ไปตลาดลาดชะโด อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่ตลาดจะเปิดเพลงสาวผักไห่ตลอดเวลา พร้อมกับมีเสียงและป้ายบอกว่าขอเชิญชมอาคารไม้ชั้นเดียวใต้ถุนสูง รูปตัว E ที่ใหญ่และยาวที่สุดในประเทศไทย
หลังจากที่เดินรอบตลาดแล้ว ก็แวะมาชิมผัดไทยโดยคณะครูของโรงเรียนวัดลาดชะโด (ประกาศวิทยาคาร) ตั้งใจเพราะคิดว่ายังไงๆ รายได้ก็นำมาช่วยเหลือโรงเรียน ครูและนักเรียน ซึ่งถือว่าเป็นพวกเราในฐานะบุคลากรทางดารศึกษาด้วยกัน
ผัดไทยหนึ่งจานกับน้ำอัดลมหนึ่งแก้ว ทำให้มีแรงเดินไปสำรวจโรงเรียน เพราะหากไม่เดินก็จะไม่รู้ว่าเป็นว่ามันเป็นตัว E อย่างไร …
Month: July 2009
หลังจากที่หัวบานจากงาน ตกเย็นจึงไปเที่ยวตลาดอัมพวา เพราะนานๆ จะมีวันหยุดยาวๆ ที่อยู่พร้อมหน้ากันสักที ออกจากที่นี่ประมาณห้าโมงเย็น น้องๆ ที่อยู่เวรถามว่าจะไปไหน บอกว่าไปอัมพวา เสียงบอกว่ารอด้วยยย แต่ใสเจีย…เสียใจ….รอม่ายด้ายค่ะ
ก่อนไปก็รับประทานแล้วก็บึ่งตรงไปอัมพวา ไปทางดำเนินสะดวก แต่ขากลับเราไม่กลับทางนั้นเพราะถนนเส้นที่บ้านจะขนานกับเส้นขาไป โดยจะออกแยกที่เรียกว่าหัวโพธิ์ ตัดออกไปเส้นนครปฐมบ้านแพ้ว เลยตลาดจินดาไปนิดเดียว แปล๊บเดียวก็ถึงบ้าน
หรือจะพักค้่างคืนไปอยู่ตามโฮมสเตย์กับชาวบ้านก็น่าลองไป อยากได้ความคึกคักก็ไปอยู่แถวๆ …
วันนี้งานที่ทำหลังจากที่เคลียร์งานทั้งหลายให้หมดไป โดยเฉพาะน้องเน่า่กับน้องราที่ปีนี้ทำไมพร้อมใจกันมาแบบคึกคัก… เคลียร์จนเหนื่อยทั้งใจและกาย แต่โชคดีที่ได้เสียงหัวเราะจากพี่ๆ เป็นกำลังใจ เพราะทุกคนมองปัญหาที่มันน่าโมโหแบบขำๆ แม้บางครั้งโมโหจนหน้าเขียว อย่างเช่นเราโมโหบ้าอยู่คนเดียว ส่วนคนที่ทำให้ไม่โมโห เขาไม่รับรู้ไปกับเรา ดังนั้นจึงไม่ควรปี๊ดดดด
แต่พวกเราอนุญาตให้โวยวาย เพราะถือเป็นการคลายเครียดแบบไม่ต้องซื้อหา บอกตามตรงว่าทุกวันที่มาทำงานมีแต่ความสุข และสนุกที่จะทำงาน
สัปดาห์ที่แล้วกับสัปดาห์ทั้งต้องทำและก็เพิ่งส่งไปขออนุมัติอยู่หลายโครงการ ดังนั้นงานจึงเข้าค่อนข้างชุก พี่น้องบอกว่าเหนื่อย แต่พี่น้องอีกนั่นแหละบอกว่ามีคนอื่นที่เหนื่อยกว่าเรามากมาย คนที่ไปด้วยกันได้เห็นและได้สัมผัสของจริง…
