ข้อคิดเก็บตกจากลานกิจกรรม

งาน book fair ผ่านไปแล้ว ได้ประสบการณ์ร้อน เย็น ที่เย็นก็เย็นไป ที่ร้อนคงจะค่อยๆ เย็น จนกลายเป็นต้นทุนในการทำงาน ในชีวิตต่อไป..ขอให้กำลังใจคนทำงานทุกคน..
กะว่าจะรายงานสรุปกิจกรรมที่ลานกิจกรรมมาตั้งแต่วันแรกที่งานจบ แต่ก็เพิ่งจะำได้ลงมือวันนี้เอง เพราะเรียบเรียงก่อนหลังไม่ถูก หากว่าเล่าย้อนไปย้อนมา ก็อยากจะแก้ตัวว่า เพราะมีแต่เรื่องดี ๆ เกิดขึ้นมากมายที่เต็นท์กิจกรรม มีแต่เรื่องอยากเล่า อยากแบ่งปันความรู้สึกให้เพื่อนๆ ได้ทราบด้วย
ตั้งแต่ก่อนวันงาน พวกเรามีกำหนดการของอาจารย์วิชัยกับอาจารย์สุมาลี ว่าจะทำอะไรวันไหน เราก็วางของเราไว้เหมือนกัน ให้ไม่ซ้ำซ้อน และสอดคล้องกับวันว่างของคนทำงาน ว่าใครถนัดทำอะไร มีเวรหรือเปล่า หากจำเป็นก็ไปหาเปลี่ยนเวรมาซะดี ๆ และด้วยประสบการณ์เมื่อปีก่อนว่า เราใช้งบประมาณในการทำกิจกรรมไปค่อนข้างมาก เพราะวางแผนไม่รัดกุม  มาปีนี้จึงค่อนข้างระมัดระวัง  คิดหน้าคิดหลัง สอบถามหารือก่อน ปีนี้จึงใช้ทรัพยากรคุ้ม และใช้งบไม่มากเกินไป (เพราะใช้ของเดิมที่มีอยู่ และจากการเก็บตามถังขยะ จากการขอจากเครือข่ายต่างๆ ..อายอยู่หรอก แต่อยากได้..ใช่มั๊ย พี่ดวง)
ลูกค้าของเรา ล้นเต็นท์เกือบทุกวัน มีทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ ลูกค้าเก่า ใหม่
ทำไป ทำมา กิจกรรมที่เราวางตารางไว้ ก็ไม่สามารถทำตามได้ เนื่องจาก demand เยอะมาก เด็ก ๆ อยากทำกังหัน ทำป๋องแป๋ง ทำหมวก คนโต อยากถักที่ใส่ขวดน้ำ ทำหมวกปีกกว้าง ทำตุ๊กตาผ้าใยบัว… จากทั้งสัปดาห์มีลูกค้าที่เราชื่นชม และชื่นใจ ที่อยากจะกล่าวถึงก็คือ
ป้าจันทร์เพ็ญ  มาทุกวัน ทำกิจกรรมทุกอย่างที่เรามี ไม่เกี่ยงว่าเป็นกังหันหรือป๋องแป๋งสำหรับเด็ก บอกพวกเราว่ามีความสุขมากที่ได้มาพบกิจกรรมที่นี่  มาที่นี่เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ได้เป็นศิษย์โปรดของอาจารย์สุมาลีด้วย ข้อคิดที่ได้จากป้าจันทร์เพ็ญ  คือจะเห็นว่า ไม่ว่าจะเรียนทำอะไร ป้าจันทร์เพ็ญจะจดและวาดรูปลงสมุดทุกอย่าง ทุกขั้นตอน สังเกตเห็นแกจะต้องคิดหาคำอธิบายก่อนแล้วค่อยๆ เขียนลงสมุด ถามป้าจันทร์เพ็ญว่า ทำไมต้องทำอย่างนี้ ป้าบอกว่า ถ้าเราทำอะไรแล้ว