อาการนี้เกิดขึ้นทุกครั้งที่เห็นพี่น้องผองเพื่อนเขียน blog หรือเวลาใครทำอะไรๆ ให้ใคร ที่อาจจะมองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับเราตัวเองคิดว่าเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ เช่น การเกิดขึ้นของครัวคุณนาย แอบเห็นใครสักคนที่วิ่งไปถือของให้ใครๆ เห็นว่าใครวิ่งมาเปิดประตูเมื่อพบว่าเพื่อนลืมบัตร หรือเห็นใครสักคนก้มลงหยิบเศษกระดาษหน้าห้องสมุด หรือเดินจูงมือกันไปกินข้าว หรือโทรศัพท์หาเพื่อนยามมีสุขหรือทุกข์ร้อน รวมทั้งการอยู่เวรแทน อาการเป็นปลื้มก็จะเกิดขึ้นได้กับตัวเองทุกวัน โดยไม่จำกัดสถานที่และโอกาส
เมื่อวันจันทร์มีเรื่องเป็นปลื้มแต่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวคือ ได้มีโอกาสเขียนบทความใน http://librarianmagazine.com/ ตามคำชักชวนของพี่เจน …
Category: การพัฒนาตนเอง/บุคลากร
เมื่อคืนวันอาทิตย์เรื่อยมาจนถึงเช้าวันจันทร์ที่ผ่านมา สาววัยสี่สิบเจ็ดปีอย่าง Susan Boyle ได้จองพื้นที่สื่อทั้งไทยและต่างประเทศไปพอสมควร Susan เป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ Britain’s Got Talent 2009 ในฝั่งอังกฤษ โดยให้โอกาสผู้สมัครมาแสดงความสามารถด้านบันเทิงต่างๆ จากการที่อ่านและฟังพอสรุปได้ว่าตลอดอายุของเธอความฝันคือการเป็นนักร้อง แต่เนื่องจากไม่ “สวย” ฝันจึงไม่เป็นจริง แต่เธอก็…
เรา ทุกคนเกิดมา ย่อมพกพาความต้องการมาด้วยตั้งแต่เกิด และสิ้นสุดเมื่อสิ้นลมหายใจ เพื่อตอบสนองความต้องการของตนเอง ดังทฤษฎีลำดับขั้นความต้องการของ มาสโลว์ นักจิตวิทยาท่านหนึ่ง ได้กล่าวไว้ว่า ความต้องการของมนุษย์ แบ่งออกได้เป็น 5 ขั้น โดยในแต่ละขั้นเมื่อได้รับการตอบสนองอย่างเต็มที่แล้วนั้น จึงจะสามารถผ่านไปสู่ยังขั้นต่อไปได้ตามลำดับ ที่สูงกว่าเดิม คือ
ขั้นที่ 1 ความต้องการทางร่างกายนั่นเอง …
หลังจากที่ฟังคำถามคำตอบกว่าจะเลิกก็สามโมงเย็น ไหนๆ มาแล้วต้องไปไหนๆให้คุ้ม เสียเงินไม่ว่าและเสียโอกาสมีโวย…เสียงผู้จัดแจ้งว่ารับประทานอาหารหกโมงเย็นที่ห้องพวงชมพู…ก็ห้องนี้แหละ
เริ่มจากเปลี่ยนองค์ทรงเครื่องที่คิดว่าสวย… บนรถมีคนบอกว่าให้จ้องดิฉันไว้ดีๆๆ เพราะจะหนีเที่ยว แต่ไหนได้พอเข้าห้องก็หนีไปดื่มดำ่บรรยากาศของพัทยากันโหม้ด จนต้องโทรและเคาะพร้อมชักจูงแกมบังคับขูเข็ญให้ไป
