ใกล้ถึงวันที่รอคอย จะได้เป็นว่าที่คุณแม่มือใหม่ รู้สึกตื่นเต้นมากๆ ตอนนี้เข้าเดือนที่ 8 แล้ว เมื่อวานให้บริการยืมคืนหนังสือ มีน้องนักศึกษาคนหนึ่งมาคืนหนังสือ แล้วถามว่า “พี่ครับเมื่อไหร่คลอดน้องครับ ทราบหรือยัง ว่าน้องผู้หญิงหรือผู้ชาย “ก็ตอบไปว่าพี่รอลุ้น พี่คลอดประมาณวันที่ 10 มิ.ย. เปิดเทอมพอดี น้องเค้าน่ารักมากๆ และยังให้กำลังใจอีก “พี่สู้ๆ นะครับ ไม่ต้องกลัว” ลูกพี่ต้องแข็งแรงมากๆ เพราะว่าคุณแม่แข็งแรง และยังมีผู้ใช้บริการ รวมทั้งอาจารย์อีกหลายๆ ท่าน ยังคอยห่วงใย และทักทายเมื่อไหร่คลอด ท้องใหญ่จัง แฝดหรือเปล่า ตอนนี้รู้สึกมีกำลังใจดีขึ้นมาก จากการที่ได้พูดคุยกับพี่ๆที่ห้องสมุด ผู้ที่มีประสบการณ์ในการคลอดลูก ทั้งผ่า และคลอดเองตามธรรมชาติ แต่พี่ๆ ก็ให้กำลังใจดี ว่าไม่ต้องกลัว ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ อย่าเครียดและอย่ากลัว ทำใจให้สบาย ทุกวันนี้ขอให้เราจำไว้ว่า “วันเกิดเรา คือวันที่แม่เราเจ็บปวดมากที่สุด” ทำให้เรารักแม่มากยิ่งขึ้น ยังไงก็ขอกำลังใจจากพี่ๆ ห้องสมุดทุกๆ คนด้วยนะคะ
6 thoughts on “ใกล้ถึงวันที่…รอคอย”
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
พี่คลอดลูกสองคน ไม่เจ็บท้องเลย แต่ร้อนมาก เข้าไปในห้องเตรียมผ่าเพราะมีเหตุจำเป้นบางประการ ตอนคลอดพี่ยอดตอง เตรียมหนังสือไปอ่านหลายเล่มอยู่ ระหว่างรอก็จะได้เสียงร้องของว่าที่คุณแม่ กับเสียงของพยาบาลที่ช่วยลุ้น ก้ได้แต่นอนฟัง ส่วนพี่ได้แต่กรอกตาไปมาเพราะทำไม่้ทำไมไม่เจ็บท้องสักทีนะ พยาบาลก้วนเวียนมาถามก็ยังไม่เจ็บ แต่ถุงน้ำคร่ำแตกแล้วก็ต้องผ่า ใช้วิธีวางยาสลบ พอฟื้นขึ้นมาเจ็บแผลที่ผ่ามาก เจอหน้าแม่เพราะรักแม่เพิ่มขึ้น ถามแม่ว่าลูกเป็นไง แม่บอกว่าทำใจดีๆ ไว้ นอกพักเถอะ ก้ยิ่งไม่สบายใจถามแม่ย้ำอีกว่าลูกครบไหม แม่บอกว่าครบ ก็เลยนอนหลับได้
พี่ท้องใหญ่มากก่อนท้องน้ำหนักสี่สิบห้า ท้องเกือบแปดสิบ หลังคลอดก็เป็นอย่างปัจจุบัน รัชนีวรรณไปเยี่ยมถามว่าเอ้า…พี่ยังไม่คลอดอีกเหรอ ไหนใครว่าพี่คลอดแล้ว บอกน้องวรรณว่าพี่น่ะคลอดแล้ว แต่ที่เห็นน่ะพุง
ส่วนน้องเต็ม หมอใช้วิธีบล๊อกหลัง จึงรู้และได้ยินเรื่องราว ก่อนที่หมอจะควักน้องเต็มออกจากท้อง รู้สึกว่าแปล๊บไปถึงหวใจ เหมือนหัวใจจะหยุดให้ได้ เข้าใจว่าความดันหล่นลงมาเพราะเสียงเครื่องวัดอะไรสักอย่างดัง…เหมือนในหนัง
แต่พอออกจากท้องก้หัวใจสะดวกเป็นปกตอ ปัจจุบันอาการนั้นยังเป็นอยู่ไปตรวจสุขภาพหมอบอกว่าอะไรสักอย่างมันเอียง ภายหลังน้องก้่อบอกว่าให้หัดหายใจใหม่ เพราะเป็นคนหายใจสั้นๆ รู้ตัวทีก็จะหายใจแบบเต็มปลอดที
