ใครที่เลี้ยงหมาก็ต้องรู้อยู่แล้วว่า ไม่ว่าเราจะกินอะไร ถ้าเจ้าหมาน้อยเห็นก็ย่อมอยากมีส่วนร่วมด้วยทั้งสิ้น ประมาณว่าเห็นนายกิน ผมก็อยากกินด้วย บางตัวก็นั่งรอเรียบร้อย บางตัวก็มานั่งมองน้ำลายหยดแล้วหยดอีก ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับนายอย่างเราแล้วล่ะว่าจะทำยังไง ส่วนใหญ่เชื่อว่าคงอดทนไม่ไหวจำต้องให้สักชิ้นสองชิ้น แล้วก็ปลอบใจตัวเองว่า สงสารมัน แค่นิดหน่อยเอง แต่ที่เจ้าของไม่รู้คือ ทุกคนในบ้านก็คิดอย่างนี้ล่ะค่ะ คนนั้นให้นิดคนนี้ให้หน่อย เจ้าหมาน้อยก็เปรมไปเลย ที่นี้โรคภัยก็จะถามหาได้ เคยดูสารคดีเขาบอกว่า เจ้าของอ้วนมักมีหมาอ้วนด้วย เพราะเราก็ให้ในสิ่งที่เรากิน …
Category: เรื่องทั่วไป
วันนี้ (30 กันยายน 2557) ตอนบ่ายสอง ได้ข่าวว่าพี่ป้าจะขึ้นเวทีพูดให้พวกเราฟัง ซึ่งควรจะยึดเป็นประเพณีสำหรับพวกเราต่อไป
ดิฉันเคยเขียนเรื่อง The last lecture : ตกแต่งความคิด ครั้งเมื่อ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.นรงค์ ฉิมพาลี อำลาตำแหน่งผู้อำนวยการ สำนักหอสมุดกลาง …
เมื่อเอ่ยถึงชื่อพี่แมว (คุณกาญจนา สุคนธมณี บรรณารักษ์เชี่ยวชาญ) คาดว่าคงรู้จักกันทั้งมหาวิทยาลัยศิลปากร พี่แมวดำรงตำแหน่งหัวหน้าหอสมุดพระราชวังสนามจันทร์มาตั้งแต่วันที่ ๒ มกราคม ๒๕๔๐ จนจะเกษียณอายุราชการในวันที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๕๗ รวมเวลาเกือบ ๑๗ ปีนั้น ตลอดระยะเวลาการบริหารงานหอสมุดฯ พี่แมวมีสำนวนโวหารที่นับได้ว่าเป็น wording ประจำตัว …
การเสี่ยงโชคถือเป็นความเสี่ยงที่หลายๆคนชื่นชอบ ทั้งๆที่รู้ว่านั่นคือความเสี่ยงแต่ก็อยากจะลองเพราะมันท้าทายดี แถมบางคนยังติดอกติดใจพร้อมที่จะเสี่ยงต่อไปเรื่อยๆอีกต่างหาก แล้วการสี่ยงโชคที่คนเราให้ความสนใจและได้รับความนิยมชมชอบมาตลอดกาลนั้นก็คือ “หวย” ซึ่งถือเป็นการพนันชนิดหนึ่ง แต่ในทางธรรมแล้วเรียกสิ่งนี้ว่า “อบายมุข” ค่ะญาติโยมหญิง-ชายทั้งหลาย การเสี่ยงโชคด้วยการเล่นหวยหรือเรียกอีกคำหนึ่งว่า แทงหวย นั้นโอกาสที่ท่านจะเสียมีมากกว่าโอกาสที่ท่านจะได้หลายเท่านัก แต่ก็ยังมีคนจำนวนมากในทุกชนชั้นและทุกสาขาอาชีพพร้อมที่ก้าวเข้าไปเป็นนักเสี่ยงโชคมาโดยตลอดและนับวันมีแต่จะเพิ่มขึ้นซะด้วย
เรื่องของ “หวย” นี้มีมาแต่ครั้งโบราณกาลแล้ว เจ้าตำรับต้นกำเนิดแห่ง “หวย” ต้องยกให้ประเทศจีนเขาละ สำหรับประเทศไทยเรานั้นน่าจะมีมาแต่ในสมัยรัชกาลที่ …
ปกติตอนเช้าๆ เวลาขับรถมาทำงาน ก็จะฟังข่าวจากวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย แล้วก็มีรายการที่ชอบอยู่รายการหนึ่งคือ รายการ รู้รักภาษาไทย น่าจะเป็นช่วงต้นๆ ปี (กุมภาพันธ์ 2557) ได้มีการพูดถึงคำว่า ต้นสาละ…ซึ่งจริงๆ ตัวเองเคยได้เขียนเล่าไว้เมื่อนานมาแล้วในเรื่อง สาละ…ไม้มงคล แต่ในเรื่องของพันธุ์ว่าเป็นอินเดีย หรือลังกา … ตอนนั้นก็ยังไม่แน่ใจว่าทั้ง 2 พันธุ์หน้าตาเป็นอย่างไร…
หลังจากได้รับประสบการณ์เรื่องสายแลนที่ต้องเสียบกับแมคบุ๊คส์แล้ว สิ่งที่พบต่อไปคือปลักไฟของญี่ปุ่นจะเป็นปลั้กแบน เรื่องนี้เตรียมตัวแล้วด้วยการตั้งใจหอบปลั๊กสามตาใส่ประเป๋าไปด้วย แต่กระเป๋าหนักเกินไป จึงมีคำสั่งจากคุณที่บ้านให้รื้อของออกให้หมด แล้วบอกว่าให้ไปหาเอาข้างหน้า
เรื่องปลั๊กสำหรับเดินทางรอบโลกเคยซื้อไว้แล้วที่ร้านคุณเสือ ที่มาขายสารพัดในงานเรา แต่ด้วยความที่เดินพร้อมกับลูก เลยให้ลูกไปก่อน ส่วนตัวเองคิดว่าน่าจะไปหาแถวสนามบินได้ …. ในที่สุดก็ลืม 
แลนต่อได้แล้ว แต่ปลั๊กไปต่อไม่ได้ น้องญี่ปุ่นเลยเอามาให้ เป็นปลั้กพว่งเล็กๆ บอกว่าซื้อมาจากเมืองไทย อันละสิบบาท …. …
เมื่อวานดิฉันขึ้นสเตตัสว่าแบบนี้ เพื่อนคนหนึ่งตอบกลับมาว่า It means you have a good time. และอีกหลายคนบอกไปในทางนี้
ถามว่าจริงๆ สุขหรือทุกข์ ตอบได้ว่าเราพ้นวัยแบบนั้นมาแล้ว คำถามที่ฮิตคือคิดถึงบ้านมั้ย คิดถึงลูกหรือไม่ คำถามหลังเป็นเรื่องที่ตอบยาก หากบอกว่าไม่คิดถึง ดูเหมือนเป้นคนใจดำ ฮ่าฮ่า ในความคิดของตัวเองคือเป็นห่วงมากกว่า …