พี่อยู่เวร O.T. เกือบทุกวัน ส่วนมากจะอยู่บริการโสตฯ อยู่ชั้น 4เมื่อถึงเวลา21.00 น. พี่ตาจะต้องลงมาทำงานชั้น 1 และชั้น 2 พี่ตาอาคาร ม.ล. ปิ่น มาลากุล พี่ตาจะต้องเจอกับเด็กนักศึกษาทั้งปี 1-4 สิ่งที่พบอยู่เป็นประจำ คือ
1. แก้วน้ำกระดาษทรงสูง ที่กินแล้ว วางอยู่บนโต๊ะอ่าน โดยเฉพาะบริเวณโต๊ะกลมสีขาว จะพบวางอยู่เป็นประจำ เนื่องจากอยู่มุมหลบ บ้างก็ล้ม ดีนะที่ไม่มีน้ำในแก้วเหลืออยู่ ไม่งั้นคงเลอะเทอะ นักศึกษาไม่ยอมนำแก้วน้ำไปทิ้งลงตะกร้าขยะ ทั้ง ๆ ที่ตะกร้าขยะก็ไม่เต็ม ตะกร้าขยะก็อยู่ใกล้ ๆ (ที่พบนี้เป็นช่วงที่นักศึกษาลุกจากเก้าอี้ไปแล้ว) ช่วงประกาศเตือน ก่อน 15 นาที ก็ยังมีนักศึกษานั่งอยู่ แต่พอนักศึกษาลุกไปแล้ว ไม่ยอมนำไปทิ้งลงตะกร้า แต่มีนักศึกษาอีกกลุ่มที่นั่งอยู่อีกโต๊ะไม่ได้กินน้ำ และไม่มีแก้วน้ำตั้ง พี่ตาก็พูดกับนักศึกษากลุ่มนั้นฟังว่า น้องดูซิหอสมุดฯ จัดเตรียมตะกร้าไว้ให้แล้ว ตะกร้าก็อยู่ใกล้ ๆ ยังไม่นำแก้วน้ำไปทิ้งอีก แย่จริง ๆ สงสัยว่าจะต้องถ่ายรูปเก็บไว้เป็นหลักฐาน นักษาศึกษากลุ่มนั้น ก็มองมาที่โต๊ะที่มีแก้วน้ำนั้น
จากนั้นพี่ตาก็เดินไปบอกให้หัวหน้าเวร มาดูให้เห็นกับตา และพี่ตาก็บอกหัวหน้าเวรว่า พี่ตาไม่เก็บหรอกนะ จะเก็บไว้ให้เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ดูว่า ในตอนเช้า ขนาดมีถังขยะให้ไว้ใกล้ ๆ ยังไม่นำไปทิ้งเลย แต่ถ้าถังขยะเต็มและล้นทุกถัง พี่ตาจะเก็บไปทิ้งให้ หัวหน้าเวรก็ตอบว่า ไม่เก็บก็ไม่เก็บ น่าจะมีกล้องถ่ายรูปจะได้ถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน (สรุปแล้วคืนนั้นไม่ได้เก็บ)
พอรุ่งเช้า น้องดวงธิดาไปทำความสะอาด เห็นมีแก้วน้ำกระดาษวางอยู่บนโต๊ะกลมอย่างที่พี่ตาบอก น้องต้อยก็นำโทรศัพท์มือถือมาถ่ายรูปไว้เลย (อันนี้เป็นความคิดของน้องต้อยเอง โดยที่ยังไม่มีใครไปสั่งให้ถ่ายรูป) พี่ตามารู้ว่าน้องต้อยถ่ายรูป ก็เพราะว่าตอนกลางวันนี้พี่ตามาดูช่างซ่อมเครื่องปรับอากาศ จึงเล่าเรื่องแก้วน้ำให้น้องต้อยฟัง ว่าถ้าพี่ตามีกล้องนะ เมื่อคืนนี้จะถ่ายรูปไว้แล้วหละ น้องต้อยก็พูดขึ้นมาทันทีว่า ต้อยถ่ายรูปไว้แล้วหละ ใช้มือถือถ่าย) แต่ว่าจะถ่ายไปให้ใครดูหละ ให้ผู้บริหาร หรืองานฝ่ายบริการ หรือเจ้าของร้านกาแฟ หรือเจ้าหน้าที่ที่ทำความสะอาด ต้องมีหน้าที่เก็บขยะทิ้งทุกเช้า
