เดิมทีที่บ้านเลี้ยงแค่สุนัข ไม่มีทางที่จะมาเลี้ยงแมวได้เล้ยยยยยย แต่อองฟองต์ลูกสาวชอบแมวมาก ๆ ที่บ้านก็ไม่ได้เลี้ยง เห็นก็แมวข้างบ้านที่ชอบตะปบ (ไม่ชอบมาก กลัว) และแมวจรทั่วไป วันหนึ่งและวันต่อ ๆ มาขอพ่อเลี้ยงแมวพ่อก็ไม่ยอม พูดยังไงก็ไม่ยอม ส่วนหนึ่งกลัวเด็ก ๆ แพ้ขนแมว จากนั้นทางบ้านย่าเด็ก ๆ เริ่มมีแมวจรมาร้องขออาหาร ความรักสัตว์ก็เริ่มมีปลาทูแมว จากเข่ง สองเข่ง ปัจจุบันซื้อทีห้าเข่ง ในช่วง 3-4 เดือนนี้ที่บ้านเราก็มีแมวมาอาศัย แรก ๆ เดี๋ยวมาเดี๋ยวหาย ตอนนี้ก็แบบนั้น หิวก็มา ตอนอิ่มก็ไป 5555 อย่างเมื่อวันเสาร์เห็นได้ชัดด้วยความทำงานบ้านเดินเข้าเดินออกบ้านทั้งวัน เพิ่งจะเห็นหน้ามันด้วยเสียง เหมียว เหมียว เหมียว สื่อให้รู้ว่าหิววววแล้ว 55555 แถมอาหารแมวที่บ้านหมดต้องอดทนรอไปก่อน ชวนพ่อไปซื้อของใช้เข้าบ้าน พอไปถึงพ่อเด็ก ๆ แวะไปโซนอาหารสัตว์จ้า^_^ จากนั้นก็ถามเราลองยี่ห้อนี้ไหม ลองรสนี้ดูบ้างดีกว่า ซื้อมาก็รีบมาให้มันกิน สรุป…ไม่กินจ้า ร้องเหมียว เหมียว ต่อไป แต่ตอนดึกก็กินนะคงหิวทนไม่ไหว หรือแมวตัวอื่นมากินหว่า555 เคยได้ยินแว่ว ๆ อีกว่าไว้พามันไปฉีดวัคซีน เราอดยิ้มไม่ได้นึกแล้วขำจากคนที่ไม่อะไรกับแมวเลย แต่พอมีแมวมาแวะเวียนที่บ้านอาหารแมวก็ไม่เคยขาด … นี่ละนะ “ไม่เลี้ยงหรอก”
อองฟองต์บอกว่า จะว่าอะไรหนูก็ได้แต่ขอแม่อย่าว่าแมว 555555 ข้อดีในการเลี้ยงแมว ก็คือ เห็นความอ่อนโยนของเด็ก ลดความเครียดเพราะบอกว่าหนูชอบมานั่งคุยกับมี่จัง ออ ลืมแนะนำตัวแมวเหมียว จริง ๆ ชื่อว่า มะลิ แต่ย่อเป็น มิจัง และเด็ก ๆ ก็เรียกว่า มี่จัง ซึ่งอองฟองต์บอกว่า นี่ถ้ามี่ (เพื่อน) มาที่บ้านจะว่าเราไหม ตั้งชื่อแมวชื่อเดียวกับเขา พ่อเลยอธิบายให้ฟังตามข้างต้น ก็อ๋อออกัน จริง ๆ ชื่อ มะลิ หรือ มิจัง
