คงไม่มีใครรู้จักเพลงนี้ “บรรยายความตามไท้ เสด็จยาตร ยังไทรโยคประพาสพนาสณฑ์ น้องเอย…เจ้าไม่เคยเห็นไม้ไร่หลายพันธ์คละ ขึ้นปะปนที่ชายชลเขาชะโงกเป็นโกรกธาร น้ำพุพุ่งซ่าน ไหลมาฉาดฉานเห็นตระการ มันไหลจอกโครมจอกโครม มันดังจ้อกจ้อก จ้อกจ้อก โครมโครม…”
เพลงเขมรไทรโยคเป็นพระนิพนธ์ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ หรือที่รู้จักกันในนาม นายช่างใหญ่แห่งกรุงสยาม และองค์การศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ(UNESCO)ได้ลงมติให้พระองค์เป็นบุคคลสำคัญของโลก เมื่อปี พ.ศ. 2506และมหาวิทยาลัยศิลปากรจะจัดงานรำลึกถึงพระองค์ท่านทุกปี
ปีนี้ถือเป็นบุญของพวกเราและทุกคนที่มีส่วนร่วมในในกิจกรรม …
Author: Pong
มีโอกาสได้อ่านเสวนาศิลปากร ซึ่งออกมาแล้ว 3 ฉบับ (ฉบับล่าสุดเพิ่งได้รับเมื่อกี้) เป็นจุลสารฉบับบางๆ ธรรมดา แต่ที่ไม่ธรรมดาและสะดุดตาตั้งแต่แรกคือชื่อ เพราะเป็นคนชอบฟังการเสวนาแบบกันเองแบบไม่มีพิธีรีตรอง มากกว่าการสัมมนาที่มีรูปแบบอลังการ รวมไปถึงอาหารว่างชั้นเลิศ ที่แพงกว่าอาหารกลางวันในชีวิตปกติ จึงรีบคว้าหมับจากโต๊ะพี่แมวมาอ่าน
ฉบับแรกยังไม่เห็น แต่ฉบับที่สองมีธีมว่า ผู้คนของ “เรา” ท่านอธิการบดีเขียนเรื่อง “ว่าด้วยเรื่องการพัฒนาบุคลากรในหน่วยงานราชการ” …
เอาเข้าจริงๆ พอตีสองหิวน้ำ เลยลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปกลับไปนอนต่อ น้องแตนตกใจบอกว่าไม่มีอะไรหรอกพี่กลัวจะเหมือนตอนมาที่ลืมตื่นและนาฬิกาก็ไม่ปลุก แต่ที่ฮานอยพอตีสี่นาฬิกาปลุกอย่างซื่อสัตย์ โทรไปบอกเกียรติว่ารถมารับตีห้าครึ่งปลายทางส่งเสียงร้องตกใจ
ตีห้าเรากับแตนก็ขนของลงมา รอจนตีห้าครึ่ง มีคนไทยที่กลับพร้อมกันและพักที่นี่ทั้งหมดสี่คนคือเราสองคน น้องแตนและอาจารย์ภรณี จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น ส่วนอีกร่วมยี่สิบเป็นชาวฟิลิปปินส์ พวกเราทุกคนค่อนข้างเสียดายกับอาหารเช้าที่เปิดให้ตอนหกโมงเช้า แต่พอถึงเวลาจริงๆ ไกด์กลับบอกว่ามามีรถมารับพวกเราตอนเจ็ดโมงครึ่ง ก็เลยดีใจว่าไม่ต้องไปจ่ายค่าอาหารเช้าอีก อาจารย์บอกว่าเมื่อวานก็ถามหลายครั้งแล้วว่ารอบที่สองจะมารับกี่โมง ก็บอกว่าบอกไปแล้วไงครับ
แต่…เจ็ดโมงสิบห้ารถก็ยังไม่มา (ทุกครั้งรถจะมาคอย) …
