เราเกิดมาเพื่อ……..ทำความดี

เมื่อเรายังมีชีวิตอยู่ ควรทำแต่ความดี   สิ่งนั้น คือ การให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา
“หม้อน้ำที่เต็มด้วยน้ำเมื่อวางคว่ำปากลงก็สำ
รอกน้ำออกไม่เหลือเลย ไม่รักษาน้ำไว้ในหม้อนั้น  แม้ฉันใด ท่านเห็นยาจก ทั้งชั้นต่ำ
ชั้นกลาง และชั้นสูงแล้ว จงให้ทานไม่เหลือเลย เหมือนหม้อน้ำที่คว่ำปากลง ฉันนั้นเหมือนกัน”
– อานิสงส์ ของการให้ทาน  ทำให้ฐานะดี ไม่ลำบาก
– อานิสงส์ของศีล  ทำให้รูปงาม ร่างกายสมประกอบ ผิวพรรณดี
– อานิสงส์ของภาวนา ทำให้สติปัญญาดี
– การทำทาน รักษาศีล และเจริญภาวนา จะเป็นอริยทรัพย์อันเป็นที่พึ่งอาศัยให้แก่เราได้ แม้จะตายจากภพนี้ไปแล้ว
เรื่องเกี่ยวกับ ทานบารมี
ทานคือ กุศลเจตนาอันเป็นเหตุแห่งการให้ เจตนาที่คิดให้แบ่งปันเสียสละ และความไม่โลภที่เป็นไปกับการให้ก็นับว่าเป็นทาน (เมื่อส่งผลให้เพียงความสุขในมนุษย์และเทวดา มิอาจช่วยให้ถึงมรรคผลโดยเร็ว)
ทานบารมี คือ คุณธรรม คือทาน (การให้ เจตนาที่คิดให้) ที่กำหนดด้วยความเป็นผู้ฉลาดในอุบาย คือ กรุณาอันตัณหามานะ และทิฏฐิไม่เข้าไปจำกัด (เมื่อส่งผลให้ได้เสวยสุขในมนุษย์และเทวดา และสามารถ ให้ถึง มรรค ผล นิพพานโดยเร็ว)
ลักษณะ, รส (กิจ), ปัจจุปัฏฐาน (อาการที่ปรากฏ), ปทัฏฐาน (เหตุใกล้)
๑. ทานบารมี มีการบริจาค เป็นลักษณะ
๒. มีการกำจัดโลภในไทยธรรม เป็นรส
๓. มีภวสมบัติ และวิภวสมบัติ เป็นปัจจุปัฏฐาน
๔. มีวัตถุอันควรบริจาค เป็น ปทัฏฐาน หรือมีความเลื่อมใสในสิ่งที่ควรเลื่อมใส เป็นปทัฏฐาน
ลักษณะแห่งทานบารมีของมหาบุรุษผู้มีอัธยาศัยในทาน
(แบบอย่างในการให้ทาน)
๑.  มหาบุรุษตามปกติเป็นผู้มีอัธยาศรัยในการให้ทาน ยินดีในทาน เมื่อมีไทยธรรม
ย่อมให้ทีเดียว
๒. ไม่เบื่อหน่ายจากการเป็นผู้มีปกติแจกจ่ายเนืองๆ สม่ำเสมอ มีความเบิกบาน
เอื้อเฟื้อให้มีความสนใจให้
๓.  ครั้นให้ทานแม้มากมาย ก็ยังไม่พอใจด้วยการให้ ไม่ต้องพูดถึงให้น้อยละ
๔. แม้จะยังอุตสาหะให้เกิดแก่ผู้อื่น มหาบุรุษย่อมกล่าวถึงคุณในการให้
๕. แสดงธรรมปฏิสังยุตด้วยการให้
๖.เห็นคนอื่นให้แก่คนอื่นก็พอใจ
๗. ให้อภัยแก่คนอื่นในฐานะที่เป็นภัย
๘. การพิจารณาเห็นโทษและอานิสงส์ ตามลำดับในการไม่บริจาคและการบริจาค