2. พบนักศึกษากำลังกินขนม พี่ตาก็จะเข้าไปตักเตือนด้วยวาจาสุภาพ ว่า น้องทราบไหมคะว่า หอสมุดฯ ไม่อนุญาตให้นำขนมจากภายนอกมากินในห้องสมุดฯ (ขณะนั้นเห็นถุงขนมมันฉาบใกล้จะหมดแล้ว วางอยู่บนโต๊ะ) นักศึกษา (ผู้ช่าย) ตอบว่า หมดพอดี พี่ตาก็ตอบนักศึกษาไปว่า ให้เก็บถุงที่เหลือเลย ถ้าเป็นขนมที่ร้านกาแฟในห้องสมุดนี้ อนุญาตให้กินได้ เนื่องจากมีร้านกาแฟให้บริการในห้องสมุดแล้ว สามารถกินได้ นักศึกษาตอบว่า ถ้าผมซื้อขนมเค็กจากภายนอกเข้ามากินได้ไหม พี่ตาก็ตอบว่า ไม่ได้ ถ้าเป็นของร้านกาแฟนี้กินได้ นักศึกษาก็ตอบอีกว่า ถ้าผมซื้อเค็กช๊อกโกแล็ตที่เหมือนกับของร้านกาแฟในห้องสมุดนี้เปร๊ยบเลย แล้วพี่จะรู้ไหม พี่ตาก็ตอบว่า รู้ซิ เพราะของร้านกาแฟมีสัญลักษณ์เฉพาะของร้าน และแพ๊คเก็ตก็จะเป็นของร้าน และเค็กก็จะมีไม่กี่รสชาด พี่จำได้หมด จนในที่สุดพี่ตาก็ไม่ได้ตอบอะไรไปอีก เพราะจนมุมนักศึกษาแล้ว นอกจากจะบอกฝากท้ายนักศึกษาไปว่า แล้วน้องจะซื้อเค็กชีอคโกแล๊ตมากินได้ทกวันหรือเปล่าหละ
3. พบนักศึกษานั่งเป็นกลุ่ม พูดคุยกันส่งเสียงดังมาก และหัวเราะชอบใจกัน โดยที่ไม่ได้ติววิชาเรียน จึงเข้าไปตักเตือน ให้ใช้เสียงเบา ๆ เท่าที่สังเกตุปีนี้นักศึกษาปีที่ 1 จะส่งเสียงดังมาก
4. นักศึกษานอนอ่านหนังสือที่โซฟาทั้งชั้น 1 และชั้น 2 จนขณะนี้พบว่าโซฟาชั้น 2 เริ่มมีรอยปริขาดแล้วบางจุด เนื่องจากนักศึกษาชอบนอนเอาเท้ายืดเหยียบโซฟา นอนกลิ้งเกลือก ถอดที่เท้าแขนออกมาทำเป็นหมอนหนุน และนอนหนุนตักกันทั้งผู้ชายและผู้หญิง ถ้าพี่ตาพบเห็นก็จะเข้าไปตักเตือนทันที่ ว่าไม่เหมาะสม ส่วนชั้น 1 นักศึกษาชอบนำหมอนอิงสีดำพิงเก้าอี้นั่งในร้านกาแฟมาทำเป็นหมอนหนุนบริเวณมุมโต๊ะกลมสีขาว แล้วก็ไม่นำไปเก็บไว้ที่เดิม
(ถ้าเพื่อน ๆ อ่านบล๊อกนี้ของพี่ตาแล้ว ช่วยแสดงความคิดเห็นด้วยค่ะ)
7 thoughts on “เห็นนักศึกษากินขนมในห้องสมุดทำอย่างไร”
