Match the Opposite to Opposite Eating

เมื่อวันพุธที่ผ่านมา (13 ตุลาคม) มีนัดตอนเย็นว่าจะไปดูเรือซากรีสรอบค่ำ ที่ท่าเรือคลองเตย แต่ฝนราชการท่านมาตรงตามเวลา 16.30 น.  จึงนั่งเซ็งเพราะต้องเอวังกับภารกิจนี้ เลื่อนไปเป็นวันรุ่งขึ้น
หลังจากที่นั่งไปนั่งมาก็มาคนส่งสายตาปิ๊งๆ บอกว่าไปกินกัน
เรื่องกินมีหรือจะพลาด เพราะกะลังหิวได้ที่ ลูกเล็กเด็กแดงพากันไปโหม้ด ระหว่างนั่งรถคนอื่นถามว่าใครไปบ้างวะ ต่างสั่นหัวดุ๊กดิ๊กว่าไม่รู้
แหม… ไปถึงประหนึ่งไปกันโดยมิได้นัดหมาย  พอมาวันนี้มีคนแซวว่าทำไมไม่ชวนกันเลย บอกว่าแบบฉับพลัน สายฟ้าแล่บ น่ะเพ่ !
พอท้องร้องๆ ก็เริ่มบทสนทนาว่าแล้ว “เจ” หรือ “ชอ” ก็น่านนะสิ  ในรถมี 6 เป็นอย่างละครึ่ง เอาละวา!
หัวโต๊ะเป็น “ชอ” ถัดไปเป็นเจ พอมีคนมากขึ้น ท้ายโต๊ะจึงเป็น “ชอ”  สรุปว่า “ธรรมมะ” อยู่ตรงกลาง “อธรรม” ขนาบหัวท้าย
พอไปถึงแล้วหน้าไม่คุ้นกันเลย เพราะไม่ค่อยจะได้มองหน้ากัน (เอิ๊กๆ …. เมาน้ำข้าวหมัก)
พวก “ชอ” โดยดิชั้น เป็นแกนนำ ก็เริ่มบรรยายสรรพคุณและรสชาติของอาหาร  โดยมีลูกคู่เป็นระยะ ๆ กลุ่ม “เจ” เป็นเป้าหมาย เพราะจะทำอะไรได้ไม่มากไปกว่าการค้อนควัก
แต่บางคนจะไปขอลากิจ แต่ปิดทำการไปซะก่อนโดยยื่นใบลามิได้
เป็นที่เฮฮายิ่งนัก โดยเฉพาะเมื่อฝ่ายเจบางคนที่กาปฏิทินล่วงหน้าบอกว่าจะมา “ล้างท้อง” กันเมื่อไร…. บาปเห็นๆ ฮิ๊วๆ
ส่วนการรับประทานวันนั้น อิชั้นเรียกว่ารับทานแบบสมานฉันท์
เพราะในโลกนี้เต็มไปด้วย แบบหยิน-หยาง  เพื่อสร้างของสมดุลย์ แล้วก็ให้มนุษย์ได้เรียนรู้ที่จะอยู่กับโลกใบนี้ได้
ดี-เลว ถูก-ผิด ขม-หวาน พระเอก-ผู้ร้าย ความจริง-ความลับ รัก-เกลียด รวย-จน อ้วน-ผอม วนิดา-พิสมัย หมวย-น้องน้ำหวาน กระทั่ง เหลือง-แดง  (ที่ไม่ใช่สี)
การเรียนรู้เรื่องสิ่งตรงข้าม ในระบบโรงเรียนสอนกันมาตั้งแต่สมัยอนุบาลที่นิยมให้เด็กจับคู่สิ่งตรงข้าม มีทั้งให้โยงเส้นกันบนกระดาษ หรือจะไฮเทคล้ำยุคแบบแบบออนไลน์
ประโยชน์มีไว้เพื่อให้รู้จักการจำแนก แยก ความเหมือน ความต่าง และสิ่งตรงกันข้าม พัฒนาทักษะการใช้เหตุผลในการคิดเพื่อการตัดสินใจ ให้รู้จักการสังเกต คิดเชิงวิเคราะห์ แยกแยะ และอธิบายโดยใช้เหตุผล
คนคิดหลักสูตรคงให้สอนตั้งแต่อายุยังน้อยๆ เพราะ เด็กวันนี้คือผู้ใหญ่ในวันหน้า …….
