้ค้นจาก YouTube แต่ต้องให้ผ่านเว็บไซต์อื่นก่อนเพราtไปตรงๆ จะไปไม่ได้ค่ะ
http://hot.sanook.com/archives/topstories/britains_got_talent
http://blog.nadiamode.com/tag/charice-youtube
2 thoughts on “เรื่องของโอกาส”
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
เรื่องให้โอกาส หอสมุด’ สนามจันทร์ ไม่ด้อยกว่าใครที่ว่า เจ๋ง สุดยอด หากไม่เข้าข้างกันเอง ป้าแมวว่า ให้มากๆๆ แล้วก็มาก การจะได้โอกาสมากน้อยเพียงใดขึ้นอยู่กับตัวคุณเอง ป้าแมวมั่นใจว่า ได้ให้หรือเปิดโอกาสแก่ทุกคน ทุกระดับ อย่างอบอุ่น ไมโดดเดี่ยว เพราะอะไร ก็เพราะความดี ความทุ่มเท ความขยัน ความร่วมแรงร่วมใจ ความเป็นทีม เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน (แม้จะมีตะแบงบ้าง ก็เป็นกษัย ไม่เอามาเป็นอารมณ์ เดี๋ยวก็ดีเอง) ป้าแมวรู้นะ ใครทำอะไร ไม่ทำอะไร ทำหนักมากน้อยเพียงใด บางคนป้าแมวมั่นใจก็ปล่อยให้เดินเอง (แต่คอยเฝ้ามองนะ) บางคนต้องประคองก่อนแล้วค่อยปล่อย ประเภทที่ป้าแมวไม่อยู่กูไม่ทำ เชื่อว่าไม่มีแน่นอน หรือหากจะมี รับรองว่ารู้ถึงหูแน่ คราวนี้แหละ แม่เองตาย ขยันๆพัฒนาตนเองนะ
แล้วผมยังต้องพัฒนาอะไรอีกไหมครับ