ไม่จดไว้ เดี๋ยวก็ลืม ถึงจะไปอ่านหนังสือที่คนอื่นเขียน ก็สู้ที่ตัวเองเขียนไม่ได้ จดไปแล้ว เดี๋ยวกลับไปหัดทำอีกตามขั้นตอนที่จด ว่าทำได้ตามนั้นหรือไม่ ถ้าไม่ได้ก็จะแก้ที่จด หรือเอากลับมาถามคนสอนจนทำได้แม่นยำ… เจ๋งมากจริงๆ ป้าจันทร์เพ็ญจะกลับประมาณ 5 โมงเย็นเพราะต้องไปรับหลานที่โรงเรียน บอกว่าถ้าำไม่ต้องไปรับหลานจะอยู่ให้ตลอดเลย
ป้าสุ  มาทุกวันหลังจากดูแลบ้านแล้ว จะรีบมาเต็นท์ กลับ สองทุ่มทุกวัน ช่วยเก็บของด้วย บอกว่า นั่งอยู่ที่นี่จนลืมเจ็บ ลืมเมื่อย พอกลับไปบ้านแล้ว ปวดเมื่อยไปหมด แต่ไม่มาไม่ได้ เพราะมีความสุขมาก ชมว่าเจ้าหน้าที่ที่นี่น่ารักทุกคน  สำหรับเราป้าสุสอนเรื่องการเลี้ยงลูกด้วย ด้วยความใจดีของป้าสุ ป้าสุยังเก็บส้มจี๊ดมาฝากทีมงานด้วย
ป้าอารีรัตน์  เป็นลูกค้าเก่าของเต็นท์เรา มากับเพื่อนอีกคนที่อายุ 70 แล้ว นั่งทำแบบไม่กินข้าวเหมือนกัน บอกว่าไม่อยากเสียเวลา  ป้าอารีรัตน์ทำหมวก และบอกว่าฉันจะเอาไปสอนคนที่บ้านฉันต่อด้วย จะได้ทำใช้กัน  ข้อคิดจากป้าอารีรัตน์ สอนว่า ทำอะไร ช่วยอะไรใคร อย่าหวังสิ่งตอบแทน ใครจะรู้ว่า สักวันหนึ่งเราอาจจะต้องพึ่งคนอื่นบ้าง แล้วมันได้จริงๆ นะ อย่างฉันเลี้ยงหลานเป็นลูก เขารักและเชื่อฟังฉัน ก็อาจจะเป็นเพราะฉันก็ช่วยเด็กอื่นไว้เยอะ
พี่…ลืมถามชื่อ เป็นลูกค้าเรามาจากบ้านโป่ง มาทำกิจกรรมกับเราแล้ว ชื่นชม จนกลับมาเราอีกพร้อมกับนำความรู้มาแบ่งปันด้วยการสอนพวกเราทำดอกกุหลาบจากหลอด พี่เขามาพร้อมกับตัวอย่างที่สวยงาม  เอาหลอดสีสวยๆ มาให้หัดทำ สวยมากมาย และทำให้พวกเรามีเรื่องหากินได้อีกหลายเพลา แถมยังบอกพวกเราว่า หากพวกเรามีกิจกรรมอย่างนี้อีก ขอให้โทรศัพท์ตามด้วย อยากมาร่วมงาน อยากมาช่วย  ลูกสาวของพี่เค้าก็เป็นศิษย์เก่าคณะศึกษาศาสตร์ จึงได้บอกน้องเพลินเขาไปว่าวันหลังหากมาห้องสมุดให้ถามหาพวกน้าๆ ได้เลย  ข้อคิดจากพี่จากบ้านโป่งนี่คือ การมีใจแบ่งปัน แบ่งปันด้วยใจเอื้อเฟื้อจริงๆ
ป้าพัช (อ.พัชรี คณะอักษรฯ)  มาทำให้เต็นท์เราครื้นเครงเป็นที่สุด จากหัวเราะกันเบาๆ  กลายเป็นเสียงดังจนไม่อายใคร ป้า ๆทุกคน อายุเกือบ 70 กันทั้งนั้น พอป้าพัชอยู่อายุลดเหลือ 17 กันหมด…