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
พี่ตาจ๋าาาาา กำลังทำป้ายประกาศแบบที่น้องต้อยกับพี่ตาคุยกันจ้า คนที่ทำแบบนั้นมีการออกสื่อแน่นอน คงคลอดภายในสัปดาห์นี้ ส่วนเรื่องน้ำดื่ม อาทิตย์ที่แล้วเดินไปด้อมๆ มองๆ มีความคิดว่าอยากจะยกเลิก หรือตั้งไว้แค่ที่ชั้น 1 ที่เดียวพอแล้ว เรื่องนี้ได้แต่คิดยังไม่คุยกับพี่แมว ส่วนข้อ 1 ที่บอกว่าถ่ายแล้วจะให้ใคร พี่ตาคงลืมฝ่ายโสตฯไปจ้า
พี่ตาทำดีแล้วจ้า เรื่องนี้เป็นเรื่องของทุกคนที่ต้องช่วยกันค่ะ
พี่ตาอยากให้เพื่อนๆ แสดงเห็น เราขอถาม+เห็นในมุมเรานะ
1.ประเด็นน้ำ
– จะชนิดแก้ว ชนิดขวด เราอนุญาตการนำเข้าหรือ?
– เรามีจุดผ่อนปรนการรับทานกันที่ไหน อยากให้พวกเราช่วยตอบผู้ใช้ให้ชัดเจน
และเหมือนๆ กัน ว่าที่ไหนได้และที่ไหนห้าม เท่าที่เราระลึกได้
เฉพาะบริเวณร้านและบริเวณที่กำหนด ซึ่งเคยพูดคุยกันถึงเรื่องป้ายกำหนดพื้นที่
ไม่ทราบตอนนี้ มีหรือไม่ ชัดเจนอย่างไร?
2.ประเด็นขนม
– เท่าที่ระลึกได้ เราไม่ได้ให้ความสำคัญกับการมาว่า จากไหน
แต่เราประเด็นกันที่ ที่ที่กำหนดให้รับทานได้ ซึ่งมีทั้ง 2 ตึก แห่งละจุดใช่หรือไม่
การที่ให้เหตุผลของข้างนอก กับของข้างใน ย่อมเป็นเรื่องโต้เถียง
ให้เป็นที่จนมุมดังว่า จึงอยากให้พวกเราทบทวนเหตุ+ผล และการปฏิบัติต่างๆ
ในการขอความร่วมมือจากผู้ใช้ให้ Dos & don’ts in Thailand เอ้ยยยยย
in Library แหะ แหะ ปะเอินติดใจหนังสือชื่อนี้ หุหุหุ
3.ประเด็น 3 ไม่ติดใจเท่าไร
4.ประเด็น 4 ขอเห็นรวมกับ 3
คือ “บุคลากร หอสมุดพระราชวังสนามจันทร์ ทุกท่าน” มีหน้าที่
“ธุระต้องใช่” ทุกครั้งทุกเรื่อง ที่สร้างภาพลักษณ์ ระบบ ระเบียบ การใช้บริการ
และการให้บริการที่ดี ตระหนักและระลึกเสมอว่า หน้าที่ในการให้บริการเป็นของทุกคน
ขณะเดียวกัน ทรัพย์สินราชการ ทุกชิ้นอันก็เป็นของทุกคน…(อันนี้ก็มิได้บอกให้นำ
ไปใช้ส่วนตนเพราะเป็นของของตน นะฮ๊าาา) ดังนั้นจึงมีหน้าที่ดูแล ป้องกัน รักษา
พบเห็นสิ่งใดไม่เหมาะ ไม่ควร สร้างความเสียหายได้ ทุกคนมีหน้าที่แสดงความเป็น
เจ้าของโดยตักเตือนผู้ที่เกี่ยวข้องแก่เหตุนั้นๆ
