ลาหยุดไปเที่ยวซะนาน จนลืมไปว่าพี่หนามกลายเป็นคุณแม่ยายไปซะแร้ววว ดีใจด้วยที่มีลูกชายเพิ่มมาอีกคน อีกไม่นานตงเป็นคุณยายยังสาววว
คลื่นลูกใหม่กับคลื่นลูกใหม่วิ่งตามกันไปมา…เราล้วนแก่เฒ่า เรี่ยวแรงอ่อนล้า
ดูเอกสารบนโต๊ะอ่านเรื่องกำหนดการที่คุณสุรินทร์ พิศสุวรรณ จะบรรยายที่โรงเรียนสาธิตฯ คาดว่าพวกเราคงได้ไปฟังกันหลายคน ส่วนตัวไปฟังนานหลายเดือนแล้วที่มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม ไปที่นั่นเล่นเอาอึ้งเพราะนอกเมืองคงหยุดเคลื่นไหว แล้วย้ายไปที่ห้องประชุมนั้นแทน และขอจบเรื่องการไปฟังบรรยายเรื่องอาเซียน ด้วยเหตุผลว่าท่านพูดได้ชัดเจน จึงพอแล้วสำหรับแจ่มแจ้ง และถือว่าเป็นตัวจริงเสียงจริงเพราะมีตำแหน่งเลขาธิการอาเซียนการันตี
พวกเราไปเรื่องแบบนี้กันหลายคน ต่างกรรม ต่างวาระ น่าจะได้มีโอกาสมาแลกเปลี่ยนและช่วยกันลงมือทำในบทบาทและหน้าที่ของตนเอง
เมื่อวานมีน้องต่างถิ่นมาเยือนถึงโต๊ะทำงาน บอกว่าเจ้านายให้มาขอเอกสารเรื่องที่ไปนำเสนอในงาน KM Day ของมหาวิทยาลัยที่ผ่านมาฯ และนำเสนอได้ดีมาก (เราแอบงงว่า ตอนไหน? เพราะเป็นการเสนองานในโปสเตอร์ รู้แต่ว่ามีคนเข้ามาถาม และเราก็เล่าว่าพวกเราทำอะไรกับบ้าง) แต่รู้สึกภูมิใจในตัวเองเล็กๆ จนเย็นนี้ว่าจะเก็บโล่ที่วางไหวข้างโต๊ะหนูใหญ่กลับบ้าน 555
ที่ทำงานของน้องจะต้องทำ KPI แบบเป็นเรื่องเป็นราว เลยอยากมาคุยด้วย เหตุผลง่ายๆคืออยากคุย แลกเปลี่ยนความคิดเห็น หายากอยู่สำหรับเอกสารในบนโต๊ะ เลยให้ไปอ่านในลานจันทร์ที่เขียนลงเอาไว้ พร้อมกับส่งสไลด์เมื่อครั้งไปพูดในเพื่อนในวงการตั้งแต่เมื่อต้นปีที่ผ่านมา พร้อมบอกว่าจงมาอ่าน blog ของพี่เถิดเพราะเขียนไว้ตั้งแต่ลงมือทำในครั้งแรกๆ…. เพราะจะเห็นพัฒนาการเรื่องบนนี้ไม่ใช่ใช้เวลาแค่ลัดมือเดียว เป่าเพี้ยงๆ
จับผลัดจับผลูเลยไปพบสไลด์เก่าๆ ที่มีผู้เชิญให้เราไปพูดเรื่อง ก้าวใหม่ของบรรณารักษ์กับการเตรียมความพร้อมเพื่อเข้าสู่ประชาคมอาเซียน บอกคนเชิญว่าพี่ไม่ได้พูดเรื่องความหมายของอาเซียน ความเป็นมา อาชีพ ความสำคัญ ฯลฯ ที่ นะ เพราะไปหาอ่านเอาเองในกูเกิ้ลเหอะ เพราะอ่านชาตินี้คงไม่หมด
ครั้งนั้นเรานำเรื่องทักษะในศตวรรษที่ 21 ไปผูกกับอาเซียนและมองด้วยสายตาของคนทำงาน ที่ทั้งทำและมีข้อสงสัยให้ขบคิด มากมาย ไม่มากไม่น้อย พูดไปแค่ 6 ชั่วโมงเอ๊ง