โดยปกติแล้วทุกเทอมพี่ๆ น้องๆ ชอบนัดกันไปนั่งกินหมูกระทะ  ทั้งที่ไปทีไรกลับไปได้เรื่องทุกที แต่ด้วยความที่ลุกนั่งสะดวก นั่งได้นานๆ เด็กๆ จะสนุกกับกิจกรรมตัก ปิ้ง ย่าง
สมัยก่อนที่บรรดาลูกๆ ยังกินฟรี หรือครึ่งราคา พวกเราจะเป็นคนตักมาให้ ตอนนี้สบายกันแล้วเพราะจะนั่งปักหลักคอยบัญชาการให้เด็กๆ เป็นคนจัดการ
การที่เด็กๆมาอยู่รวมกัน อย่างน้อยพวกเขาก็ได้เรียนรู้เรื่องกฎ กติกา มารยาท และการเคารพซึ่งกันและกัน เพราะแต่ละบ้านจะมีวิธีการสอนลูกต่างกัน แล้วลูกของแต่ละบ้านก็จะต่างกัน
อย่างเรื่องเล็กแบบเลือกตักอาหาร มีบางคนชอบอย่างนั้น  บางคนไม่ชอบ แล้วเอามาเป็นอารมณ์ประกาศว่าไม่อร่อยเลย กินไปได้อย่างไร
พอได้ยินแบบนี้ พวกแม่ๆ ป้าๆ น้าๆ จะส่งเสียง “ปราม” สอนให้รู้จักคำว่า  “เคารพ”  “สิทธิ”  ความเป็นส่วนตัวของพี่น้อง ให้รู้จักอยู่กับความ “ต่าง” แบบ “ปรองดอง”
โดยหวังว่าหากพวกเราแก่เฒ่าไปอย่างน้อยพวกเขาก็ยังมีพี่ๆ น้องๆ นอกไส้ เป็นที่ปรึกษา เป็นแบบอย่างให้ได้เรียนรู้ จะได้อยู่รอดแบบมั่นคง แข็งแรงและเชื่อมั่น
การไปแบบนี้จะสนุกตรงที่เราจะใช้เวลาในการคุยๆๆๆ เพราะปกติ ต่างคนต่างพบหน้ากันแบบแว๊บๆ แถมยังเป็นพื้นที่เปิดใจ ทำความเข้าใจกันตามบรรยากาศของร้านที่เปิดโล่ง กิจกรรมต่างๆ ในห้องสมุดหลายเรื่องได้จากที่นี่เช่นกัน  ไปกันตั้งแต่ห้าโมง กลับโน่นสี่ทุ่ม
จะขยับตัวต่อตอนกลับบ้านเท่านั้น ถึงว่าสิรอบเอวขยายเพิ่มขึ้นทุกปี
การให้เวลากับตัวเองแบบชิวๆ ผ่อนคลายกับชีวิต ปล่อยวาง ปลง หัวเราะเสียงดังๆ เล่นตลกๆ กับลูกหลานบ้างชีวิตมีสุขขึ้นเยอะ ยิ่งได้คุยมากก็จะทำให้เราคิดอะไรๆ ได้มากขึ้นตามไปด้วย
กลับบ้านน้องเต็มรายงานว่า แม่คะๆ พี่ตองบอกว่าแม่จะพาไป “ภูเรือ”  ต๊ายยยยตายยยย บอกว่าไป “ดูเรือ” ตะหาก
นี่ขนาดลูกนะยังมี error communication นับประสาอะไรกับคนที่ไม่ใช่ลูก!
ปล. ฝากข่าวถึงคนที่ไปวันนั้นว่ามันจะเขียนอะไรวะ …ว่าอะฮั้นเขียนแล้วนะจ๊ะตามคำขอ