Category: การพัฒนาตนเอง/บุคลากร

เอาเข้าจริงๆ พอตีสองหิวน้ำ เลยลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปกลับไปนอนต่อ น้องแตนตกใจบอกว่าไม่มีอะไรหรอกพี่กลัวจะเหมือนตอนมาที่ลืมตื่นและนาฬิกาก็ไม่ปลุก แต่ที่ฮานอยพอตีสี่นาฬิกาปลุกอย่างซื่อสัตย์ โทรไปบอกเกียรติว่ารถมารับตีห้าครึ่งปลายทางส่งเสียงร้องตกใจ
ตีห้าเรากับแตนก็ขนของลงมา รอจนตีห้าครึ่ง มีคนไทยที่กลับพร้อมกันและพักที่นี่ทั้งหมดสี่คนคือเราสองคน น้องแตนและอาจารย์ภรณี จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น ส่วนอีกร่วมยี่สิบเป็นชาวฟิลิปปินส์ พวกเราทุกคนค่อนข้างเสียดายกับอาหารเช้าที่เปิดให้ตอนหกโมงเช้า แต่พอถึงเวลาจริงๆ ไกด์กลับบอกว่ามามีรถมารับพวกเราตอนเจ็ดโมงครึ่ง ก็เลยดีใจว่าไม่ต้องไปจ่ายค่าอาหารเช้าอีก อาจารย์บอกว่าเมื่อวานก็ถามหลายครั้งแล้วว่ารอบที่สองจะมารับกี่โมง ก็บอกว่าบอกไปแล้วไงครับ
แต่…เจ็ดโมงสิบห้ารถก็ยังไม่มา (ทุกครั้งรถจะมาคอย) …

หลังจากการสัมมนาเสร็จสิ้น คืนนั้นมีงานเลี้ยงรับรองถามพี่ๆที่แบงค์ชาติเรื่องละครหุ่นน้ำ ได้รับคำแนะนำว่าควรไปดูรอบสองทุ่มนั่งรถแท๊กซี่ไปก็ได้ ชักชวนน้องพี่ได้ทั้งหมดเจ็ดชีวิตนั่งรถที่เป็นสามตอนได้อย่างสบาย แต่อย่านึกว่ายี่ห้ออย่างเราแล้วอะไรๆจะสงบ เพราะพอลงมาชายหนุ่มบอกว่ากระผมลืมกระเป๋าเอกสาร ทุกคนก็บอกว่าให้นั่งรถคันเดิมย้อนกลับไปเอาส่วนพวกเราจะจองตั๋วเพราะเหน็ดเหนื่อยกันมากแล้ว แต่รอบนั้นทัวร์จองหมด พวกเราจึงได้รอบสามทุ่มสิบห้า ไหนๆ มาถึงถิ่นแล้วก็ยั่งคอยกันไป ชอบปิ้งกันไปเพราะข้างเป็นตลาดคล้ายโบ๊เบ๊บ้านเรา ไม่นานชายหนุ่มก็กลับมา
แต่อย่างนึกว่าเรื่องจะหมดเพราะพอถึงเข้าไปหาที่นั่ง พลันคุณน้องชายบอกพี่ๆ ว่าพาสปอร์ตผมหาย ส่วนพี่ๆ ก้หันมาบอกต่อๆ กันจนถึงดิฉันว่าทำไมเธอไม่ดูแลให้ดี 555 …

บนเครื่องพบอาจารย์ ดร.สุจินต์ จาก ม.มหาสารคาม ตอนลงถึงจะเห็นน้องแตน และพบคนไทยอีกสองสามคน แต่ไม่ได้คุยกันเพราะไปกันเป็นกลุ่ม
กว่าจะถึงโรงแรมก็บ่าย มีเจ้าหน้าที่มารับลงทะเบียนเราต้องจ่ายไปอีกสิบเหรียญแต่ป้ายชื่อยังไม่ได้นะ ไปเก็บของ แล้วก็ลงมาเพื่อเดินเที่ยวป้ายชื่อเสร็จเพราะจ่ายเงินครบแล้วทุกอย่างเป็น invoice หมด
และโรงแรมเช็คอินโดยขอเก็บพาสปอร์ตไว้ เราได้แต่สงสัยว่าเก็บไว้ทำไม หากเราไปเฟอะฟะที่ไหนทำอย่างไรเกียรติบอกว่าเคยพบแบบนี้ที่เมืองจีนให้เราจำชื่อโรงแรมไว้ หากมีปัญหาเขาคงตรวจสอบกับโรงแรม แต่บอกว่าไปว่าพี่สำเนามาด้วยแล้ว (ฉันรอบคอบ)
วันแรกเรายังไม่พบใคร …

ผู้อำนวยการสำนักหอสมุดกลางแจ้งในที่ประชุมหัวหน้างานเมื่อปลายปี 51 เชิญชวนให้บรรณารักษ์ที่สนใจจะไปเวียดนามขอให้เสนอ paper ในการประชุม CONSAL ที่จะจัดขึ้น
CONSAL ย่อมาจากคำว่า Congress of Southeast Asian Librarians หรือ สภาบรรณารักษ์ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สำนักหอสมุดกลางเคยส่งทั้งผู้บริหารและบรรณารักษ์ไปเข้าร่วมประชุมเมื่อหลายปีก่อนที่สิงคโปร์ ส่วนตัวเองไปกับน้องเอ๋ด้วยการจ่ายตังส์กันไปเองด้วยเหตุผลง่ายๆ คืออยากไปก็ไปแต่ขอไปราชการเนื่องจากไปเพื่อหน่วยงาน สาเหตุก็คือช่วงก่อนหน้านั้นไปอยู่มาเลเชียเกือบเดือน …