น้องปึ่ง หรือเจ้าปึ่ง.. มาครั้งแรกค่อนข้างเย็นแล้วบอกว่าอยากทำหมวก พวกป้า ๆ บอกว่า ทำไม่ทันแล้วไอ้หนู ให้มาพรุ่งนี้ตอนเช้า เจ้าปึ่งบอกว่ากลัวแม่ไม่พามา  เราบอกไปว่า ให้บอกแม่ว่า ให้แ่ม่แค่มาส่งที่เต็นท์ หนูจะไม่ไปไหน ตอนเย็นแม่ค่อยมารับก็ได้…วันรุ่งขึ้นเจ้าปึ่งมาจริงๆ ตอนเช้าเลย นั่งทำหมวกแก็ปจนเย็น กลางวันก็ไม่กล้าลุกจากที่นั่งที่ตัวเองนั่งอยู่ เพราะกลัวว่าลุกไปแล้วกลับมาเดี๋ยวไม่มีที่นั่ง จนแม่ต้องเอาข้าวมาให้กินตรงนั้นเลย…ผลงานเจ้าปึ่ง ป้าดวงแก้แล้วแก้อีก สอนแล้วสอนอีก เจ้าปึ่งก็ยังทำผิดทุกที หน้าตาเจ้าปึ่งก็จริงจังมาก จนเราสงสัยว่าคงจะไม่สำเร็จ ป้าดวงแกล้งบ่นว่าทำไมยังไม่เข้าใจ เจ้าปึ่งก็ไม่ย่อท้อ ตั้งหน้าตั้งตาเย็บผิด ๆ ขำก็ขำ สงสารก็สงสาร จนแม่มารับกลับบ้าน เจ้าปึ่งต่อรองแม่ให้มารับทีหลัง แม่บอกไม่มาแล้ว เจ้าปึ่งก็หน้าหงิก ระหว่างที่ป้าดวงแก้ไข และสอนเจ้าปึ่งต่อ เราก็คุยกับแม่เขา กลัวว่าแม่เขาจะดุลูก  ว่าน้องเขาตั้งใจมาก นั่งทำไม่ลุกเลย..แม่เขาบอกว่าลูกไม่เคยเป็นเด็กอยู่นิ่งได้อย่างนี้เลย อยากให้ลูกมีความตั้งใจ มีสมาธิแบบนี้ เราก็เลยบอกว่า ก็พาเขามาอีกซิ  ข้อคิดที่ได้จากเจ้าปึ่งคือความตั้งใจจริงน่าจะเอาชนะได้ เพราะวันนั้นเจ้าปึ่งได้หมวกแก็ปที่อาจารย์ทำไว้โชว์ไปหนึ่งใบ แล้วก็ให้อุปกรณ์ไปทำหมวกที่ทำไว้ให้เสร็จ..ไม่รู้ป่่านนี้เสร็จหรือยัง
ป้า ๆ ทั้งหลายบอกว่า  หมดวันอาทิตย์นี้แล้ว จะไปไหนกันดี..อยากให้ชมรมผู้สูงอายุของห้องสมุดมีจริง ขอพบกันสักเดือนละครั้งสองครั้งก็ยังดี
ที่เล่ามานี้ แค่เท่าที่ตัวเองเห็น และสัมผัส ส่วนทีไม่เห็นอีกล่ะ.. พี่ดวง พี่เก น้องญา  เข้ามาเล่าเพิ่มด้วยนะ..จะได้ช่วยกันยืนยันว่าพัชไม่ได้โม้
ท้ายนี้ขอขอบคุณพี่ดวง พี่เก น้องญา  พี่มนตรี อาจารย์สุมาลี อาจารย์วิชัย  ที่ช่วยเหลือด้วยหัวใจ ทำให้ทุกอย่างสวยงามและมีความสุข แล้วก็พี่ติ๋ว ที่คอยดูแลจัดสรรอุปกรณ์ให้ไม่ขาดมือ   ขอขอบคุณพี่แมว ปอง และเล็ก ที่ให้โอกาส ให้สิทธิ์ ในการทำงานที่พวกเรารักและถนัด..(งานประจำไม่ค่อยทำ..แหงะ!!)
ปีหน้า เต็นท์กิจกรรมคงต้องเพิ่มอีกเท่าตัวแล้วล่ะ (แต่คนเท่าเดิม!!! แหง่ว!!)  ว่าแต่ว่า ..พี่ดวง พวกเราจะไปกินส้มตำบ้านป้าสุวันไหนดีน้า..