ก่อนลาพักร้อนยาว คือเมื่อคืนวันศุกร์ที่ 16 พฤศจิกายน 2555 มานั่งปั้นโครงการจำนวน 2 เรื่อง เพื่อขอใช้งบประมาณในส่วน ของการพัฒนาบุคลากร จากมหาวิทยาลัยฯ หนึ่งในนั้นเป็นโครงการที่เกี่ยวกับทักษะในศตวรรษที่ 21 เมื่อวานกลับมา พี่แมวบอกว่านำเสนอไปมหาวิทยาลัยแล้ว … หึหึ ถ้าได้งบประมาณมาน่าจะเป็นโครงการแล้วทำได้อย่างที่คืดไว้ น่าจะสนุกที่เดียว
มีคนถามว่าทำไมจึงชอบเขียนขอโน่น ขอนี่ เพราะบางทีการได้มาเป็นภาระ? ก็จริงอยู่แต่เรามองว่านั่นคือโอกาส
การเปิดใจรับสิ่งใหม่ๆ ทบทวนเพื่อคิด ทำความรู้จักกับคนใหม่ๆ หาเรื่องราวใหม่ๆ ใส่ชุดใหม่ กินอาหารร้านใหม่ ฯลฯ น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของทักษะในศตวรรษที่ 21 ที่เค้าบอกกันว่าเป็นเรื่องของคนรุ่นใหม่ เขียนเก๋ๆ ว่า 3Rx7C
ส่วนตัวแล้วไม่ชอบคำว่า “คนรุ่นใหม่” เพราะยากที่จะตีความ เช่นบอกว่า เด็ก ป.4 ทำ Microsoft Power Point เป็นคนรุ่นใหม่ (จริงเหรอ) หรือคนจบ ป.ตรี ทำไม่ได้ ถือเป็นเรื่องธรรมดา (จริงเหรอ) อย่างนั้นคนอายุห้าสิบ ทำได้ก้อน่าจะเป็นพวกยอดมนุษย์ (จริงรึ) เรามองว่าเป็นเรื่องของสภาวะแวดล้อมของแต่ละคน ณ ขณะนั้น บวกกับความใฝ่รู้ใฝ่เรียนและการแสวงหาโอกาส เรียนรู้ประสบการณ์จากรุ่นพี่หรือจากคนรอบข้าง
3R ได้แก่ Reading (อ่านออก) Writing (เขียนได้) และ Arithmatics (คิดเลขเป็น)
7C ได้แก่ Critical thinking & problem solving (ทักษะด้านการคิดอย่างมีวิจารณญาณ แลทักษะในการแก้ปัญหา) Creativity & innovation (ทักษะด้านการสร้างสรรค์ และนวัตกรรม) Cross-cultural understanding (ทักษะด้านความเข้าใจต่างวัฒนธรรม ต่างกระบวนทัศน์) Collaboration, teamwork & leadership (ทักษะด้านความร่วมมือ การทำงานเป็นทีม และภาวะผู้นำ) Communications , information & media literacy (ทักษะด้านการสื่อสาร สารสนเทศ และรู้เท่าทันสื่อ) Computing & ICT literacy (ทักษะด้านความพิวเตอร์ และเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร)และ Career & learning skills (ทักษะอาชีพ และทักษะการเรียนรู้)
ทักษะของศตวรรษที่ 21 มาแบบเงียบๆ และทิ้งอะไรๆ อยู่ความเงียบนั้นทุกวินาที นาที ชัวโมง วัน ปี เดือน ….
ปล. นึกถึงเรื่องนี้ในระหว่างนั่งประชุมแบบมาธอนเมื่อวานนี้ และการเสวนาเรื่อง KPI
บอกตรงๆ ว่าตอนนี้เดี๊ยนเริ่มอ่อนล้าไปมากแล้ว (ไม่ใช่เรี่ยวแรง แต่เป็น…) และกำลังคิดว่าเดี๊ยนควรจะใช้วิธีอะไรจึงจะได้ทายาทอสูรมาโดยไว..หรือจะใช้การสอนนักศึกษา แต่ใช้วิธีแบบสอนเด็กประถม