คิดว่าครบถ้วนกระบวนความที่อยากเห็นตามที่พี่ตาขอแล้วนะ
คุณสมฯ คงเห็นเรายาววววววววววววววววววววววววววว อีก
สั้นๆ ไม่ ยาวววววววววววววววๆๆๆๆๆ ชอบ เด๋วผิดคอนเซบ หุหุหุ
เชิญยาวได้จ๊ะ เพราะอ่านแล้วเข้าใจ้เข้าจายยย
สิ่งที่พี่ตาเขียนมานี้ ไม่ใช่ว่า จะนิ่งดูดาย ไม่เก็บ ไม่ทำ แต่วันนั้นมันเหลืออดจริง ๆ
ทั้ง ๆ ที่เปิดเสียงเตือนก่อน 15 นาท ต้องเตรียมเก็บสัมภาระแล้ว แต่แก้วน้ำที่กินอยู่ทำไมถึงไม่เก็บลงถังขยะ เก็บแต่กระเป๋าเครื่องเขียนไปเท่านั้นหรือ แม้กระทั่งหัวหน้าเวรยังเหลืออดเลย (ลองสอบถามหัวหน้าเวรที่อยู่เวร อาคาร ม.ล. ปิ่นฯ ดู ที่อยู่ประจำๆ) ถ้าเป็นอย่างนี้ทุกคนทุกโต๊ะ หอสมุดฯ ก็คงจะต้องมีมาตรการมาจัดการสักอย่าง สิ่งที่ยกมาให้เห็นนี้ เป็นเพียงตัวอย่างน้ำจิ้มแค่นั้น จริง ๆ แล้ว มีทุกคืน ไม่เชื่อลองมาดูตอน 21.45น. หรือใกล้จะปิดอาคาร ม.ล. ปิ่นฯ จุดประสงค์ที่เขียนไม่ใช่ว่าห้ามไม่ให้นำขวดน้ำ หรือแก้วน้ำมากิน แต่ทำไมกินแล้ว แก้วกระดาษ หรือขวดน้ำถึงไม่นำทิ้งลงถังขยะ
อันนี้แหละเป็นปัญหาที่จะต้องมาช่วยกันคิดหาวิธีการจะจัดการอย่างไรดี ที่จะทำให้นักศึกษามีจิตสำนึกในการใช้ห้องสมุดให้มากขึ้น จะรณรงค์อย่างไรให้จริง ๆ จัง ๆ เสียที ในเรื่องนี้ (เราทำงานเพื่อหลวงเราก็ต้องรักษาสมบัติของหลวง ไม่เคยนิ่งดูดายเลย) แต่นี่เป็นตัวอย่างให้ทุกคนได้ช่วยกันคิด ขอบคุณที่ให้ความคิดเห็น
ตอนนี้พี่ตาเตรียมกล้องมาด้วยทุกวันแล้ว ถ้าเจอจะถ่ายทุกวันเลย แล้วจึงเก็บทิ้งถังขยะให้เรียบร้อย
เห็นด้วยกับพี่ปอง แต่ขอบอกหนูไม่เก็บเด็ดขาด
เมื่อตะกี้นี้ หน้าห้อง ศต. มีถุงผลไม้วางบนโต๊ะ ขวดนมซึ่งทานหมดแล้ว ไม่ถามหรอกเก็บทิ้งเลย แต่ก็ได้ต่อว่าต่อขานไปนิดหนึ่ง เป็นนักศึกษาปีหนึ่งด้วย นั่งก้มหน้านิ่งแลย ไม่นิ่งดูดายหรอก แต่บางครั้งเจ้าหน้าที่เราก็ทนไม่ไหวจริงๆๆ
เข้าใจจ้าว่าเราต้องผจญอยู่กับเรื่องน่าเบื่อไม่มีใครตั้งใจว่าใครหรอกค่ะพี่ เพียงแค่พยายามบอก/เรียนร้องให้ทุกคนต้องช่วยกันทำให้เหมือนหรือคล้ายๆกันจ้้า … ความจริงอยากฟังหลายๆคนนะ พวกเราเหมือนเต้นฟุตเวิ์รครอบเวทีเลยพี