“พะอง” คือชื่อเรียกเครื่องมือพื้นบ้านที่ทำจากไม้ไผ่ มีลักษณะเป็นไม้ไผ่ลำยาวที่ยังคงข้อหรือ “ตา” ของไผ่ไว้ เพื่อใช้เป็นที่เหยียบสำหรับการปีนขึ้นต้นไม้สูง โดยเฉพาะต้นตาลโตนด ซึ่งมีลักษณะลำต้นสูงชะลูด (Wikipedia, 2552) พะองจึงถือเป็น “บันไดพื้นบ้าน” ที่อยู่คู่กับวิถีชีวิตของชาวบ้านภาคกลางตอนล่าง โดยเฉพาะในจังหวัดเพชรบุรี ซึ่งมีการปีนตาลเพื่อเก็บผลผลิต เช่น น้ำตาลโตนด หรือลูกตาล มาตั้งแต่อดีต
ในบทความของมณี บันลือ (2552) อธิบายว่า พะองมีชื่อเรียกตามลักษณะของไม้ที่นำมาทำ ซึ่งมักจะใช้ไม้ไผ่ลำตันหรือเกือบตัน โดยเฉพาะไม้ไผ่ป่าหรือไม้ไผ่สีสุกที่มีความแข็งแรงและทนทานต่อการใช้งาน ลักษณะสำคัญของพะองคือ ต้องมีข้อไผ่ถี่พอให้เป็น “ขั้นบันได” โดยไม่ต้องตอกไม้เสริมให้ยุ่งยาก การเตรียมไม้ต้องเหลาก้านและหนามออกให้เรียบ เสี้ยมโคนให้แหลมเพื่อปักลงดินได้มั่นคง ทั้งยังมีการตัดปลายเฉียงเพื่อให้วางเท้าได้สะดวกขณะปีนขึ้นต้นไม้
Read more
เฉลว ออกเสียงว่า ฉะ-เหลว พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ หน้า ๓๓๙ อธิบายว่าเป็นคำนาม หมายถึง “เครื่องจักสานชนิดหนึ่ง ทําด้วยตอกหักขัดกันเป็นมุม ๆ ตั้งแต่ ๕ มุมขึ้นไป สําหรับปักหม้อยา ปักเป็นเครื่องหมายที่สิ่งของซึ่งจะขาย ปักบอกเขต หรือปักบอกเขตด่านเสียค่าขนอน, ฉลิว หรือ ตาเหลว ก็ว่า”