แล้วก็ไปหารถสองแถว… ถามราคาบอกว่าวันละพันห้า ก็ต่อราคาอีกว่าแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองขอครึ่งราคาแล้วกัน จะไปกันกี่บ่อน อะไรนะ จะไปกันกี่ที่ก็บอกว่าไปกี่ที่ก็ไป คนขับรถบอกว่าจะไปทำมั๊ยเย็นแล้ว ก็บอกว่าพี่นี่ก็หนูจะไปเที่ยวน่ะ… เอยังไงหวา ต่อรองราคาได้แปดร้อย …
มีอีกด้านบนเวที CONSAL ในบทบาทที่ต้องเป็น Speaker ไม่รู้ว่าสารภาพไปตอนนี้แล้วเค้าจะเรียกเงินค่าใช้จ่ายคืนหรือเปล่านะ
สิ่งที่ควรจะเตรียมพูดกลับไม่ได้พูด พูดไปๆ เวลาไม่พอถูกเตือน คนฟังดูเงียบพิกล ไม่มีคนเดินเข้าออก เอาละหว่าพูดรู้เรื่องไหมเนี่ย หรือฟังไม่ออก หรือฟังไม่รู้เรื่อง พูดไปสักพักก็ต้องปรับเรื่องนิดหน่อย โม้ไปหน่อย
ตอนนั้นว่าเรานะแป๊ปเดียวเขียนได้ตั้ง 50 เรื่องแล้วนะ จนถึงเราวางแผนการเดินทางยาวไกลขนาดเอาเด็กแบเบาะมาเป็นตัวประกันว่านี่แหล่ะคือ The …
ต้องขอโทษที่เล่าช้าไปแต่ก็ดีกว่าไม่มาหรือไม่เขียน ไม่งั้นเดี๋ยวจะไม่คุ้มค่าความทุลักทุเลที่กว่าจะได้ไป ความจริงเขียนไว้นานแล้วแต่แฮะๆ เอาเป็นว่าขอโทษอีกครั้ง
จากการเข้าร่วมงานสัมมนา CONSAL ที่ประเทศเวียดนาม ซึ่งก็มีเรื่องราวที่จะบอกเล่าเก้าสิบให้เพื่อนและชุมชนบุคลากรมหาวิทยาลัยโดยเฉพาะหอสมุดและศูนย์คอมพิวเตอร์ ถึงประสบการณ์และประโยชน์ที่ได้จากการเข้าร่วมสัมมนาระดับนานาชาติ และเป็นครั้งแรกที่ได้รับเชิญเป็น Speaker จากการผ่านการคัดเลือกบทความที่ได้ลองส่งไป ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่ได้คาดคิด และทำให้ต้องเตรียมตัว เตรียมใจ เตรียมความพร้อมเรื่องภาษา อีกทั้งยังต้องหูตาไว ปลุกประสาทรับฟังและจับประเด็นใจความ ความรู้สึกและทิศทางความสนใจของผู้เข้าร่วมสัมมนา อาจจะมีความโชคดีอยู่บ้างที่งานสัมมนาเรื่องห้องสมุด …
ห้องพวงชมพูเป็นที่สิงของพวกเราที่หัวข้อระบุว่าไปประชุมเรื่องแผนยุทธศาสตร์ฯ ส่วนเอกสารเป็นกลยุทธ์… ส่วนพวกเราซึ่งจำหัวเรื่องไม่ได้ร็อก….555…. ตั้งตารอคอยผู้บริหารมาครวญเพลงเอ๊ยมิช่าย…. มาชี้แจงแถลงไขให้ฟังว่าของเดิมน่ะเป็นอย่างไร และของใหม่จะไปกันทางไหน เพราะนานๆ สักทีที่จะมีโอกาสแบบนี้ ฝ่ายบริการใช้วิธีการเวียนวน เพราะวนกลับมาที่โต๊ะข้าพเจ้าทั้งๆ ที่เวียนกลับมาไม่ครบ แต่สัมมนาครั้งนี้จึงคิดว่าเก็บเรื่องได้แล้วเพราะถือว่ารับทราบและพร้อมปฏิบัติกันแล้ว
ผู้อำนวยการพูดถึงแต่ละยุทธศาสตร์มีกลยุทธ์อะไรบ้าง และมีโครงการอะไรบ้างที่สนับสนุนแต่ละกลยุทธ์ ทั้งยุทธศาสตร์ทั้งกลยุทธ์รวมกัน ท่านรองผู้อำนวยการ (เพชรบุรี) เกรงว่านัักเลงบู้ลิ้มอย่างเราจะปวดหมอง เลยขอให้ปรับว่าให้ใช้คำว่ายุทธศาสตร์แทน เรื่องก็เลยเอวัง …