หลังจากนั้นซิเจ็บมาก… เพราะเปลี่ยนเตียงบ่อยมาก แล้วเราก็จะเจ็บ เพราะเขาจะให้พลิกตัวเอง… ไม่เหมือนตอนวางยาสลบ ตอนแบบสบายแฮ ใครทำอะไรก็ไม่รู้
แต่ทุกอย่างก็ผ่านมาได้ด้วยดี คลอดลูกไม่ยากหรอก แต่เลี้ยงลูกซิยากกว่าหลายเท่า… เอาใจช่วย สู้สู้
ป้าดวงดีใจด้วยนะจะที่จะได้เป็นคุณแม่มือใหม่ อยากรู้จังหลานออกมาจะหน้าตาจะเหมือนใคร เหมือนแม่กอบหรือพ่อแทน ให้พี่ๆช่วยกันตั้งชื่อไหม(พี่เมย์, พี่กระแต,พี่มีน แย่งกันตั้งชื่อน้องกันใหญ่เลย บางคนก็จะตั้งชื่อว่าน้องแกน,น้องวงจรปิด,น้องกล้อง ตกลงน้ากอบจะตั้งชื่ออะไรจะ)
พอเป็นคุณแม่แล้วทำให้เรารักแม่ขึ้นมากๆๆๆๆๆ รักใดไม่เท่าเทียมความรักของแม่ แม่ให้เราได้ทุกอย่างพอเรามีลูกเราจะรู้ว่าเรารักลูกเรามากขนาดไหนแม่เราก็รักเรามากๆๆๆๆเช่นนั้นแหละ ป้าดวงขอเป็นกำลังใจให้ด้วยนะยินดีให้คำปรึกษาทุกเรื่องนะจะ
ในฐานะคุณแม่ลูกสอง(สองลูก)
น้องกอบกำลังจะเป็นคุณแม่คนล่าสุดของห้องสมุด ซึ่งที่นี่เรามีคุณแม่ผู้ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชนอยู่มากมาย เนื่องจากบุคลากรของเราส่วนใหญ่เป็นสตรี และส่วนใหญ่จะเป็นคุณแม่ลูกสอง คุณแม่ลูกหนึ่ง มักมีประสบการณ์มาถ่ายทอดกัน และเล่าสู่กันฟัง จึงสบายใจได้ว่ามีที่ปรึกษาและผู้เชี่ยวชาญที่หาที่ไหนไม่ได้ในแผ่นดินนี้
หนูกอบ แตไม่กรอบ อีก 1 เดือน ยังทำงานยืม คืน ณ เคาน์เตอร์ ได้พบคนมากหน้าหลายตา ต้องยิ้มไว้ ทำใจให้ป็นสุข มองกวาดไปทัั่ว ดูสิ่งสวยๆงามๆ เพื่อลูก ๆ ๆ ๆ ๆ อะไรก็เพื่อลูก (แล้วอย่าลืมแม่ ของเรานะ นั่นละพระในบ้านของเรา) เรื่องคลอดลูด จิ๊บจ๊อย ป้าแมวทราบมาว่า ไม่น่ากลัว เอ๊าก็มีลูก 2 คนแล้ว ทำไมไม่ทราบว่า ไม่น่ากลัวด้วยตนเองล่ะ ก็ป้าแมวผ่าออก ทั้งสองท้องค่ะ เรื่องแม่ต้องยกให้พี่จุ๋ม ลูกกตัญญู วัลลี … แต่พี่จุ๋มขับรถกลับบ้านทุกเที่ยงวัน
ขอแสดงความยินดีกับว่าที่…คุณแม่มือใหม่ค่ะ
พี่ตาเอาใจช่วยนะ พี่เองก็ผ่านการคลอดลูกโดยการผ่าออกเหมือนกัน จึงไม่รู้หรอกว่าเวลาคลอดลูกเองมันเจ็บมากขนาดไหน แต่เวลาแผลหมดฤทธิ์ยาชาแล้วซิ มันเจ็บสุด ๆ เลย แต่เราก็ต้องอดทน เพื่อสุขภาพของเรา แต่พี่ก็มีกำลังใจมากเมื่อฟื้นขึ้นมา เห็นน้อง ๆ และหลาน ๆ มานอนเฝ้ากันเต็มห้องเลย ทำให้เรามีแรงและกำลังใจ มีแรงที่จะลุกลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำเองได้ พี่ว่ากำลังใจนี้สำคัญมากนะ คนเราถึงแม้ว่าเวลานั้นสามีก็อยู่ห่างไกล ไม่ได้มาเฝ้าดูแลเรา แต่เราก็มีพี่น้องที่รักเรา คอยห่วงใยเรา ทำให้พี่มีกำลังใจ และแข็งแรงขึ้นเรื่อย ๆ