ด้วยผู้อำนวยการสำนักหอสมุดกลาง รำพึงกับพี่แมวว่าอยากให้พวกเราที่เป็น “ลูกจ้าง” ได้รู้ว่าสิทธิของตนเองมีอะไรบ้าง สืบเนื่องจาก อ.นุช ที่คณะอักษรศาสตร์ ป่วยหนัก และมีค่าใช้จ่ายมากมาย จึงมีเครื่องหมายคำถามว่า ทำไม? เพราะอะไร? และหากเหตุการณ์เกิดขึ้นกับเรา หรือน้องๆ ในองค์กรของเราจะทำอย่างไร?
เจ้าแม่ Project อย่างอิช้านจึงจัดให้ … คิดๆๆ …
Category: การพัฒนาตนเอง/บุคลากร
555 ประหนึ่งทาง สกอ.จะรู้ว่าพวกเราพูดถึง Thailand Cyber University …เพราะบนโตีะของข้าพเจ้ามีหนังสือจาก สกอ. เรื่อง ขอความอนุเคราะห์ประชาสัมพันธ์โครงการฝึกอบรมพัฒนาทักษะคอมพิวเตอร์ การศึกษาทางไกลแบบผสมผสานในห้องสมุด ของที่นี่หรือที่เรียกแบบไทยๆ ว่า โครงการ มหาวิทยาลับไซเบอร์ไทย
555 ขอหัวร่ออีกที เพราะพี่แมวหรือพวกเราก็จะบอกว่ารู้แล้ว เริ่มไปเรียนที่นี่กันแล้ว….. แหม…ก็แค่เดินเร็วไปหน่อย …
ปีที่แล้วเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2552 เป็นวันแรกที่ตัวเองได้มาเขียน blog ของหอสมุดพระราชวังสนามจันทร์
หนึ่งปีแล้วสิ เร็วเหมือนกันแฮะ เขียนไปทั้งหมด 184 เรื่อง เฉลี่ยประมาณสองวันเรื่อง
เรื่องราวทั้ง 184 เรื่อง ส่วนใหญ่จะเรื่องของประสบการณ์ในการทำงาน มีจำนวนเพียงเล็กน้อยที่เป็นเรื่องมโนสาเร่ แต่คิดสะระตะแล้วน่าจะมาเล่าสู่กันฟัง
มีสองสามเรื่องที่หายไปกับเทคโนโลยีแล้วไม่สามารถเรียกกลับคืนมาได้ …
มีน้องๆ หลายคน 555 ยังไม่มีพี่ๆ แจ้งว่าเหงาจังเลย จอบจากการเรียนออนไลน์ของ กพ.แล้ว เหมือนชีวิตขาดอะไรไปสักอย่าง
ในฐานะเป็นเจ้าของตำแหน่งอันทรงเกียรติ หน.งานวิชาการ ได้แจ้งแล้วว่าเชิญได้ที่ Thailand Cyber University แต่ยังไม่มีใครเป็นหน่วยกล้าตายสักคน จึงขอเป็นหน่วยกล้าที่ (ไม่) ตาย
ที่นี่เคยสมัครเรียนแล้วเหมือนกัน เหมือนกับ …

วันนี้ลุงพงศ์ยอมให้ป้าดวงกับป้านกจับมาเรียนหลักสูตร ก.พ.ออนไลน์จนได้หลังจากเลี่ยงไปเลี่ยงมา พอเรียนแล้วบอกว่าสนุก ประมาณว่ารู้อย่างนี้เรียนๆ เสียตั้งนานแล้ว ความสำเร็จรออยู่แค่เอื้อม ลงไว้ 2 วิชา จะเรียนทันทั้ง 2 วิชาหรือไม่ รอติดตามตอนต่อไปนะจ๊ะ ตอนนี้ขอยกความดีให้ป้าดวงไปก่อนที่ติวเข้มให้…
ช่วงนี้การเรียนออนไลน์กำลังมาแรงแซงหน้าตีคู่กับการเขียน Blog ของชาวหอสมุดสนามจันทร์ หลังจากฟังเสียงมวลหมู่มหาชนชาวหอสมุดที่เรียนแล้วทุกคนติดใจ บอกว่าเรียนแล้วได้มากกว่าที่คิด ทั้งความอดทน ความพยายาม หากมีความตั้งใจเสียอย่างมีหรือใบประกาศจะไปไหนใช่ม๊า สู้ตาย! หลายเสียงบอกว่าจะเรียนรุ่นต่อไปอีก ครั้งหน้าอุปกรณ์เพียบทั้งสมุดโน้ต ปากกา หูฟัง ลำโพง และกำลังใจ อิอิอิ แต่ที่แน่ๆ พวกที่เรียนจบแล้วบอกว่าเหงาจ้า เหมือนขาดอะไรไปซักอย่างในชีวิต …
หลายๆ คนคงได้เรียนกันแล้ว ตอนแรกๆ เป็นการบังคับ ตามธรรมดาของการบังคับคือการต่อต้าน คือรู้สึกหงุดหงิดว่าทำไมต้องเรียน
ไหนๆ ใครๆ ก็สอนว่าให้คิดบวก จึงคุยกันแต่เรื่องบวกๆ ไม่อยากให้เปลี่ยนมุมให้เอียงๆ กลายเป็นเครื่องหมายกากบาท
ชอบที่พี่พัชบอกว่าหากทำใจให้รู้สึกสนุกและยอมรับกับก็จะอยู่กับเรื่องแบบนี้ได้ แล้วยิ่งมีเพื่อนร่วมอุดมการณ์เดียวกันหลายๆ คนก็ยิ่งมันส์ เพราะทุกเช้า กลางวันและเย็น มักเป็นเรื่องของการเรียน ที่เรามักจะสมน้ำหน้าคนที่เรียนแล้วเวลาไม่ขึ้น ซึ่งตัวเองก็ยังไม่เว้น……