ถ้าพูดถึง สะตอ แล้ว คนทั่วทุกภาคจะต้องรู้จัก พอถึงหน้าสะตอออก ก็จะมีแม่ค้าพ่อค้าทุกภาคไปรับสะตอจากภาคใต้มาขาย ซึ่งทุกคนก็กินเป็นแต่บางคนอาจไม่ชอบกลิ่นของสะตอ แต่พูดถึงลูกเหรียง คงไม่มีใครรู้จัก และจะไม่มีขายโดยทั่วไป ลูกเหรียงคล้ายๆกับสะตอ วันนี้เรามารู้จักกับผัก พื้นบ้านของคนใต้กัน
เหรียง เป็นผักพื้นบ้านของภาคใต้ เป็นไม้ยืนต้น ลำต้นสูงใหญ่ คนใต้นิยมนำเมล็ดเหรียงมาเป็นอาหาร โดยจะนำเมล็ดมาเพาะให้แตกรากสั้น ๆ …
ปีนี้ลุงมนกับน้องชัยเป็นหัวเรื่องเรื่อใหญ่ในการทำซุ้มรับปริญญา โดยมีน้องน้องเป็นฝ่ายสนับสนุน
วันนี้ฝ่ายบริการเปิดให้บริการเร็วกว่าปกติ น้องหงส์บอกว่าพร้อมตั้งแต่ก่อนแปดโมงเช้า ฟ้ามัวๆ ซัวๆ ฝน
ทำท่าอยากจะหล่นลงมาจะแย่ จึงต้องไปเชิญชวนญาติๆ และเพื่อนของบัณฑิตเข้ามาพักผ่อนด้านใน พี่จุ๋ม พี่ติ๋ว พี่อ้วนและพี่ต้อย มากันเช้าทั้งแบบปกติและผิดปกติ
วันนี้บุคลากรหอสมุดฯ ไปนอกสถานที่กันมากมาย เราอยู่จนถึงเกือบสิบโมงก็ต้องจรลีไปที่อบรมครูต่อ จึงได้ฝากหอสมุดฯ ไว้กับพี่กันยา ในฐานะผู้อาวุโสสูงสุด …
ไม่เข้าใจว่าทำไมห้องสมุดไม่มีนโยบายหรือความคิดจะช่วยเหลือบุคลากรของตนเองบ้าง อย่างน้อยปีละ 1 วันก็ไม่น่าจะหนักหนาอะไรนัก ของคณะอื่น หน่วยงานอื่่นเขายังรู้จักช่วยเหลือบุคลากรตัวเอง กันที่จอดรถไว้ให้ แม้แ่ต่คนทำงานในมหาวิทยาลัยก็ยังไม่ให้เข้าไปจอดนอกจากคนของคณะตัวเองเท่านั้น ทั้งที่เหลือที่จอดตั้งมากมาย กับห้องสมุดพูดได้คำเดียวว่าไม่มีคนไปดูแลให้ ทำไมล่ะ แค่ปีละ 1 วัน มันหนักหนามากมายนักหรือกับการช่วยเหลือบุคลากรตัวเอง ทั้งที่วันอื่นๆ ก็คงไม่ต้องหาคนไปกันที่จอดรถให้เหมือนคณะอื่นๆ ที่มีคนกันที่จอดรถให้ทุกวัน เพราะวันธรรมดาพอหาที่จอดรถกันได้ไม่เดือดร้อนถึงผู้บริหารห้องสมุดหรอก …
ในที่สุดไข้หวัด 2009 ก็แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว พวกเราและครอบครัวก็รู้สึกหนาวร้อนๆ ปวดศีรษะ ซึ่งอาจเป็นเพราะอากาศที่แปรปรวน ร้อน ฝน และเย็น สลับกันไปมา
พี่แมว หน.หอสมุดฯ จึงได้กำหนดนโยบายสกัดไข้หวัด 2009 ตั้งแต่ให้ปิดเครื่องปรับอากาศ เพื่อเปิดหน้าต่างให้ระบายอากาศ แจกผ้าปิดจมูกให้กับบุคลากร ให้ซื้อนำ้ยาฆ่าเชื้อมาทำความสะอาดบริเวณต่างๆ
ดังนั้นหนูใหญ่กับหนูน้องก็ต้องตะเวนหาวัสดุอุปกรณ์ต่างๆ ทั้งน้ำยาฆ่าเชื้อเก็บไว้ให้เต็มสต๊อค …