หลังจากการสัมมนาเสร็จสิ้น คืนนั้นมีงานเลี้ยงรับรองถามพี่ๆที่แบงค์ชาติเรื่องละครหุ่นน้ำ ได้รับคำแนะนำว่าควรไปดูรอบสองทุ่มนั่งรถแท๊กซี่ไปก็ได้ ชักชวนน้องพี่ได้ทั้งหมดเจ็ดชีวิตนั่งรถที่เป็นสามตอนได้อย่างสบาย แต่อย่านึกว่ายี่ห้ออย่างเราแล้วอะไรๆจะสงบ เพราะพอลงมาชายหนุ่มบอกว่ากระผมลืมกระเป๋าเอกสาร ทุกคนก็บอกว่าให้นั่งรถคันเดิมย้อนกลับไปเอาส่วนพวกเราจะจองตั๋วเพราะเหน็ดเหนื่อยกันมากแล้ว แต่รอบนั้นทัวร์จองหมด พวกเราจึงได้รอบสามทุ่มสิบห้า ไหนๆ มาถึงถิ่นแล้วก็ยั่งคอยกันไป ชอบปิ้งกันไปเพราะข้างเป็นตลาดคล้ายโบ๊เบ๊บ้านเรา ไม่นานชายหนุ่มก็กลับมา
แต่อย่างนึกว่าเรื่องจะหมดเพราะพอถึงเข้าไปหาที่นั่ง พลันคุณน้องชายบอกพี่ๆ ว่าพาสปอร์ตผมหาย ส่วนพี่ๆ ก้หันมาบอกต่อๆ กันจนถึงดิฉันว่าทำไมเธอไม่ดูแลให้ดี 555 …
บนเครื่องพบอาจารย์ ดร.สุจินต์ จาก ม.มหาสารคาม ตอนลงถึงจะเห็นน้องแตน และพบคนไทยอีกสองสามคน แต่ไม่ได้คุยกันเพราะไปกันเป็นกลุ่ม
กว่าจะถึงโรงแรมก็บ่าย มีเจ้าหน้าที่มารับลงทะเบียนเราต้องจ่ายไปอีกสิบเหรียญแต่ป้ายชื่อยังไม่ได้นะ ไปเก็บของ แล้วก็ลงมาเพื่อเดินเที่ยวป้ายชื่อเสร็จเพราะจ่ายเงินครบแล้วทุกอย่างเป็น invoice หมด
และโรงแรมเช็คอินโดยขอเก็บพาสปอร์ตไว้ เราได้แต่สงสัยว่าเก็บไว้ทำไม หากเราไปเฟอะฟะที่ไหนทำอย่างไรเกียรติบอกว่าเคยพบแบบนี้ที่เมืองจีนให้เราจำชื่อโรงแรมไว้ หากมีปัญหาเขาคงตรวจสอบกับโรงแรม แต่บอกว่าไปว่าพี่สำเนามาด้วยแล้ว (ฉันรอบคอบ)
วันแรกเรายังไม่พบใคร …
ผู้อำนวยการสำนักหอสมุดกลางแจ้งในที่ประชุมหัวหน้างานเมื่อปลายปี 51 เชิญชวนให้บรรณารักษ์ที่สนใจจะไปเวียดนามขอให้เสนอ paper ในการประชุม CONSAL ที่จะจัดขึ้น
CONSAL ย่อมาจากคำว่า Congress of Southeast Asian Librarians หรือ สภาบรรณารักษ์ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สำนักหอสมุดกลางเคยส่งทั้งผู้บริหารและบรรณารักษ์ไปเข้าร่วมประชุมเมื่อหลายปีก่อนที่สิงคโปร์ ส่วนตัวเองไปกับน้องเอ๋ด้วยการจ่ายตังส์กันไปเองด้วยเหตุผลง่ายๆ คืออยากไปก็ไปแต่ขอไปราชการเนื่องจากไปเพื่อหน่วยงาน สาเหตุก็คือช่วงก่อนหน้านั้นไปอยู่มาเลเชียเกือบเดือน …
เมื่อคืนตอนดึกๆ ท่านนายกรัฐมนตรี ประกาศให้วันนี้ (10 เมษายน) เป็นวันหยุดราชการ พอประกาศเสร็จก็มีเสียงโทรเข้ามาบอก วาดภาพในใจว่าวันหยุดฉับพลันแบบนี้ พวกเราก็คงเหมือนเดิม คือ มาทำงานเหมือนเดิม พอมาถึงก็เป็นเช่นนั้นแล
เช้านี้ก็เหมือนกับทุกวันที่มีผู้ใช้บริการมารออยู่ จึงต้องไปชี้แจงแถลงไข เนื่องจากพวกเราไม่สามารถเปิดบริการได้จริงๆ เพราะเราไม่ได้มีเจ้าหน้าที่แบบ full option เพราะพวกเราจะค่อยๆ ทยอยกันมา …